Andrew William Mellon, nado en Pittsburg, Pensilvania, o 24 de marzo de 1855 e finado en Southampton, Nova York, o 26 de agosto de 1937, foi un banqueiro, empresario, industrial, filántropo, coleccionista de arte e político estadounidense."Mellon, Andrew William". En Encyclopædia Britannica. 1922.

Fillo do patriarca da familia Mellon, Thomas Mellon, estableceu un vasto imperio empresarial antes de se dedicar á política. Foi secretario do Tesouro dos Estados Unidos do 9 de marzo de 1921 ao 12 de febreiro de 1932, durante os anos de auxe da década de 1920 e o crack de Wall Street de 1929. Republicano e conservador, Mellon favoreceu políticas que reduciron os impostos e a débeda nacional dos Estados Unidos logo da primeira guerra mundial.

Andrew Mellon empezou a traballar no banco do seu pai en Pittsburgh, Pensilvania, chamado T. Mellon & Sons, a principios da década de 1870, e co tempo chegou a se converter na principal figura da institución. Máis tarde cambiou o nome do banco a Mellon National Bank e creou outra institución financeira, a Union Trust Company de Pittsburgh, en 1889. A finais de 1913, o Mellon National Bank tiña máis diñeiro en depósitos que calquera outro banco de Pittsburgh, e o segundo maior banco da rexión estaba controlado por Union Trust. Ao longo da súa carreira empresarial, Mellon foi propietario ou axudou a financiar grandes empresas como Alcoa, New York Shipbuilding Corporation, o whisky Old Overholt, a Standard Steel Car Company, Westinghouse Electric Corporation, Koppers, Pittsburgh Coal Company, Carborundum Company, Union Steel Company, McClintic-Marshall Construction Company, Gulf Oil e moitas outras. Tamén foi un influente doador do Partido Republicano durante a "idade dourada" e a "era progresista".

En 1921, ao pouco de ser elixido presidente Warren G. Harding elixiu a Mellon como secretario do Tesouro. Mellon permanecería no cargo ata 1932, baixo as ordes de Harding, de Calvin Coolidge e de Herbert Hoover, os tres membros do Partido Republicano. No exercicio do seu cargo tratou de reformar a fiscalidade federal tras a primeira guerra mundial e defendeu que a redución dos tipos impositivos das rendas máis altas xeraría máis ingresos fiscais para o Goberno,Sowell, T. (2012). "Trickle Down Theory" and "Tax Cuts for the Rich". The Hoover Institution Press. ISBN 978-0-8179-1615-2. Páxinas 2-3: «Mellon sinalou que, baixo as altas taxas do imposto sobre a renda ao final do Goberno de Woodrow Wilson en 1921, vastas sumas de diñeiro puxéranse en refuxios fiscais como os bonos municipais exentos de impostos, no canto de se investir na economía privada, onde este diñeiro crearía máis produción, ingresos e empregos». aínda que polo demais mantivo un imposto sobre a renda progresivo. Algunhas das propostas de Mellon foron aprobadas polas Leis de ingresos de 1921 e de 1924, pero non foi ata a aprobación da Lei de Ingresos de 1926 cando o «plan Mellon» se fixo realidade. Tamén logrou a redución da débeda nacional, que diminuíu substancialmente na década de 1920. A influencia de Mellon na política estadounidense acadou o seu cénit durante a presidencia de Coolidge.

A reputación nacional de Mellon viuse abaixo logo do crack de Wall Street de 1929 e o inicio da Gran Depresión. Participou en varios esforzos do Goberno de Hoover para reactivar a economía e manter a orde económica internacional, pero opúxose á intervención directa do Goberno na economía. Despois de que o Congreso estadounidense iniciase un procedemento de destitución contra Mellon, o presidente Hoover trasladouno ao posto de embaixador dos Estados Unidos no Reino Unido, e logo volveu á vida privada tras a derrota de Hoover nas eleccións presidenciais de 1932 a mans de Franklin D. Roosevelt. A partir de 1933, o Goberno federal iniciou unha investigación sobre fraude fiscal contra Mellon, que desembocou nun soado caso que terminou co pagamento de importantes sumas do patrimonio de Mellon para acabar co asunto.

