Krążowniki typu K stanowiły krok naprzód od projektu „Emden” pod względem nowoczesnego i silnego uzbrojenia, rozmieszczonego w wieżach trzydziałowych blisko osi symetrii okrętu. Były to pierwsze krążowniki z wieżami trzydziałowymi (wyprzedzając nieco amerykańskie krążowniki ciężkie typu Pensacola). Z ilością 9 dział 15 cm, posiadały o co najmniej jedno działo silniejszą salwę burtową od innych lekkich krążowników budowanych do połowy lat 30.; ich działa miały przy tym większą szybkostrzelność od dział francuskich okrętów typu Duguay-Trouin, które były traktowane jako główny punkt odniesieniaKrążowniki typu Duguay-Trouin były jedynymi nowoczesnymi krążownikami lekkimi skonstruowanymi po I wojnie światowej przed typem K, nie licząc japońskiego małego „Yūbari” i hiszpańskiego Principe Alfonso, łączącego stare i nowe cechy. Inne państwa przystąpiły do budowy nowych krążowników lekkich dopiero w latach 1928–1930 (na podst. ).. Artyleria krążowników rozmieszczona była nietypowo dla okrętów tej klasy, z jedną wieżą na dziobie („A”) i dwoma na rufie w dwóch poziomach – był to wariant „defensywny”, optymalizowany dla krążowników pełniących samotnie zadania rajderskie i zwiadowcze, ostrzeliwujących się podczas odwrotu (układ taki zastosowano ponadto jedynie w późniejszych szwedzkich krążownikach typu Tre Kronor).