Fabuła i konstrukcja powieści Główny wątek powieści to ślub pary warszawskich aktorów, Moniki Panek i Konrada Kellera. Niemniej głównym bohaterem jest świadek pana młodego, pisarz Adam Nagórski, swoiste alter ego autora. Mimo że do ślubu nie dochodzi, w podwarszawskim pałacu w Jabłonnie odbywa się bankiet weselny, gdzie spotykają się dwa światy: artyści i ludzie aparatu władzy, goście ojca panny młodej, byłego ambasadora i ministra. Jest to także zderzenie dwóch pokoleń Polaków. Powieść jest częściowo „powieścią z kluczem”, a pod nazwiskami niektórych bohaterów można znaleźć znane postacie ówczesnej Polski, m.in.: Andrzeja Wajdę, Zbigniewa Cybulskiego, Kazimierza Dejmka, Gustawa Holoubka, Zenona Kliszkę oraz Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Powieść w zamyśle autora miała prezentować panoramę polskiego społeczeństwa lat 60. XX wieku, głównie postawy inteligencji. Pomyślana w formie wybitnie nowatorskiej, nazywana później czasem „pierwszą polską powieścią postmodernistyczną”, miała otwartą kompozycję, łączyła wątki fabularne z dziennikiem pisarza.