Kanał kręgowy jest wyższy. Wyrostek kolczysty był niski, kierował się do góry i do tyłu. Trzony atlasu i obrotnika mają wspólne cechy: podobną długość i kwadratowy kształt widziany z boku. Powierzchnie stawowe dla kolejnego kręgu są owalne w obrysie, na górnym brzegu pośrodku leży zagłębienie dla kanału kręgowego. Wydatny kil biegnie dołem pośrodkowo wzdłuż dźwigacza i obrotnika.
thumb|left|Kręgi z proksymalnej części szyi holotypu; „llr” oznacza „boczną krawędź podłużną” po boku trzonu Większość kręgów szyjnych była spłaszczona bocznie, zwłaszcza pośrodku szyi. Grzebień czy też kil biegł podłużnie wzdłuż boku kręgów szyjnych, co stanowi cechę typową dla Elasmosauridae. Widać to od trzeciego do pięćdziesiątego piątego kręgu, w tylnej części szyi. Grzebień leżał pośrodku trzonu w kręgach przednich (do osiemnastego włącznie), a w następnych kręgach znajdował się w górnej połówce trzonu. Służył on jako miejsce przyczepu mięśni szyi. Trzony różniły się kształtem zależnie od pozycji w szyi. Trzon trzeciego kręgu był prawie tak długi, jak szeroki. Od czwartego kręgu trzony stawały się dłuższe niż szersze. Trzony stawały się bardziej wydłużone w środkowym odcinku szyi, a w tylnym były coraz krótsze. Ich długość zrównywała się z szerokością około sześćdziesiątego pierwszego kręgu, a najbardziej dystalne były szersze niż dłuższe.