Duccio di Buoninsegna bio je italijanski slikar aktivan u Sieni, regija Toskana, krajem 13. i početkom 14. vijeka neposredno prije rane renesanse. Tokom cijelog života bio je angažiran da dovrši mnoge važne umjetničke radove u državnim i vjerskim objektima širom Italije. Duccio se smatra jednim od najvećih italijanskih slikara srednjeg vijeka, a zaslužan je za stvaranje slikarskog stila trecenta. Specijalizirao se za religiozne prikaze u gotičkom stilu, značajno doprinoseći sienskom gotičkom stilu. Zajedno sa malo starijim kolegama Guidom da Sienom i Coppom di Marcovaldom smatra se osnivačem sijenske škole slikarstva.
Historijski okvir thumb|250px|lijevo|Piazza del Campo u središnjem dijelu Siene, rodnog grada Duccia di Buoninsegne U 13. i 14. vijeku Siena i Firenca bili su bogati trgovački gradovi države. Upravo je to vrijeme nastajanja sienske slikarske škole. Kao nezavisne države Siena i Firenca često su bili u međusobnim oružanim sukobima. Siena je u to vrijeme bila jedno od važnih gradova na komercijalnom i hodočasničkom putu koji je vodio iz Pariza u Rim. Zahvaljujući svom veoma dobrom geostrateškom položaju grad je početkom 13. vijeka postao privredni i vojni takmac Firenci. U Sieni je izrađivana najkvalitetnija vuna za izradu odjeće u Italiji, a bilo je razvijeno i bankarstvo. Ovo privredno i vojno nadmetanje između dva već navedena grada veoma je uočljivo i na polju umjetničkog stvaralaštva. Prvi primjer je firentinski slikar Coppo di Marcovaldo, koji je kao firentinski vojnik u bici kod Montapertija 4. septembra 1260. godine bio zarobljen i odveden u Sienu. Kao zalog za njegovo oslobađanje morao je nacrtati jednu sliku. Slika koju je uradio bila je Madona del Bordone, koja se smatra njegovim najznačajnijim slikarskim djelom. Vrijeme tokom kojeg je slikao Duccio di Buoninsegna bio je period mira između dva rivalska grada, što mu je omogućilo da uradi nekoliko svojih najznačajnijih djela za grad Firencu.Art History, Marylin Stokstad, prvo izdanje od strane Harry N. Abrams, Inc., New York City, 1995. godine, , str. 590 Rano italijansko slikarstvo izraslo je iz mozaičkih ukrasa na zidovima i svodovima kršćanskih crkava. Ipak, u jednom pogledu, bizantijski mozaičari, koji su radili u Italiji između 5. i 15. vijeka, bili su u mogućnosti da utjeću na budućnost italijanskog slikarstva razvijajući ikonografsku shemu evanđeljskih priča, koja je utjecala na kompozicije Duccia, pa čak i Giotta (iako je Giotto transformirao stari ikonografski obrazac ekspresivnim realizmom svoje pripovijesti i svojim otkrićem prostorne dubine i čvrste forme).History of Italian Painting 1250 - 1800, Frederick M. Godfrey, Taplinger Publishing Co., INC. New York 1965., Library of Congress Catalogue Card Number: 65-16699, str. 1 Od sredine 13. vijeka Siena je proširila svoje umjetničke horizonte kako bi dočekala inovativni duh cara Fridrika II i istančane ukuse s onu stranu Alpa, označivši kulturni prijelaz ka novim stilskim tendencijama. Mnogi faktori doprinijeli su transformaciji Siene u jedan od najvažnijih središta umjetničkog eksperimentiranja: prisustvo vajara Nicole Pisana, zatim njegovog sina Giovannia Pisana, arhitekte i kipara Arnolfa di Cambia, zlatara Guccia di Mannaie, kao i preduzimljivih lokalnih umjetnika koji su posjećivali Francusku da proučavaju gotičke trendove tog vremena.Jannella, Cecilia (1991). Duccio di Buoninsegna. Scala/Riverside. ISBN 978-1878351180.
