Flavio Lupicino (en latín: Flavius Lupicinus) foi un oficial militar romano do século IV, activo durante o reinado dos emperadores Constancio II (reinado 337–361), Xoviano (reinado 363–364) e Valente (reinado 365–378). Participou nunha expedición a Britania contra os pictos e os escotos invasores baixo o mando de Constancio II e, baixo o mando de Valente, axudouno nas súas campañas contra o usurpador Procopio (reinado 365–366).

Tamén foi coñecido polas súas actividades en Oriente, especialmente pola súa persecución de herexes.

Traxectoria esquerda|miniatura|Sólido de Xoviano (reinado 363–364) esquerda|miniatura|Sólido de Valente (reinado 364–378)

Personalidade Segundo Amiano Marcelino, Lupicino era "en realidade un home guerreiro, hábil en asuntos militares, pero que erguía as cellas coma cornos e vociferaba na bota tráxica (como dicían), e sobre quen os homes dubidaban durante moito tempo de se era máis avaro ou máis cruel".Amiano Marcelino (2002), p. 368 (Libro 20-1-2)

Lupicino era cristián, e parece ser que perseguiu herexes eufemistas en Oriente, pero prestou o seu apoio aos círculos intelectuais orientais —a miúdo pagáns— e en particular ao retórico Libanio, cuxo apego ao paganismo helénico era ben coñecido. Este eloxiou o seu mandato en Oriente polo seu apoio á literatura e á filosofía e por protexelo das acusacións de Fidelio e os seus amigos cristiáns.

Na Galia Lupicino aparece por primeira vez entre os anos 359 e 360, cando serviu na Galia como magister equitum sucesor de Severo,Amiano Marcelino (2002), p. 302 (Libro 18-2-7) baixo o mando do césar Xuliano, o apóstata, na campaña contra os alamanos. Aparece mencionado en teselas do nordeste da Galia, e o sofista Libanio alude a este cargo.

No ano 360, Xuliano enviouno a Britania para repeler as incursións dos pictos e escoceses en territorio romano.Gibbon 2008, p. 218 No mesmo ano, cando o emperador Constancio II (r. 337–361) esixiu que Xuliano lle enviase tropas, Lupicino recibiu instrucións para comandalas, pero aínda estaba fóra en Britania.Jones, Martindale e Morris 1971, p. 520 Ao saber, Constancio II da autoproclamación de Xuliano como Augusto, nomeou a Gomoario magister equitum en sucesión de Lupicino.Amiano Marcelino (2002), p. 395 (Libro 20-9-5) Temendo que Lupicino se rebelase ao escoitar a noticia, Xuliano bloqueou o transporte marítimo a Britania e o mandoun arrestar cando regresou á Galia máis tarde. Foi un dos oficiais romanos que perderon o favor durante o curto reinado de Xuliano, permanecendo encarcerado durante algúns anos.Gibbon 2008, p. 222 En Oriente Baixo Xoviano (reinado 363–364), foi liberado e nomeado magister equitum en Oriente, onde mantivo este cargo ata 367, cando serviu baixo Valente (reinado 365–378).Jones, Martindale e Morris 1971, pp. 520-521 Neste cargo, viaxou a Siria para reunir lexións para loitar en nome de Valente contra o usurpador Procopio (reinado 365–366).Gibbon 2008, p. 310 En 366, en Frixia, participou xunto a Valente na Batalla de Tiatira, onde Gomoario, nese momento un xeneral de Procopio, foi derrotado.Cameron 1997, p. 90 Como recompensa pola súa axuda, foi nomeado cónsul no 367 xunto ao magister equitum per Galias, Xovino.Jones, Martindale e Morris 1971, p. 521.

Notas

Véxase tamén

Bibliografía

Fontes antigas

Fontes modernas

Outros artigos Cónsules romanos no Baixo Imperio

Categoría:Cónsules do Imperio romano Categoría:Magistri equitum (Imperio romano)