Pouco antes da súa morte, en 1937, Mellon axudou a fundar a Galería Nacional de Arte. O seu labor filantrópico tamén desempeñou un papel importante na posterior creación da Universidade Carnegie Mellon e a National Portrait Gallery.

Traxectoria

Orixe familiar e primeiros anos Os avós paternos de Mellon, ambos escoceses do Ulster, emigraran aos Estados Unidos desde o condado irlandés de Tyrone en 1818,Cannadine, D. (2006). Páxinas 3-4."Andrew Mellon". Britannica Money (Britannica.com). e establecéranse co seu fillo, Thomas Mellon (1813-1908),"Thomas Mellon". Findagrave.com no condado de Westmoreland, Pensilvania.Cannadine, D. (2006). Páxina 9. Uns anos despois, Thomas Mellon estableceu unha exitosa empresa en Pittsburgh, e en 1843 casou con Sarah Jane Negley (1817-1909),"Sarah Jane Negley Mellon". Findagrave.com unha herdeira descendente dalgúns dos primeiros colonos de Pittsburgh.Cannadine, D. (2006). Páxinas 12, 17, 19. Thomas converteuse nun próspero posuidor de terras e especulador inmobiliario, e el e a súa esposa tiveron oito fillos, o sexto dos cales foi Andrew Mellon, nado en 1855."Andrew William Mellon". Findagrave.comCannadine, D. (2006). Páxinas 20-28. miniatura|277x277px|Thomas Mellon, nado en Omagh, Irlanda, en 1813, pai de Andrew W. Melon e patriarca da familia Mellon en Pittsburg. Thomas Mellon converteuse nun membro destacado do Partido Republicano local e en 1859 gañou as eleccións para un posto no "tribunal de causas comúns" de Pensilvania.Cannadine, D. (2006). Páxinas 30-31. Como Thomas desconfiaba tanto das escolas privadas como das públicas, construíu unha escola propia para os seus fillos e contratou un mestre; alí foi onde Andrew Mellon recibiu a súa primeira formación, a partir dos cinco anos."Andrew William Mellon (1855-1937)". National Park Service (NPS.gov).

En 1869, logo de deixar o seu cargo xudicial, Thomas Mellon fundou T. Mellon & Sons, un banco situado en Pittsburgh. Andrew uniuse ao seu pai no banco e converteuse de camiño nun empregado apreciado, malia ser aínda un adolescente. Andrew Mellon tamén asistiu á Western University de Pensilvania —que máis tarde pasaría a chamarse Universidade de Pittsburgh—, aínda que nunca chegou a graduarse nela.Cannadine, D. (2006). Páxinas 44-48. Tras deixar a universidade, traballou brevemente nunha compañía madeireira e de carbón, antes de se incorporar a T. Mellon & Sons como empregado a tempo completo en 1873. Ese mesmo ano, o Pánico de 1873 arrasou a economía local e nacional, e acabou cunha boa parte da fortuna dos Mellon.Cannadine, D. (2006). Páxinas 53-56. Con Andrew asumindo un papel de liderado en T. Mellon & Sons, o banco recuperouse axiña, e a finais de 1874 os depósitos do banco xa acadaran o nivel que tiñan antes do inicio do Pánico.Cannadine, D. (2006). Páxinas 61-64.

Carreira empresarial (1873-1920)

Período 1873-1898 O papel de Mellon en T. Mellon & Sons seguiu crecendo despois de 1873, e en 1876 outorgóuselle poder para dirixir as operacións do banco. Ese mesmo ano, Thomas presentou o seu fillo a Henry Clay Frick, un cliente do banco que se convertería nun dos amigos máis íntimos de Mellon. Finalmente, en 1882 Thomas traspasou a plena propiedade do banco ao seu fillo, aínda que seguiu participando nas súas actividades.Cannadine, D. (2006). Páxinas 64-67. Cinco anos máis tarde, o irmán menor de Andrew, Richard B. Mellon (1858-1933),"Richard Beatty Mellon". Findagrave.com uniuse tamén a T. Mellon & Sons como copropietario e vicepresidente.Cannadine, D. (2006). Páxinas 87-88.

