Альберт Саксен-Кобург-Гоцкі (, ; 26 жніўня 1819, замак Розенау — 14 снежня 1861, Віндзорскі замак) — саксонскі прынц з Саксен-Корт-Дынгсты-Сорт-Донгсці (з 1840) каралевы Вялікабрытаніі Вікторыі.
Альберт паходзіў з саксонскай сям’і, звязанай з многімі дынастыямі Еўропы. Ва ўзросце 20 гадоў прынц ажаніўся са сваёй стрыечнай сястрой, кіруючай каралевай Вялікабрытаніі Вікторыі, з якой меў дзевяць дзяцей. У першыя гады шлюбу Альберта скоўвала яго становішча мужа каралевы. Будучы дзейнай натурай, ён не меў ні істотных правоў, ні абавязкаў. З часам прынц набыў рэпутацыю прыхільніка грамадскіх інтарэсаў, такіх як адукацыйная рэформа і абаліцыянізм ва ўсім свеце. Каралева таксама даверыла мужу кіраванне каралеўскім дваром, палацавымі службамі і маёнткамі. Альберт прымаў актыўны ўдзел у арганізацыі Сусветнай выставы 1851 года, якая мела аглушальны поспех.
Вікторыя ўсё больш і больш залежала ад яго падтрымкі і кіраўніцтва. Альберт дапамог развіццю канстытуцыйнай манархіі ў Вялікабрытаніі, пераканаўшы жонку быць менш прадузятай у адносінах з парламентам, хоць ён актыўна не згаджаўся з інтэрвенцыянісцкай знешняй палітыкай, якая праводзілася падчас знаходжання лорда Палмерстана на пасадзе міністра замежных спраў. У 1857 годзе Альберту фармальна быў прысвоены тытул «Прынц-кансорт».
Альберт памёр у адносна маладым узросце 42 гады. Вікторыя была спустошана смерцю каханага мужа, упала ў глыбокую жалобу і надзелася ў чорнае да канца жыцця. Калі Вікторыя памерла ў 1901 годзе, на пасад узышоў яе і Альберта старэйшы сын Эдуард VII, які стаў першым прадстаўніком Саксен-Кобург-Гоцкай (пасля Віндзорскай) дынастыі на брытанскім троне.