O budare (ou aripo no oriente venezolano) é unha prancha circular de orixe prehispánica. É tradicional da gastronomía venezolana e está feita de ferro fundido ou arxila. Úsase para cocer ou torrar alimentos como arepas, cachapas, casabe de iuca, mañoco ou café, entre outros.
Etimoloxía O termo «budare», de orixe taína, asóciase cos vocábulos «buran» e «burén».
Na illa de Margarita, no estado de Nueva Esparta, os budares son un pouco máis pequenos e delgados. Reciben o nome de «aripos», vocábulo cumanagoto do cal se cre que deriva o termo «arepa».
Un dos rexistros históricos destes termos atópase na obra do século XVI Viaje y descripción de las Indias, de Galeoto Cey:
Así mesmo, consérvase outro rexistro na obra El Orinoco ilustrado y defendido, do misioneiro xesuíta Joseph Gumilla:
Características e usos A forma actual do budare desenvolveuse no século XVIII. Os budares modernos son de ferro, aceiro ou aluminio. Con frecuencia reciben un tratamento chamado «curado» ou «curación» para que os alimentos non se adhiran demasiado á súa superficie. Unha alternativa máis moderna aínda é o budare revestido de teflón.
Para cociñar o casabe e o mañoco úsanse budares moi grandes, de 80 cm ou máis de diámetro. Estes colócanse directamente sobre o lume de leña.
Instrumentos similares En México e algúns países de América Central existe un utensilio similar, o «comal». Así mesmo, na Amazonía do Perú existe unha versión chamada «blandona».
Notas
Categoría:Gastronomía de Venezuela Categoría:Utensilios de cociña