«Slavische Rundschau» (з ням. «Славянскі агляд») — нямецкамоўны аглядна-крытычны часопіс, прысвечаны духоўнаму, палітычнаму і культурнаму жыццю славянскіх народаў. Выдаваўся ў 1929—1940 гадах.

Гісторыя стварэння і выхаду Часопіс быў заснаваны ў 1929 годзе ў Празе двума прафесарамі Нямецкага ўніверсітэта ў Празе — філолагамі Францам Спінам і Герхардам Геземанам. У першыя сем гадоў (да 1935 года) выданне паралельна друкавалася ў Берліне, Лейпцыгу і Празе. У наступныя гады часопіс друкаваўся толькі ў Празе, а ў апошнія два гады яго аднаасобна выдаваў чэшскі Славянскі інстытут. Выданне было спынена ў сярэдзіне 1940 года ва ўмовах нацысцкай акупацыі і Другой сусветнай вайны.

Рэдакцыйная калегія часопіса была сфарміравана паводле славістычнай спецыялізацыі. Усходнеславянскім аддзелам кіраваў выдатны лінгвіст Раман Якабсон, польскім аддзелам займаліся Антанін Магр і Іза Шаўнава, чэхаславацкім — Яўген Рыпль, паўднёваславянскую этнаграфію і фальклор курыраваў Эдмунд Шневейс, таксама ў рэдкалегію ўваходзіў славенскі даследчык Ёжа Глонар.

У 1929 годзе часопіс планаваў выпускаць дзесяць нумароў на год (аб'ёмам каля 80 старонак кожны). Аднак з 1930 года выданне перайшло на фармат шасці нумароў на год (раз у два месяцы).

Канцэпцыя і змест Заснавальнікі часопіса Ф. Спіна і Г. Геземан ставілі за мэту вывесці нямецкую славістыку за вузкія рамкі акадэмічнай дысцыпліны і наблізіць яе да праблем сучаснасці. Часопіс быў звернуты як да спецыялістаў, так і да шырокай нямецкамоўнай інтэлігенцыі, імкнучыся даць агульнае ўяўленне пра культуру славянскіх народаў, іх літаратуру, эканоміку і мастацтва. Выданне балансавала паміж сур'ёзным навуковым органам і грамадска-публіцыстычным часопісам, выступаючы важнай пляцоўкай для культурнага трансферу паміж Захадам і Усходняй Еўропай.

Структурна нумары часопіса звычайна дзяліліся на некалькі сталых рубрык: «Артыкулы», «Хроніка культурнага жыцця», «Літаратура» (куды ўваходзілі крытыка-бібліяграфічныя агляды і рэцэнзіі, падзеленыя па моўных групах) і «Некралогі». У часопісе рэгулярна асвятляліся навіны тэатра, выяўленчага мастацтва, кіно, літаратуразнаўства, гісторыі, этнаграфіі і мовазнаўства з СССР, эмігранцкіх колаў і краін Еўропы.

Беларусіка на старонках часопіса Часопіс стаў своеасаблівай інфармацыйна-крытычнай летапіссю духоўнага жыцця славян, у тым ліку і беларусаў. Усходнеславянскім аддзелам загадваў Раман Якабсон, які вёў актыўную перапіску з навукоўцамі і ўстановамі з Расіі, Украіны і Беларусі. У яго асабістым архіве захаваліся лісты ад шэрагу дзеячаў, звязаных з беларускай навукай і культурай: Уладзіміра Пічэты, Паўла Растаргуева, Змітра Жылуновіча, Яўгена Рыпля, Мікалая Шчакаціхіна, Мікалая Дурнаво і іншых.

На старонках «Slavische Rundschau» сістэматычна з'яўляліся матэрыялы пра беларускую культуру і навуку. У прыватнасці, у 1929 годзе (№ 3) была апублікавана нататка акадэміка Яўхіма Карскага «Piotuchovič, M. M.: Narysy historyi belaruskaj litaratury...»&nbsp— рэцэнзія на вядомую манаграфію Міхайлы Піятуховіча «Нарысы гісторыі беларускай літаратуры».

У першым томе часопіса была змешчана рэцэнзія літаратуразнаўца Яўгена Барычэўскага на двухтомнае выданне твораў Максіма Багдановіча, падрыхтаванае камісіяй Інбелкульта. У рэцэнзіі даваўся аналіз творчасці паэта, вызначалася яго роля як аднаго з найлепшых аўтараў у беларускай літаратуры і паказвалася яго значэнне для сусветнай паэзіі. Гэты матэрыял даў нямецкаму чытачу ўяўленне пра маштаб спадчыны Багдановіча.

У 1929 годзе часопіс паведамляў пра абарону ў Германіі доктарскай дысертацыі беларускага вучонага С. Калекі «Аграрныя адносіны ў Беларусі да перавароту 1917 г.», дзе аналізаваўся стан сялянства, яго расслаенне і эміграцыя. Акрамя таго, у 1930 годзе была апублікавана рэцэнзія М. Лаўберта на кнігу пра вялікага князя літоўскага Вітаўта, у якой раскрывалася гісторыя сярэднявечнай Беларусі і яе суседзяў у складзе Вялікага Княства Літоўскага.

Крыніцы

Літаратура

Катэгорыя:Часопісы Чэхаславакіі Катэгорыя:Часопісы Германіі Катэгорыя:Часопісы на нямецкай мове Катэгорыя:Зніклі ў 1940 годзе Катэгорыя:Славістыка