A Aglais urticae é unha das 143 especies que compoñen actualmente o xénero Aglais, incluído na familia Nymphalidae.GBIF (2011) É unha bolboreta de tamaño mediano e de cores laranxa e negra que foi descrita por Carl von Linné en 1758.Linneo, C. (1758) O seu epíteto xenérico fai referencia a unha das tres Cárites ou Grazas —Áglae— da mitoloxía grega. O específico fai referencia á ortiga.Alvar Ezquerra, Jaime (2000)

Describíronse 6 subespecies: A. u. chinensis, A. u. connexa, A. u. esakii, A. u. ichnusa, A. u. kansuensis e A. u. teruelensis, aínda que segundo autores algunhas poderían ser especies distintas.GBIF (2011)

Nymphalis polychloros é unha especie parecida coa que se pode confundir.

Descrición miniatura|250x250px|Anverso dunha Aglais urticae libando nunha flor de xardín. Son bolboretas medianas, de 4 a 5 cm de envergadura, as femias medio centímetro máis que os machos. O anverso ou cara superior das ás son dun ton laranxa con manchas negras. O reverso é de cor amarela pálida e negro xaspeado de marrón. Ambos os sexos posúen un deseño e colorido moi semellante.

Ás anteriores e posteriores cos bordos irregulares. Polo anverso, as marxes son de cor ocre e marrón escura cunha liña de pequenas lúnulas de cor azul cobalto na zona submarxinal. No medio da cela das ás anteriores aparece unha mancha negra ben definida e no seu extremo distal outra máis grande que chega até a costa que é leonada. No ápice hai outra mancha negra que se estende desde V5 até a costa e unha pequena mancha branca en contacto con aquela. Entre as tres manchas negras hai dúas zonas amarelas. A zona basal é marrón e laranxa, con algunhas escamas amareladas. A zona postdiscal, alaranxada, posúe tres puntos negros en E1b, E2 e E3 e unha mancha amarelada en E1b. A subespecie A. u. ichnusa, endemismo insular de Córsega e Sardeña, carece destes puntos negros.Higgins, L. G. e N. D. Riley (1980), pp. 126-127Leraut, P. (2007)

As ás posteriores teñen un deseño máis uniforme, coas zonas basal e discal negras con escamas e pelos de cor ocre. Zona postdiscal laranxa intensa e unha mancha amarela entre a costa e o ápice.

O reverso das ás anteriores posúe a zona basal marrón escura, así como o primeiro terzo e o final da cela. Entremedias, unha mancha amarelada que contacta coa zona postdiscal que é da mesma cor. Cerca do ápice aparecen finos trazos escuros e na zona submarxinal unha serie de lúnulas azul turquesa. As zonas basal e discal das posteriores son marrón escuras separadas por unha liña crebada negra das zonas postdiscal e marxinal que son máis claras. A zona submarxinal tamén posúe pequenas lúnulas azul turquesa.Aguado Martín, L.O. (2007), pp. 261-263

Ciclo biolóxico miniatura|250x250px|Eiruga. dereita|miniatura|250x250px|Aglais urticae de alimentación. É unha especie bivoltina (unvoltina no extremo setentrional da súa área de distribución), cunha primeira xeración que emerxe ao principio da primavera e outra a finais. As femias depositan entre 150 e 250 ovos que eclosionan ás dúas semanas. As pequenas eirugas son negras, portan numerosas espiñas, e adoitan vivir agrupadas en pequenos niños sedosos que as protexen de parasitos e predadores. Nesta etapa aliméntanse de ortigas (Urtica dioica, U. urens). Tras 40 ou 45 días de alimentarse, sae do niño e forma unha crisálide colgada boca abaixo da súa planta nutricia ou de plantas próximas. Tras emerxer, o imago aparéase e a nova xeración desenvolverase durante a primavera e verán, hibernando como adulto para reproducirse na primavera seguinte.Aguado Martín, L.O. (2007), pp. 263-264Leraut, P. (2007), p. 438

Distribución e hábitat Habita os bosques de ribeira, claros de bosque, prados floridos, proximidades de charcas ou fontes, cultivos de regadío e, en xeral, zonas cun lixeiro índice de humidade.Aguado Martín, L.O. (2007), p. 264

Bolboreta migradora e cosmopolita pode ser atopada desde o nivel do mar até os 2100 m de altitude, desde o oeste de Europa —podendo ser a única bolboreta diúrna que ocupa toda a xeografía europea— até o Pacífico asiático.Reinchholf-Riehm, H. (1985), p. 34 Non se atopa no norte de África nin nos arquipélagos atlánticos (Azores, Madeira nin Canarias).Aguado Martín, L.O. (2007), p. 264Higgins, L. G. e N. D. Riley (1980), pp. 126-127Leraut, P. (2007)

Notas

Véxase tamén Bibliografía

Categoría:Bolboretas de Galicia Categoría:Animais descritos en 1758