Durante a década de 1880, Mellon comezou a ampliar as actividades do banco. Xunto con Frick, Mellon fíxose co control do Pittsburgh National Bank of Commerce, un banco nacional autorizado a imprimir papel moeda. Mellon tamén adquiriu ou axudou a fundar outras compañías, como a Union Insurance Company, o City Deposit Bank, a Fidelity Title and Trust Company e a Union Trust Company. A finais da década de 1880 foi director da Pittsburgh Petroleum Exchange e cofundador de dúas empresas de gas natural que controlaban en conxunto máis de 140 quilómetros cadrados de produción de gas.Cannadine, D. (2006). Páxinas 79-80, 96. En 1890, Thomas Mellon transferiu todas as súas propiedades a Andrew, que deste xeito pasaría a xestionar as que estaban tanto ao seu nome como a nome dos seus pais e dos seus irmáns.Cannadine, D. (2006). Páxinas 90-91. A finais de 1894, Thomas transferiu todos os seus activos restantes a Andrew.Cannadine, D. (2006). Páxina 94. Malia as grandes sumas confiadas a Andrew, os negocios que dirixía eran aínda bastante pequenos na década de 1890; de feito T. Mellon & Sons empregaba a sete persoas en 1895.Cannadine, D. (2006). Páxina 96.

En 1889, Mellon accedeu a prestar 25.000 dólares á Pittsburgh Redution Company, unha empresa incipiente que pretendía converterse no primeiro produtor industrial de aluminio. Mellon pasou a ser director da compañía en 1891, e el e o seu irmán Richard desempeñaron un papel importante no establecemento de fábricas de aluminio en New Kensington, Pensilvania e en Niagara Falls, Nova York.Cannadine, D. (2006). Páxinas 97-98. A compañía converteríase nunha das empresas máis rendibles nas que investiron os Mellon, e en 1907 pasou a chamarse Alcoa.Cannadine, D. (2006). Páxina 184.

Ao entrar na industria do petróleo, a familia Mellon tamén estableceu a Crescent Oil Company, a Crescent Pipeline Company e a refinaría Bear Creek. En 1894, as empresas de integración vertical da familia Mellon producían o dez por cento do petróleo exportado polos Estados Unidos.Cannadine, D. (2006). Páxinas 99-102. En parte por mor das difíciles condicións económicas causadas polo inicio do Pánico de 1893, en 1895 os Mellon venderon os seus intereses petrolíferos á Standard Oil. Case ao mesmo tempo que se desfacían dos seus negocios neste sector, Andrew e Richard investiron na Carborundum Company, produtora de carburo de silicio. Os irmáns fixéronse coa propiedade maioritaria da Carborundum Company en 1898 e substituíron o fundador e presidente da empresa, Edward Goodrich Acheson, por un protexido de Carnegie, Frank W. Haskell.Cannadine, D. (2006). Páxinas 117-120. Mellon tamén investiu en empresas mineiras, converténdose en vicepresidente da Trade Dollar Consolidated Mining Company.Cannadine, D. (2006). Páxinas 121-122.

Mellon e Henry Clay Frick mantiveron unha duradeira relación comercial e social, e Frick recibía con frecuencia a Mellon, así como o avogado Philander C. Knox, o inventor George Westinghouse e outras persoas para xogar ao póker. Frick e Mellon ingresaron no Duquesne Club e, despois de que Frick fundase o South Fork Fishing and Hunting Club, Mellon pasou a ser un dos primeiros membros dese club.Cannadine, D. (2006). Páxina 81, 106-107. O South Fork Fishing and Hunting Club construíu o encoro South Fork Dam, que sostiña un lago artificial que o club utilizaba para navegar e pescar. En 1889, o encoro rompeu e provocou a inundación de Johnstown, o que ocasionou a morte de 2.000 persoas e a destrución de 1.600 fogares. Logo da inundación, Knox liderou unha defensa legal na que argumentou con éxito que o club non tiña ningunha responsabilidade legal pola inundación. Mellon non fixo comentario público ningún acerca deste suceso, aínda que doou 1.000 dólares a un fondo de axuda.Cannadine, D. (2006). Páxina 108.

Período 1898-1920