A Reserva de Desenvolvemento Sostible de Amanã (en portugués Reserva de Desenvolvimento Sustentável Amanã) é unha reserva de desenvolvemento sostible no estado do Amazonas, Brasil.

Localización

A Reserva de Desenvolvemento Sostible (RDS) de Amanã abrangue 2 350 000 hectáreas na parte centro-norte da Amazonia. Abrangue partes dos concellos de Maraã, Codajás, Barcelos, Amazonas e Coari. Solápase parcialmente co Parque Nacional do Jaú ao leste. Ao norte da RDS linda coa Reserva Extractiva do Río Unini. Ao oeste, limita co Río Caquetá e coa Reserva de Desenvolvemento Sostible de Mamirauá ao outro lado do río.

A reserva atópase no curso medio do río Solimões, preto do punto onde se une ao río Caquetá, e está a uns 650 km ao oeste de Manaus. Contén o lago Amanã, de 45 por 3 km, o lago máis grande da rexión amazónica. A reserva conecta a Reserva de Desenvolvemento Sostible de Mamirauá, de 1 124 000 hectáreas, ao suroeste, co Parque Nacional de Jaú, de 2 378 410 hectáreas. Os tres forman unha das maiores áreas contiguas de bosque protexido do mundo.

Historia

A Reserva de Desenvolvemento Sostible de Amanã creous polo decreto 19.021 do 4 de agosto de 1998 e está administrada polo Instituto de Desenvolvemento Sostible de Mamirauá (Instituto de Desenvolvimento Sustentável Mamirauá). A unidade de conservación conta co apoio do Programa de Áreas Protexidas da Rexión Amazónica. O Parque nacional do Jaú inscribíuse como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000. Pasou a formar parte do Corredor Ecolóxico da Amazonia Central, establecido no ano 2002. En 2003, a propiedade ampliouse coa adición do Parque nacional de Anavilhanas, Reserva de Desenvolvemento Sostible de Amanã e Reserva de Desenvolvemento Sostible de Mamirauá para formar o Complexo de Conservación da Amazonia Central, un Patrimonio da Humanidade máis amplo. O parque converteuse en parte do Mosaico do Baixo Río Negro, creado en 2010.

Medio ambiente

A vexetación é principalmente bosque tropical con zonas de bosque inundado de augas bravas várzea e augas negras igapó, e pequenas zonas de bosque de area branca ou campinarana. A reserva experimenta inundacións estacionais arredor do perímetro do lago Amanã, pero a área de bosque inundado é pequena en comparación coas áreas de terra firme. Na rexión do lago, o cambio no nivel da auga é de 9 a 10.

A reserva alberga varias especies raras ou en perigo de extinción, como o Cacajao melanocephalus, o manatí do Amazonas, o golfiño do río Amazonas, o can de monte, o raposo de orella curta (Atelocynus microtis), a aguia harpía (Harpia harpyja) e o peixe Arapaima. Durante a estación seca, o lago alberga poboacións relativamente grandes de manatís. Durante a estación húmida, os manatís migran ás rexións de várzea, principalmente a Mamirauá. O tinamu ondulado segue o mesmo patrón de migración.

Entre os primates que se atopan na reserva inclúense o Saguinus inustus, o Saimiri sciureus, o capuchino pardo (Sapajus apella), o Cebus albifrons, o Callicebus torquatus, o Alouatta seniculus, o Cacajao melanocephalus e o Aotus vociferans.

Xente

A reserva formouse despois da exitosa posta en marcha da Reserva de Desenvolvemento Sostible de Mamirauá e contou co apoio total da poboación local. Xa recoñecían a importancia de preservar a vexetación e os animais dos que dependen para o seu sustento. En 2011, a reserva tiña unha poboación humana de 3.860 persoas en 648 fogares que vivían en 80 lugares da reserva e seis lugares arredor da reserva. A xente xestiona a reserva e dedícase á agricultura, á caza, á pesca e á explotación forestal.

Notas

Referencias

Véxase tamén

Outros artigos Patrimonio da Humanidade no Brasil

Categoría:Patrimonio da Humanidade no Brasil