Zamówienie na budowę pierwszego okrętu złożono w 1925 roku, a dwóch kolejnych w następnym roku. Otrzymały one używane już przez niemieckie krążowniki z I wojny światowej nazwy niemieckich miast: Królewca (niem. Königsberg), Karlsruhe i Kolonii (Köln), stąd określano je od pierwszych liter jako typ K (niem. K-Kreuzer). Na etapie budowy oznaczono je jako krążowniki: B, C i D, z tego głównym okrętem (B) był „Königsberg”. Formalnie zbudowano je na zamianę (niem. Ersatz) starych krążowników pancernopokładowych: „Thetis”, „Medusa” i . Okręty te stanowiły jedyną serię niemieckich lekkich krążowników podczas II wojny światowej, a ostatnie zbudowane niemieckie krążowniki lekkie „Leipzig” i „Nürnberg”, były ich bezpośrednim rozwinięciem. Z racji, że były jednymi z pierwszych nowoczesnych niemieckich okrętów po I wojnie światowej, służyły intensywnie do szkolenia kadr Kriegsmarine przed wojną, odbywając wiele dalekich rejsów. Podobnie, jak pozostałe niemieckie krążowniki lekkie, były jednak mało intensywnie używane podczas II wojny światowej – poza atakiem na Norwegię, kiedy utracono dwa z nich. Nie miały żadnych starć z okrętami nawodnymi przeciwnika.