Według Naomi Feil opiekun osoby starszej powinien w pierwszej kolejności wczuć się w świat przeżyć podopiecznego, docenić jego wartości, przeżycia i nastroje, iść krok za krokiem śladami seniora i pozwalać jego osobie wyznaczać kierunek kontaktów i rozmów. W myśl tych zasad treścią walidacji jest zatem specyficzne nastawienie do problemów seniora i wynikający z tego model komunikowania się oraz praktycznego obchodzenia się z podopiecznym oparty na pozytywnych emocjach i relacjach międzyludzkich (zasada akceptuj – nie przeszkadzaj). Opiekun przyjmuje do wiadomości zachowania seniora – nie wartościuje ich, nie stara się wchodzić w logikę treści komunikowanych przez podopiecznego, a tym bardziej korygować ich i aktualizować względem czasu i przestrzeni. Najistotniejszą cechą kontaktów jest skupienie na tym, co dla seniora ważne w danym momencie – co dla niego rzeczywiste i realne. Opiekun w jak największym zakresie przyjmuje więc perspektywę oglądu świata prezentowaną przez człowieka starszego. Podczas kontaktów unika się wnikania w szczegóły treściowe, a także wspomaga się wypowiedzi słowami i gestami budującymi pozytywne relacje uczuciowe i emocjonalne.