Al Ain (árabe ٱلْعَيْن romanizado Al-ʿAyn literalmentet=A primavera) é unha cidade do Emirato de Abu Zabi, Emiratos Árabes Unidos, e a sede da división administrativa da Rexión de Al Ain. A cidade limita ao leste coa cidade omanesa de Al-Buraimi. Al Ain é a cidade interior máis grande dos Emiratos, a cuarta cidade máis grande (despois de Dubai, Abu Zabi e Sharjah) e a segunda máis grande no Emirato de Abu Zabi. As autoestradas que conectan Al Ain, Abu Zabi e Dubai forman un triángulo xeográfico no país, e cada cidade está a aproximadamente 130 km das outras.
Clima e xeografía
Al Ain é coñecida como a "Cidade Xardín" (árabe مَدِيْنَة ٱلْحَدِيْقَة Madīnat Al-Ḥadīqah lit=Cidade do Xardín) de Abu Zabi, os UAE ou o Golfo, debido á súa vexetación, especialmente no que respecta aos oasis da cidade, parques, avenidas arboladas e rotondas decorativas, con estritos controis de altura nos novos edificios, a non máis de sete plantas. Segundo un autor, os oasis arredor de Al Ain e o Al-Hasa en Arabia Saudita son os máis importantes da rexión do Golfo.
A cidade está situada aproximadamente 160 km ao leste da capital, Abu Zabi, e a uns 120 km ao sur de Dubai. A rexión oriental abrangue unha área aproximada de 13.100 km². Omán atópase ao leste, Dubai e Sharjah ao norte, Abu Zabi ao oeste e o deserto de Rub al-Khalí e Arabia Saudita ao sur. A topografía de Al Ain é única e varía a medida que se viaxa cara ao leste. O ecoloxicamente importante Jebel Hafeet ("Monte Hafeet"), un valor atípico das principais cordilleira Hajar, considérase un dos monumentos de Al Ain, situado xusto ao sur da cidade. Subindo a 1.100 -1.400 m en altitude, Jebel Hafeet é unha das montañas máis altas dos Emiratos Árabes Unidos, e ten varias cristas que se estenden ata a parte interior da cidade, dúas das cales son Jabal Al Naqfah (que toca o oasis de Al Ain), e a Crista Occidental. Dunas de area de textura variable, tinguidas de vermello por óxido de ferro, atópanse ao norte e ao leste de Al Ain.
A cidade ten un clima desértico cálido (clasificación climática de Köppen BWh), con veráns longos e extremadamente calorosos e invernos cálidos. En Al-Ain, a precipitación media anual é de 96 mm e a humidade relativa media é do 60 % (Universidade dos Emiratos Árabes Unidos, 1993). A baixa humidade en Al-Ain, especialmente durante os veráns, convérteo nun destino popular para moita xente durante esta época do ano. Boer (1997) clasificou o clima dos Emiratos Árabes Unidos como hiperárido e dividiuno en catro rexións climáticas: a zona costeira ao longo do Golfo Pérsico, as zonas montañosas ao nordeste dos Emiratos Árabes Unidos, as chairas de grava arredor de Al Ain e o deserto de area central e meridional. No nordeste prodúcense máis precipitacións e temperaturas máis baixas que nas rexións meridional e occidental. A precipitación media mensual arredor de Al-Ain foi de 100 – 120 mm entre 1970 e 1992.
Ao sur da cidade, preto de Omán, atópase o lago Zakher artificial, resultado da liberación de augas residuais das plantas desalinizadoras. Tamén nesta rexión, ao leste de Jebel Hafeet, atópase a zona de Mezyad, que ten un paso fronteirizo con Omán, e é onde se atopa o histórico Forte de Mezyad.
