Revolta de xullo de 1927 é como se denominan habitualmente os disturbios que tiveron lugar en Viena o 15 e 16 de xullo de 1927, nos que se produciu a matanza de oitenta e cinco civís a mans da policía, e nos que tamén resultaron mortos catro axentes que se enfrontaron cos manifestantes socialdemócratas. A crise continuou dous días máis, nos que a folga xeral convocada polos socialistas acabou desbaratada pola intervención das forzas de seguridade do Estado e da Heimwehr. O acontecemento agravou o asañamento entre o Goberno conservador e a oposición socialista, que debilitou a democracia austríaca e facilitou a posterior implantación dun goberno fascista.
Como reflexo da crecente tensión política en Austria, o , produciuse unha liorta entre membros da Liga de Defensa Republicana socialista e os seus rivais conservadores da Frontkämpfervereinigung (Asociación de Veteranos da Fronte) na que os segundos mataron a tiros a un obreiro e un neno. Logo de diversas protestas en varios puntos do país e por iniciativa dos seus dirixentes, os partidarios socialistas abstivéronse de enfrontamentos políticos ata o xuízo dos acusados das mortes, que se celebrou en xullo dese ano.
A tensión reduciuse levemente ata as eleccións parlamentarias do 24 de abril, que captaron a atención nacional. A pesar da vitoria socialista, o concerto do resto de partidos que obtiveron representación permitiu o socialcristián Ignaz Seipel seguir á fronte do Goberno e manter os socialistas na oposición. Pola súa banda, frustrada no seu empeño por desbaratar o poder político socialista nas urnas, a Heimwehr aprestouse a enfrontarse a eles coa forza.
O 14 de xullo os acusados da matanza de xaneiro foron absoltos. O día seguinte estalaron graves disturbios en Viena nos que a multitude incendiou o Palacio de Xustiza. As autoridades esmagaron brutalmente a revolta, que finalizou con arredor de noventa mortos, a maioría civís de clase obreira. A dirección socialista convocou entón unha serie de paros tanto para retomar o control dos traballadores como para forzar o Goberno a negociar. O cesamento das comunicacións pola folga do día 16 alarmou a parte da poboación, que cría que estalara a revolución, a pesar da negativa dos dirixentes socialistas a armar os seus seguidores e permitir novas manifestacións. O providencial auxilio da Heimwehr ao Goberno nas provincias evitou que este cedera ás esixencias dos socialistas, que pedían a súa renuncia. Os dirixentes socialistas non obtiveron concesión ningunha do chanceler e, apremados polos rogos dos seus correlixionarios das provincias de que parara a folga e preocupados polos rumores de posibles intervencións militares estranxeiras no país, ordenaron o fin do paro nos transportes e comunicacións a medianoite do día 18.
Durante a folga reviviu a alicaída Heimwehr, que se dedicou a tratar de rebentala, actuando nalgúns casos como policía auxiliar e logrou facela fracasar nas provincias. O chanceler contou así tanto co apoio das forzas de seguridade do Estado como co das forzas paramilitares de dereita. A revolta considérase un fito na historia da primeira república austríaca, un símbolo da radicalización do movemento socialdemócrata austríaco e da súa impaciencia ante a falta de reformas no país. Para os socialistas, a revolta resultou un desastre sen paliativos, que entronizou temporalmente a Seipel. A democracia austríaca, que parecía asentada firmemente na primavera, comezou unha decadencia que levou á súa desaparición a principios da década seguinte. Os posteriores intentos de conciliación entre os dous bandos, radicalizados polos acontecementos de xullo, fracasaron e este fracaso conduciu ao choque final na guerra civil austríaca de febreiro de 1934.
Antecedentes Situación política miniatura|Ignaz Seipel, presidente do Goberno, á fronte dunha ampla coalición de partidos burgueses entre os que se contaba o Partido Socialcristián, que encabezaba. O choque foi o resultado de diversos factores, un dos cales foi a rivalidade entre os socialdemócratas, na oposición a pesar de ter obtido nas eleccións de abril de 1927 o 42,3 % dos votos, e unha inestable alianza conservadora que incluía os partidos co apoio maioritario de campesiños, clases medias e empresarios, e que permitira manter á fronte do goberno ao chanceler socialcristián Ignaz Seipel. As organizacións paramilitares de ambos bandos formáranse a comezos dos anos 1920: a da dereita austríaca, a Heimwehr, en 1921-1923, e a da esquerda, a Republikanischer Schutzbund («Liga de Defensa Republicana»), en 1923. Entre 1923 e 1927, producíranse seis mortes nas liortas entre paramilitares de esquerda e de dereita. Ao longo da década houbo unha serie de asasinatos por motivos políticos nos que as vítimas foron habitualmente socialistas; as condenas dos asasinos, escasas ou inexistentes, co tempo acabaron por indignar os socialdemócratas. A partir de 1925, as actividades paramilitares tanto da esquerda como da dereita rexurdiron, o que orixinou un aumento da tensión política e da violencia. A volta de Seipel ao Goberno tensou tamén a situación, que se reflectía tanto nas alarmantes portadas da prensa como nas continuas manifestacións e choques de cada domingo.
En Burgenland, territorio fronteirizo húngaro ata pouco antes, gobernaba unha coalición de socialcristiáns e socialdemócratas; para evitar incidentes que facilitaran a propaganda maxiar en favor da recuperación do territorio, ata 1926 os dous partidos abstivéranse de formar unidades paramilitares. Unha vez xurdidas estas, a influencia dos irredentistas e monárquicos nas filas das unidades de dereita acentuou a hostilidade das formacións socialistas cara aos seus rivais. O odio mutuo produciu varias refregas na zona.
