Пётр Парфяновіч (нар. 8 снежня 1894 г. у маёнтку Чаркасава, забіты вясной 1940 г. у Харкаве) — прафесійны вайсковец падпалкоўнік пяхоты Расійскай імперыі, беларуска польскіх палкоў 1918-11920 г., Войска Польскага, актывіст руху за незалежнасць, кавалер ордэна Virtuti Militari, ахвяра Катынскай расправы .

Біяграфія Сын Эмерыка Парафіяновіча і Міхаліны Канапацкай. Беларуска-татарскага шляхетнага паходжання. У 1914 годзе скончыў сярэднюю рамесную школу ў Дзвінску. З 29 верасня 1915 года ў Расійскай арміі. Выпускнік Афіцэрскай школы ў Пскове ў складзе Арміі Расійскай імперыі, якую скончыў 6 снежня 1916 года. Падчас Першай сусветнай вайны, з 18 кастрычніка 1917 года, па ўласным жаданні, служыў у 1-м Польскім корпусе ў Расіі ў 11-м стралковым палку. Пасля расфарміравання корпуса ў Расіі вярнуўся ў Польшчу. З лістапада 1918 года ў Віленскай самаабароне .

Пасля таго, як Польшча аднавіла незалежнасць, 9 студзеня 1919 года ён уступіў у Польскую армію. Удзельнічаў у польска-савецкай вайне ў складзе Віленскага стралковага палка ў званні малодшага лейтэнанта. 1 чэрвеня 1919 г. быў павышаны да звання капітана пяхоты. Асабліва вызначыўся ў бітвах пад Радзымінам 15 жніўня 1920 года, дзе: «бачачы небяспечнае становішча свайго батальёна, ён узяў свой апошні рэзерв, атакаваў флангавыя пазіцыі польскага праціўніка і прымусіў яго адступіць, узяўшы 35 палонных». За гэты ўчынак ён атрымаў ордэн Virtuti Militari .

Пасля вайны, да 1925 года, ён працягваў служыць у 85-м пяхотным палку, выконваючы абавязкі ад’ютанта батальёна і палка, а таксама камандзіра роты. Пазней ён быў афіцэрам у працяг гэтай часткі, 85-м Віленскім стралковым палку, дыслакаваным у Новай Вілейцы . З сакавіка па чэрвень 1925 года ён быў накіраваны на курсы падрыхтоўкі малодшых афіцэраў пяхоты ў Хелмне ў якасці інструктара. У 1926—1929 гадах ён служыў у пяхотнай кадэцкай школе ў Востраве Мазавецкі камандзірам 6-й кадэцкай роты. Тым часам 1 студзеня 1928 года ён быў павышаны да маёра са старшынством у корпусе пяхотных афіцэраў. У жніўні 1929 года ён быў пераведзены ў 64-ы пяхотны полк у Грудзёндзе ў якасці камандзіра батальёна. У сакавіку 1932 года яго перавялі ў 5-ы Падгальскі стралецкі полк у Перамыслі на пасаду кватэрмайстра. 18 красавіка 1935 года яго перавялі на пасаду камандзіра батальёна. Яму было прысвоена званне падпалкоўніка са старшынством з 1 студзеня 1936 года і 35-я пасада ў пяхотным афіцэрскім корпусе. Затым яго перавялі ў 85-ы Віленскі стралецкі полк у Новай Вілейцы на пасаду 1-га намесніка камандзіра палка. З 23 кастрычніка 1937 года па 28 студзеня 1938 года ён камандаваў гэтым падраздзяленнем у якасці запаснога.

Падчас вераснёўскай кампаніі 1939 года ён камандаваў рэзервовым 205-м пяхотным палком . На чале яго ён удзельнічаў у абароне Львова. Пасля капітуляцыі Львоўскага гарнізона (22 верасня 1939 года) быў арыштаваны савецкімі ўладамі і перавезены ў лагер у Старабельску, потым ў Казельск. Вясной 1940 года ён быў забіты супрацоўнікамі НКУС у Харкаве і пахаваны ў безыменнай брацкай магіле ў Пяціхатках, дзе з 17 чэрвеня 2000 года афіцыйна знаходзяцца Могілкі ахвяр таталітарызму ў Харкаве. Ён значыцца ў Старабельскім спісе НКУС пад нумарам 2548.

Не стварыў сям’ю.

Кар’ера

падхаружы — 6 снежня 1916 г. падпаручнік — 1919 г. Капітан — 1 чэрвеня 1919 г. Маёр — 1 студзеня 1928 г.

Ордэны і ўзнагароды

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 4044 (1922) Крыж Доблесці (чатыры разы) Залаты Крыж Заслугі (10 лістапада 1928 г.) Медаль Незалежнасці (13 верасня 1933 г.) Крыж Заслугі Цэнтральна-Літоўскай арміі Памятны медаль за вайну 1918—1921 гг. Медаль Дзесятай гадавіны адноўленай незалежнасці Значок «За раненні і кантузіі» Знак 5-га Падгальскага стралковага палка Медаль Перамогі

Бібліяграфія

Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932. Wacław Lenkiewicz, Andrzej Sujkowski, Hugo Zieliński: Księga Pamiątkowa 1830 — 29 XI 1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: Szkoła Podchorążych Piechoty, 1930. Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792—1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1. Dokumenty obrony Lwowa 1939. Artur Leinwand (oprac.). Warszawa: Instytut Lwowski, 1997. ISBN 83-910659-0-1. Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2. Wojciech Market: 85 Pułk Strzelców Wileńskich. T. 88. Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Ajaks», 2003, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935—1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.

Катэгорыя:Постаці Пскова