thumb|Vista da cidade de Al Ain
Historia e prehistoria
A rexión de Al Ain e Buraimi, coñecidas conxuntamente como o Oasis de Buraimi, ten importancia cultural e histórica. Por exemplo, a zona foi testemuña de acontecementos relevantes para a historia do islam durante as épocas Rashidun, Omeia e Abbásida, semellantes a Dibba e Ras Al-Khaimah. Foi neste lugar onde o Xeque Zayed bin Sultan Al Nahyan, fundador dos Emiratos Árabes Unidos, pasou unha parte considerable da súa vida (aproximadamente desde 1927 ata que se converteu en gobernante do Emirato de Abu Zabi en 1966). Aínda que se di a miúdo que naceu en Abu Zabi, outros opinaban que nacera en Al-Ain. Al-Ain tamén podería ser o lugar da mesquita máis antiga do país, que se atopa nas instalacións da Mesquita Sheikh Khalifa.
Parte da historicamente importante rexión de Hajar Occidental, A zona de Al Ain leva case 8.000 anos habitada, con sitios arqueolóxicos que mostran asentamentos humanos en lugares como Rumailah, Hili e Jabel Ḥafeet. Os primeiros habitantes da cultura hafit construíron tumbas "de colmea" para os seus mortos e dedicáronse á caza e á recolección na zona. Os oasis proporcionaron auga para as primeiras granxas ata a era moderna. Na década de 1950, o xeque Zayed descubriu as tumbas e chamou a atención dun equipo dinamarqués, o que levou a unha escavación nas tumbas en 1959. En 1971, construíuse o Museo Nacional de Al Ain para albergar obxectos desta zona. Na década de 2000, a Autoridade de Abu Zabi para a Cultura e o Patrimonio meteu presión para que se recoñecese como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO e, en 2011, Al Ain converteuse no primeiro Patrimonio da Humanidade dos Emiratos Árabes Unidos en ser recoñecido pola UNESCO.
Os sitios funerarios da Idade de Bronce a miúdo reutilizaban materiais de enterramentos anteriores. Por exemplo, pénsase que a tumba comunal Wadi Suq no Oasis de Qattara construíuse con pedras recuperadas de enterramentos anteriores da Umm Al Nar. thumb|Unha daga da Idade de Ferro, datada no ano 1000 a.C., do oasis de Qattara, Al Ain. Exposto no Louvre Abu Zabi, cedido polo Museo de Al Ain
Entre os achados en Qattara inclúense xerras e cuncas da cultura Wadi Suq da era de clorita e espadas curtas e dagas da Idade de Bronce tardía. Entre os artefactos recuperados tamén se inclúen xoias de cornalina, a miúdo asociadas polos historiadores dos Emiratos Árabes Unidos con vínculos comerciais co Val do Indo. Un achado de particular interese en Qattara é un colgante da Idade de Bronce descuberto na década de 1970 que representa unha parella de animais con cornos de dous corpos ou entrelazados. Feito de electro, unha aliaxe de prata e ouro, o motivo atópase repetido en varios xacementos da Idade de Bronce nos Emiratos Árabes Unidos. Entre os achados da Idade de Ferro en Al Ain e os seus arredores inclúense os aflaj (canles de auga subterráneas) en Bidaa bint Saud, Al Ain e Buraimi, que foron situados varios séculos antes dos qanats do Imperio Aqueménida, ao que se lle atribuíra previamente a innovación.
Al Ain estaba orixinalmente dentro da área de influencia dos Dhawahir, unha tribo beduína que se asentara en Dhahirah antes de Buraimi. Unha onda posterior de colonos, os Na'im, tiveron durante moito tempo unha relación incómoda cos Dhawahir e as dúas tribos estiveron frecuentemente en disputa. Cun número de 4.500 habitantes, os Dhawahir constan de tres subseccións: os Daramikah, que poboaron o Hili, Mutared e o Qattara, os Jawabir en Al Ain e os Bani Saad que vivían en Jimi. Permanecendo nas aldeas durante a tempada de dátiles de verán, no inverno a comunidade trasladábase por todos os Estados da Tregua.