Biografija Iako je još mnogo toga nepotvrđeno o Ducciu di Buoninsegni i njegovom životu, postoji trideset dokumenata o njemu i njegovom životu, što je više u odnosu na druge italijanske slikare tog vremena. Poznato je da je rođen približno 1255. godine i umro 1319. u gradu Sieni, a najviše je bio aktivan u okolnoj regiji Toskana. Ostali detalji o njegovom ranom životu i porodici su neizvjesni, kao i mnogo toga u njegovoj biografiji. Jedan od načina da se rekonstruiše Ducciova biografija su njegovi tragovi u arhivama koji navode kada je nagomilao dugove ili dobio novčane kazne. Neki zapisi kažu da je bio oženjen Tavianom sa kojom je imao sedmoro djece. Godine 1292. posjedovao je kuću u Camporegiu u blizini crkve Sant Antonio u Fonte Branda. Njegov otac Buoningsena živio je u Camporegiu i velika je vjerovatnoća da je Duccio tu i odrastao. Posjedovao je i polja sa vinogradima na selu, a 1313. godine bio je suvlasnik kuće u četvrti Stalloreggi u Sieni, gdje je živio i imao svoj slikarski atelje. Relativno obilje arhivskih dokumenata u kojima se spominju novčane kazne za neplaćanje dugova navelo je historičare da vjeruju da je imao neorganizovan način života i poteškoće u upravljanju svojim novcem. Njegovo finansijsko stanje mora da je bilo prilično dobro, jer je približno 1304. godine kupio vinograd u blizini Siene. Ipak, 1313. godine ponovo je bio u velikim dugovima. Ducciova porodica se zbog njegovih dugova ogradila od njega nakon njegove smrti. Drugi put za popunjavanje Ducciove biografije je analiza djela koja mu se sa sigurnošću mogu pripisati. Informacije se mogu dobiti analizom njegovog stila, datuma i lokacije radova i još mnogo toga. Zbog praznina u kojima se Ducciovo ime godinama ne spominje u sienskim zapisima, naučnici nagađaju da je možda putovao u Pariz, Asisi i Rim. Uprkos stalnim ukorima sudova, te njegovoj upornosti u pokazivanju nepoštovanja (posebno prema javnoj vlasti), ipak, zahvaljujući njegovom velikom umjetničkom talentu, Duccio je uspio da ostvari blistavu karijeru koja je napredovala i dostigla vrhunac zahvaljujući tim istim gradskim vlastima koje su ga novčano kažnjavale. Postao je poznat još za života, a u 14. vijeku Duccio je postao jedan od najomiljenijih i najradikalnijih slikara u Sieni. Tačan datum njegove smrti je neutvrđen, ali se smatra da je umro oko 1319. Njegovi sinovi Galgano i Giorgio bili su slikari, ali se ništa ne zna o njihovom slikarskom radu. Međutim, poznat je identitet jednog od njegovih direktnih sljedbenika, njegovog rođaka Segne di Bonaventure.
Umjetničko stvaralaštvo Rana djela Duccio di Buoninsgna prvi put se spominje u dokumentima iz 1278. godine, kada mu je blagajnik komune grada Siene naručio da ukrasi dvanaest drvenih sandučića koji su bili registrar za dokumente "Biccherne", tj. poreskog ureda općine Siena u 13. i 14. vijeku. Sljedeće godine dobio je zadatak da ukrasi jednu od drvenih korica poreskih knjiga riznice. To što je Duccio radio posao prikladniji za zanatlije nego za umjetnika ne znači da je on u to vrijeme bio tek početnik i da nije imao ugled vještog umjetnika. Poznato je da su usluge poput oslikavanja škrinja, namještaja, korica knjiga, zastava i svijeća bile veoma tražene, kako u Sieni tako i u Firenci, te su povjeravane ne samo već poznatim slikarima, nego i skromnim zanatlijama. Činjenica da je u dokumentima bio označen kao "slikar" i da je radio za sebe pokazuje da je bio zreo i samostalan umjetnik do 1278. godine. U više navrate obavljao je ovakve poslove sve do 1295. godine kada je već bio veoma poznat i cijenjen umjetnik širom Italije.
