A herba lameiriña , Callitriche stagnalis, é unha especie de planta vascular acuática perenne. C. stagnalis prospera nunha variedade de hábitats acuáticos e subacuáticos, especialmente en augas sen movemento ou de corrente lenta. Nas rexións onde se introduciu a súa taxa de reprodución pode representar unha ameaza para a vexetación nativa, ao formar mestas alfombras vexetativas que poden poñer en perigo as especies nativas.

Morfoloxía

Estrutura xeral miniatura|Follas de C. stagnalis. O aspecto xeral de C. stagnalis difire lixeiramente dependendo de se a planta que se observa está mergullada ou flotando. Ambos presentan talos longos que varían en lonxitude de aproximadamente 1 a 3 decímetros. Estes talos dan lugar a follas que están dispostas de xeito oposto. A diferenza característica entre o C. stagnalis mergullado e flotante é a súa forma de folla. As follas mergulladas de C. stagnalis son lineais, aparecendo longas e delgadas cunha vea que corre polo centro. As follas flotantes de C. stagnalis, porén, poden ser de forma espatulada a obovada, que parecen moito máis anchas que as típicas follas mergulladas, e conteñen un número moito maior de veas (5-7). O crecemento das follas de C. stagnalis tamén difire dependendo de se están mergulladas ou flotando. As follas mergulladas poden medrar de 4 a 10 mm de lonxitude mentres que as follas flotantes só poden alcanzar os 2 mm de lonxitude. As follas mergulladas adoitan ser delgadas, pero nalgúns casos poden ser máis anchas, dificultando a súa diferenciación das súas contrapartes flotantes que poden medrar de 5 a 8 mm de ancho.

Estrutura reprodutiva Callitriche stagnalis é unha planta monoica, que ten estruturas reprodutoras femininas e masculinas. As flores estaminadas e pistiladas de C. stagnalis conteñen o estame (órgano reprodutor masculino que fertiliza a través do pole) e o pistilo (órgano reprodutor feminino), respectivamente. As pequenas distancias entre os tipos de flores de C. stagnalis favorecen a autopolinización aérea. Outra característica estrutural que pode axudar á polinización son as dúas brácteas distintas situadas na base de cada flor. Estas pequenas brácteas axudan a manter as flores por riba da auga. C. stagnalis produce froitos de forma suborbicular. Este froito varía en grosor de 1,5 a 2 mm e está composto por varios mericarpios finos e de marxe alada.

Mecanismo de dispersión A propagación clonal e a produción prolífica de sementes son dúas estratexias que promoven a distribución de C. stagnalis. Debido a que esta especie é capaz de realizar a autopolinización, é capaz de lograr unha maior produción de sementes axudando á dispersión. As sementes tamén poden espallarse a zonas distantes por vectores como aves, barcos e pneumáticos. Tamén se sabe que esta especie se estende pola fragmentación das plantas. A capacidade de C. stagnalis para reproducirse mediante a propagación clonal axuda á invasividade desta especie e a ameaza posterior á vexetación nativa.

Hábitat Callitriche stagnalis atópase normalmente en ambientes acuáticos, especialmente nos que hai pouco ou ningún movemento. C. stagnalis frecuenta lagos, lagoas, marismas e ríos e regatos de movemento lento. Esta especie é capaz de prosperar tanto en hábitats de auga doce como de auga salobre.

Distribución Callitriche stagnalis é orixinaria tanto de Europa como do norte de África, onde está moi estendida en hábitats acuáticos e subacuáticos. C. stagnalis atopouse en Europa, norte de África, Estados Unidos, Asia, Australia, Nova Caledonia e Nova Zelandia.

Introdución nos Estados Unidos O rexistro máis antigo de C. stagnalis en América do Norte procede de Nova York e Nova Jersey en 1861. E foi atopado por primeira vez na costa oeste en 1871 en Oregón. Aínda que o mecanismo exacto da súa introdución non está claro, a súa existencia suxire que puido ser liberado accidentalmente a través do transporte marítimo. A finais do século XIX converteuse nunha planta de acuario popular, crese que esta é a razón pola que a invasión non só se centra nas costas dos Estados Unidos e puido entrar nos estados do interior.

Callitriche stagnalis atópase en todos os estados do Atlántico medio (Nova York, Nova Jersey, Pensilvania, Maryland, Delaware e Virxinia Occidental), Virxinia, Tennessee, Alabama, Wisconsin, Montana, Washington, Oregón e California. En Nova Inglaterra, atopouse en Massachusetts, Connecticut e Maine.

Ameaza invasiva miniatura| Esteira vexetativa densa de C. stagnalis. Aínda que esta especie non supón unha ameaza para os humanos, ten o potencial de ameazar a vexetación nativa. Debido á capacidade desta especie de reproducirse por propagación clonal, C. stagnalis pode formar esteiras vexetativas grosas e localmente densas que poden desprazar a outra vexetación ao ocupar espazo e nutrientes limitados no medio.

Notas

Véxase tamén Ligazóns externas Jepson Manual Treatment — especies introducidas en California. USDA Plants Profile .

Categoría:Plantas acuáticas Categoría:Flora de Europa Categoría:Flora de Galicia