Varios intereses loitaban pola influencia sobre as tribos de Buraimi, incluíndo o Sultán de Mascate, os Wahhabíes (que fixeran varias incursións) e os xeques dos Estados da Tregua, particularmente os Bani Yas de Abu Zabi, que adquiriron grandes extensións de terra, principalmente dos Dhawahir. Esta soberanía sobre Al Ain consolidouna o xeque Zayed bin Khalifa Al Nahyan, coñecido como "Zayed o Grande", un líder forte e carismático que tomou o principal asentamento dos Dhawahir, 'Ain Dhawahir (o nome orixinal de Al Ain) cando a tribo se rebelou contra el en 1877. Construíu un forte, unha das varias fortificacións establecidas polos diversos intereses que competían polo control do oasis, para subliñar o seu dominio sobre o oasis e estableceu un "wali", nomeando un membro dos Dhawahir como o seu xefe.
Wilfred Thesiger visitou Al Ain a finais da década de 1940, durante as súas viaxes polo Rub al-Khalí. Coñeceu ao xeque Zayed e aloxouse con el no Forte Al Muwaiji. Unha disputa en curso entre Arabia Saudita, Abu Zabi e Omán levou á Disputa de Buraimi, unha serie de incidentes nos que unha forza armada saudita entrou no oasis. Forzas dos scouts da Tregua de Omán, así como o exército de Mascate-Omán, chegaron para reconquistar o oasis. Coa intervención británica, as forzas sauditas rendéronse, deixando o oasis de volta en mans de Abu Zabi e Omán.
En 1979, a raíña Isabel II visitou o Al Ain Hilton durante a súa xira polo Golfo Pérsico. Tras a independencia en 1971, Al Ain experimentou un rápido crecemento e investimento como parte do emirato de Abu Zabi, tornándose rapidamente máis grande e con máis éxito que Al-Buraimi de Omán. En 1972, Omán e Abu zabi acordaron as fronteiras finais para dividir Buraimi e Al Ain. Ata a morte do xeque Zayed en 2004, o código municipal de Al Ain prohibía a construción de edificios de máis de catro andares, coas excepcións dos hoteis Hilton (agora Radisson Blu), Danat Al Ain Resort e Rotana. Ata 2006, Buraimi e Al Ain compartían unha fronteira aberta. Esta fronteira pechouse en novembro de 2006 e impuxéronse controis de pasaportes.
Oasis e Aflaj thumb|O sistema de rega falaj no Oasis de Al Ain
Os wāḥāt (oasis) da cidade son coñecidos polo seu sistema de rega subterráneo (falaj ou qanāt) que leva auga dos pozos ás granxas de auga e ás palmeiras. O regadío de Falaj é un sistema antigo que data de miles de anos e utilízase amplamente en Omán, os Emiratos Árabes Unidos, a China, o Irán e outros países. Hai sete oasis. O maior é o Oasis de Al Ain, preto de Old Sarooj, e o máis pequeno é o oasis de Al-Jahili. O resto son Al Qattara, Al-Muʿtaredh, Al-Jimi, Al-Muwaiji e Hili.
Exemplos de aflaj inclúen Falaj Hazza, que leva o nome do irmán maior do xeque Zayed, Hazza bin Sultan Al Nahyan, e ten un distrito en Al Ain que leva o seu nome.
Infraestrutura A cidade é coñecida pola súa combinación de edificios modernos e premodernos. Estes últimos ofrecen unha visión do patrimonio cultural da cidade e do país. A cidade adoitaba ter rotondas en cada intersección, pero recentemente substituíronse por semáforos.
Galería
Notas
Véxase tamén
Outros artigos Patrimonio da Humanidade nos Emiratos Árabes Unidos
Ligazóns externas Al Ain City Municipality. . Al Ain Wildlife Park and Resort Al Ain Wildlife Park and Resort. Preserving desert wildlife & habitats Al Ain Wildlife Park and Resort. Expansion project Al Ain: Oasis in the Desert (Photographic essay from Al Ain Women's College) Al Ain University of Science and Technology
Categoría:Patrimonio da Humanidade nos Emiratos Árabes Unidos