Ništa se ne zna o Ducciovom ranom slikarskom stilu, ali stručnjaci koji su ispitivali niz djela koja mu se pripisuju u periodu neposredno prije nego je naslikao "Rucellai madonu" svrstavaju ga među sljedbenike Cimabuea. Prva poznata djela iz ovog ranog perioda (približno 1280. godine), koja su historičari umjetnosti prihvatili kao Ducciova djela su "Madona i dijete" (Madonna di Buonconvento) i "Crevole madona" (pogledati galeriju). U njegova rana slikarska djela spada i takozvana "Madona Gualino", koja se čuva u umjetničkoj galeriji Galleria Sabauda u Torinu (originalno porijeklo je nepoznato). Ovo djelo naslikano je između 1280-1283, a pokazuje stil vrlo sličan Cimabueovom, do te mjere da se dugo pripisivalo firentinskom majstoru, a ne Ducciu. Na početku svoje slikarske karijere Duccio je pri slikanju svojih djela pokazao vještinu u mijenjanju slikarskih tehnika koje je koristio njegov učitelj (Cimabue), ublažavajući preoštre kontraste linija i boja. To je odmah vidljivo u njegovim već navedenim najranijim radovima. Osnovni stilski pristup u ovim dvjema slikama je slijeđenje bizantijske tradicije, koji je uočljiv u elegantnoj stilizaciji ruku, tipičnom nadole zakrivljenom nosu, crvenoj haljini (maforionu) ispod Madoninog vela i tamnoj draperiji oživljenoj sjajnim pozlaćenim linijama. Kod Crevole madone primjetna je suptilna igra svjetla na Madoninom licu, bradi i obrazima, te jasan pokušaj plastičnosti u naborima odjevnog predmeta oko lica. Između kraja 1270-ih i prve polovine 1280-ih, kada se ne spominje Ducciovo prisustvo u Sieni, bio je dio Cimabueovog slikarskog tima u bazilici svetog Franje Asiškog, gdje je učestvovao u slikanju freski u transeptima i celi (naosu). Upravo njegove prve dvije slike Madone sa djetetom jasno ukazuju na sličnosti sa freskama iz bazilike svetog Franje Asiškog, istovremeno jasno pokazujući njegov razvoj kao slikarskog umjetnika.
Madona Rucellai thumb|300px|desno|"Madona Rucellai", tempera na drvu sa zlatnom pozadinom, 1285-86 godine, dimenzije 450x290 cm, Galleria degli Uffizi, Firenca Njegove slikarske studije i napredovanje u razvoju umjetničkih vještina od početka njegove karijere tokom 1270-ih urodilo je plodom 1285. godine kada je naslikao "Madonu Rucellai", gdje je pokazao punu slikarsku zrelost. Ova imena poput "Madona Rucellai" nisu prava imena koja su ove slike dobile kada su bile naslikane. Nije poznata njena prvobitna lokacija u sklopu dominikanske bazilike Santa Maria Novella u Firenci, ali se zna da je napravljena za religiozno nesvećeničko bratstvo poznato pod imenom Laudesi. U Firenci je u to vrijeme bilo mnogo takvih bratstava. Ova slika je kasnije u periodu između 1591-1937 godine bila premještana na više lokacija u okviru crkve. Najduži vremenski period bila je u Rucellai kapeli (po kojoj je i dobila ime), da bi konačno završila na današnjoj lokaciji u Galleria degli Uffizi. Vjersko bratstvo Laudesi koje je djelovalo u okviru bazilike Santa Maria Novella naručilo je 15. aprila 1285. godine od Duccia da naslika Madonu i dijete u svrhu usredsređivanja njihovih molitvi na Madonu. Slika je bila predmet mnogih kontroverzi među kritičarima. U 15. vijeku smatralo se slikarskim djelom Cimabuea, a ovo pripisivanje (koju je podržao Giorgio Vasari), bilo je prihvaćeno sve do početka 20. vijeka. Dizajn okvira "Madone Rucellai" ukrašene medaljonima, sa tri para anđela koji okružuju prijestolje i zamašni pokret ruke malog Isusa u znak blagoslova, pokazuju neosporne sličnosti sa Cimabueovim djelom Maestà, koje se sada nalazi u Louvreu, ali je u to vrijeme bila u crkvi San Francesco u Pisi. Iako je ova slika urađena za baziliku Santa Maria Novella u Firenci, neobičnost je u tome što je ovo djelo uradio Duccio, slikar iz Siene. Firenca i Siena bili su veliki trgovački i vojni suparnici, koji su povremeno vodili međusobne ratne sukobe. Zahvaljujući radu na oslikavanju freski u bazilici svetog Franje Asiškog sa Cimabueom (koji je u to vrijeme bio vodeci firentinski slikar), upravo to je za gradske oce u Firenci bila dovoljna kvalifikacija da naruče izradu Madone sa djetetom od slikara iz Siene u najvažnijoj (u to vrijeme) crkvi u središtu Firence.
Duccio je koristio temperu i zlato na drvenom panelu kako bi dovršio ovo djelo i to su bile uobičajene slikarske metode za to razdoblje, koje su se nastavile koristiti i kasnije u 14. vijeku.