nowicjusz: działa sztywno koncentrując się na wypełnianiu reguł, trudno mu właściwie reagować w sytuacjach niestandardowych, lub wymagających błyskawicznych i trudnych reakcji – dotyczy absolwentów lub fachowo pomagających wcześniej na innym odcinku, zaawansowany początkujący: osoba, która zebrała już pewne doświadczenie praktyczne, w sytuacja standardowych potrafi dobrze rozpoznawać potrzeby i sposoby działań, wymaga jednak pomocy w oznaczaniu priorytetów, kompetentny (po około 2-3 latach praktyki zawodowej): coraz lepsze przechodzenie od reagowania do planowania, rozróżnia najważniejsze w danej sytuacji aspekty, doświadczony: umie postrzegać sytuacje holistycznie, jako całość, reaguje spontanicznie, adekwatnie do sytuacji, opierając się na swoich doświadczeniach zawodowych, zauważa szybko nowe symptomy u podopiecznych, a także odchylenia od standardów, łatwo przychodzi mu określenie zasadniczego problemu i ustalenie strategii jego rozwiązania, ekspert: działa na podstawie poznania intuicyjnego i szukania w pamięci reguł postępowania, nie traci czasu na rozpatrywanie alternatyw, ma pewność co do zdiagnozowania podopiecznego, dostrzega pełnię sytuacji pacjenta – zarówno w warstwie somatycznej, jak i psychicznej i społecznej.
Według Benner najważniejsze zakresy kompetencyjne pielęgnacji i opieki to: