Людвіг Рэн (, сапр. Арнольд Фрыдрых Фіт фон Гольсенау; ) — нямецкі пісьменнік, грамадскі дзеяч і адзін з заснавальнікаў нямецкай пралетарска-рэвалюцыйнай літаратуры.
Біяграфія Нарадзіўся ў дваранскай сям’і, якая належала да саксонскай арыстакратыі. Быў афіцэрам падчас Першай сусветнай вайны, ваяваў на Заходнім фронце.
У 1928 годзе ўступіў у Камуністычную партыю Германіі, адмовіўся ад дваранскага тытула і ўзяў псеўданім Людвіг Рэн — гэта імя галоўнага героя яго першага паспяховага рамана.
Пасля прыходу нацыстаў да ўлады быў арыштаваны ў 1933 годзе і правёў два з паловай гады ў турме. Пасля вызвалення ўдзельнічаў у Грамадзянскай вайне ў Іспаніі (1936—1937) як камандзір батальёна «Эрнст Тэльман» і начальнік штаба XI Інтэрнацыянальнай брыгады. Эміграваў, доўгі час жыў у Мексіцы.
У 1947 годзе вярнуўся ў Германію (у савецкую зону акупацыі), выкладаў у ВНУ Дрэздэна і Берліна. Быў адным з самых шанаваных пісьменнікаў ГДР.
Творчасць Аўтабіяграфічны антываенны раман «Вайна» (Krieg, 1928), у якім паказаны суровыя будні салдата, прынёс яму сусветную славу. Працяг гэтага рамана «Пасляваенне» (Nachkrieg, 1930) апісвае палітычны крызіс у Веймарскай рэспубліцы і прыход героя да сацыялістычных перакананняў. «Заняпад дваранства» (Adel im Untergang, 1944) — раман, напісаны ў эміграцыі, які крытычна апісвае крызіс і канец нямецкай арыстакратыі. «Іспанская вайна» (Der spanische Krieg, 1956) — кніга ўспамінаў пра падзеі ў Іспаніі. У пазнейшыя гады жыцця ў ГДР Людвіг Рэн стаў папулярным аўтарам гістарычных і прыгодніцкіх твораў для дзяцей і падлеткаў.
На беларускую мову яго аповесць «Негр Нобі» пераклаў Сямён Дорскі.
Крыніцы
Катэгорыя:Нямецкамоўныя пісьменнікі Катэгорыя:Пісьменнікі Германіі