Analiza Rodogunda należy do trylogii tragedii potworów, do których zalicza się jeszcze Teodorę i Herakliusza. Reprezentują one nowy typ tragedii, w której Corneille pozostawia na boku historię, która służy tylko potwierdzeniu istnienia określonych osób i ideologię, tematem tragedii jest bowiem brutalna i podstępna walka o władzę. Sztuka jest w zamian za to bardzo dobrze skonstruowana. Autor umiejętnie dozuje patos, nie wzbrania się przed barokowym okrucieństwem, przed scenami szarpiącymi nerwami, jak scena skosztowania być może zatrutego wina. Postać głównej bohaterki, Kleopatry, kobiety o nieugiętej woli i wysokiej inteligencji wprowadza na scenę teatru Corneille'owskiego bohatera diabolicznego.
Kleopatra zabija świadomie, z wolnej woli. Nie podlega instynktom płci czy wybuchom gniewu. Nie jest bezwolną ofiarą fatum. Nie szuka też cnoty. Saint-Evremond pisał w 1767 roku, że nie jest, ani lepsza, ani gorsza od dziesiątków monarchiń azjatyckich, które zabijały swych ojców lub synów, byle tylko utrzymać się u władzy. Kleopatra zaciekle walczy, by przezwyciężyć swą naturę, swą potęgę potwierdza jednak nie cnotą ale zbrodnią.