Sucesos en Schattendorf O 30 de xaneiro de 1927, organizáranse dúas reunións paralelas, cada unha convocada nunha das tabernas da diminuta vila de Schattendorf. Na localidade, situada a menos de dous quilómetros da fronteira húngara, os socialistas contaban con abundante apoio; a pesar disto, os seus adversarios da Frontkämpfer (Frontkämpfervereinigung, Asociación de Veteranos da Fronte) decidiron organizar un desfile na vila. Estes contaban con permiso oficial, que as autoridades denegaron á concentración socialista. Os socialistas acudiron á dos seus rivais, o que se interpretou como unha provocación que conduciu aos primeiros altercados, ata que foron expulsados pola xendarmería. A continuación, tivo lugar outro choque entre un grupo de 200 socialistas que impediu a chegada de novos membros da organización rival á localidade e estes. O mesmo sucedeu na estación de ferrocarril, que os socialistas rodearon: bloquearon a golpes a saída dos dirixentes da formación dereitista que acudiran á manifestación. Finalmente, as dúas organizacións acordaron anular as súas respectivas marchas.
De volta á vila, ao pasar por diante da taberna dos seus adversarios, algúns dos socialistas retaron a estes a saír e pelexar. En vez de facelo, algúns deles, quizais movidos polo temor a que os socialistas, máis numerosos, asaltaran o establecemento, ou por simple odio, subiron ao segundo piso, empuñaron uns rifles que tiñan dispostos, e comezaron a disparar indiscriminadamente contra os seus rivais, que xa se afastaban. Os socialistas marchaban pacificamente e desarmados cando comezaron a tirotealos dende a taberna próxima. A causa do tiroteo, morreron dúas persoas, un inválido e un neno de oito anos, e houbo varios feridos leves (outras cinco persoas, entre elas outro neno).As autoridades optaron entón por prohibir temporalmente as reunións políticas na zona e reforzar a agrupación local da xendarmería. Tanto na capital como nas provincias, as mortes causaron consternación e ira, principalmente entre os socialistas, pero tamén entre parte dos demais partidos. Convocouse unha folga xeral de quince minutos como repulsa pare o 2 de febreiro, día do enterro das vítimas. Nas Cortes, os socialistas esixiron ao chanceler Seipel que prohibira a organización dos Frontkämpfer en Burgenland. Seipel reaccionou con indiferenza, indicando simplemente que se quebrara a «paz parlamentaria» en vez de condenar firmemente os sucesos.
Tensión e eleccións nacionais: frustración socialista Algunhas semanas máis tarde, o exército tentou desarmar a certas unidades dos paramilitares socialdemócratas, sen conseguilo pola oposición dos traballadores. Os socialistas propuxeron repetidamente o desarme tanto das súas forzas como das da oposición, mais Seipel rexeitounas, afirmando que semellante tarefa non podía realizala o Goberno. O chanceler sinaloulle ao embaixador alemán que non vía con malos ollos a existencia de "grupos de homes disciplinados" que serviran para reforzar a vixilancia de fronteiras, en referencia á Heimwehr.
En abril, nun ambiente de tensión crecente, celebráronse as eleccións nacionais, que gañaron os socialdemócratas co 42 % dos votos, mais sen lograr substituír o chanceler conservador Seipel, que houbo, con todo, de engadir aos conservadores agrarios da Landbund («Liga Agraria») a súa coalición para manterse á fronte do Goberno. A pesar da liga de varios partidos formada por Seipel para vencer os socialistas, a súa «lista unitaria» obtivo oitenta e cinco escanos cando os partidos que a formaban contaran con noventa e dous no anterior Parlamento. O novo Goberno era un concerto dos partidos burgueses por temor aos socialistas. O fracaso de Seipel en frear os socialdemócratas, con todo, espertou o desexo dalgúns conservadores de abolir o sistema democrático. A Heimwehr, que en xeral apoiara os partidos burgueses, preparouse para enfrontarse aos socialistas nas rúas, dado que non puidera derrotalos definitivamente nas votacións, como pretendera. Pola súa banda, os partidarios dos socialistas sentíanse frustrados por ter gañado as eleccións pero non acadar o poder no Goberno federal, debido á manobra de Seipel.
Desenvolvemento Absolución dos acusados miniatura|Palacio de Xustiza, incendiado polos manifestantes, nunha imaxe de 1881, acabado de construír. miniatura|Schober, exchanceler e xefe da policía vienesa que disparou contra os manifestantes, causando decenas de mortos. Mentres, tres veteranos da Frontkämpfervereinigung foron acusados polo tiroteo de Schattendorf e o seu xuízo comezou o 5 de xullo nun tribunal de Viena. Este comezou o día 5 dese mes; os xornais nacionais prestáronlle especial atención durante dez días. Dous días antes do principio das vistas, o dirixente tirolés da Heimwehr Richard Steidle anunciara a disposición da organización a combater aos socialistas en caso de que estalase a revolución; a súa formación debía servir para unir a todas as forzas antisocialistas e enfrontarse a eles coas armas se resultaba preciso.
O avogado defensor, famoso por representar a paramilitares de dereita, era célebre por presentar os seus clientes como patriotas entregados, argumento que habitualmente era ben recibido polos xuíces e xurados. Con notable habilidade, chamou declarar a gran cantidade de testemuñas, que describiron os acontecementos en xeral dende o seu punto de vista político, o que acabou por confundir ao xurado.