Lenggong ou Val de Lenggong (en malaio; Lembah Lenggong) é unha área xeográfica de Malaisia definida pola cordilleira das Bintang no oeste e as Titiwangsa ao leste. É unha zona rural, con pequenos kampong rodeados de vexetación verde e outeiros calcarios con numerosas covas.
O Val de Lenggong é unha das zonas máis importantes da Malaisia peninsular para a arqueoloxía, xa que as escavacións revelaron moitos vestixios da prehistoria de Malaisia, con achados como debuxos rupestres, xoias, cerámica, armas e ferramentas de pedra. É o lugar dun dos sitios de actividade humana máis antigos coñecidos na península. O val de Lenggong declarárono Patrimonio da Humanidade da UNESCO o 30 de xuño de 2012.
Arqueoloxía
En Malaisia, os restos máis antigos son un cranio humano atopado nas covas de Niah en Sarawak e data de hai uns 40.000 anos. Case todos os restos arqueolóxicos atopados en Lenggong asócianse a covas. As dúas excepcións son os xacementos de Kota Tampan e Bukit Jawa, que son os únicos xacementos Paleolíticos da Malaisia peninsular.
Kota Tampan é o sitio coñecido de habitantes humanos máis antigos. As escavacións en Kota Tampan, que comezaron en 1938, revelaron unha zona de produción de ferramentas de pedra intacta. As ferramentas de seixo fabricábanse con equipos como bigornias e martelos. Atopáronse e rexistráronse unhas 50.000 pezas de pedra. A cultura de Kota Tampan denomínase tampaniana. O taller foi inicialmente datado en 30.000 anos de antigüidade, pero esta cifra aumentouse agora a 75.000 anos. Aínda que o sitio do taller de Kota Tampan está actualmente nunha ladeira e nunha plantación de palma aceitera, o sitio orixinal estaba na beira dun lago. Crese que o taller se desmantelou hai aproximadamente 75.000 anos debido a unha erupción volcánica no lago Toba en Sumatra, a uns 250 quilómetros de distancia. Hai unha gran diferenza de 17.000 anos entre Kota Tampan e o seguinte sitio arqueolóxico, Gua Gunung Runtuh, que se atribúe aos efectos devastadores da erupción de Toba.
Gua Gunung Runtuh está situado en Bukit Kepala Gajah ou Outeiro da Cabeza de Elefante. No mesmo outeiro atopáronse outras covas con restos arqueolóxicos como ferramentas de pedra e restos de comida. As covas probablemente se usaban como refuxios temporais como campamentos estacionais ou de caza, mentres que Gua Gunung Runtuh habitouse durante períodos máis longos. Gua Harimau, ou Cova do Tigre, é un sitio a uns 3 quilómetros de Gua Gunung Runtuh que probablemente utilizouse como cemiterio hai uns 3.000 ou 5.000 anos, xa que se atoparon sete esqueletos humanos no sitio xunto con machados de bronce e varias xoias. Os machados de bronce mostran que houbo unha tradición de bronce temperá en Malaisia, así como no norte de Tailandia e na China. É o uso máis antigo do metal no sueste asiático. Tamén se atoparon recipientes de porcelana de varias formas e tamaños que contiñan carne e cunchas de caracol. As escavacións arqueolóxicas noutras covas revelaron cerámica, machados, ferramentas de pedra e lascas. Tamén hai restos de comida e, nalgúns sitios, ósos humanos. Desafortunadamente, algunhas covas foron alteradas por escavadores de guano e calquera resto perdeuse.
Máis recentemente, un equipo escavou Bukit Jawa, que se datou en 200.000 anos de antigüidade. Polo tanto, Bukit Jawa é moito máis antigo que o taller de Kota Tampan, que está a só 6 km de distancia.
Atopáronse debuxos rupestres de negritos en varios sitios, pero non son prehistóricos, xa que só teñen uns 100 anos. Gua Badak é un dos principais lugares onde se atopan estes debuxos, situado a uns 10 quilómetros ao norte de Lenggong. Os negritos de Lanoh dibuxaron rexistros ilustrativos de cada unha das súas vidas. Os debuxos ao carbón descubríronse e documentáronse por primeira vez na década de 1920 por Ivor Evans. Daquela pensouse que se perderan na extracción de canteiras, pero redescubríronse en 1992. Algúns dos debuxos orixinais están cubertos por grafitis modernos. Os negritos usaban as covas como refuxios durante as viaxes de caza. Os bosquexos representan cousas como animais, persoas, árbores, esteiras, bicicletas e coches. Ademais dos debuxos ao carbón, facían imaxes brancas raspando a rocha calcaria.
A maioría dos antigos trogloditas ou habitantes das covas da península malaia vivían temporalmente en covas e refuxios rochosos. Vivían principalmente da caza, como demostran os restos de ósos de animais e moluscos. É posible que a xente pintase os seus corpos con óxido de ferro vermello. Usaban pedras e lousas para moer substancias como o sal, e todas as súas ferramentas estaban feitas de pedra. As lascas usábanse como coitelos ou raspadores. Polo tanto, pódese ver que a zona de Lenggong é moi importante xa que contén moitas evidencias relacionadas coa prehistoria de Malaisia. É a zona máis antiga onde se atoparon restos, e todos os sitios están situados convenientemente dentro dunha pequena área.
Gua Puteri é un túnel natural que perfora Bukit Kajang. Non hai achados arqueolóxicos aquí, pero a cova é coñecida polas súas lendas. Crese que dúas estalagmitas son un príncipe e unha princesa que gardan a cova. A xente do lugar di que se os nenos soben ás estalagmitas, enfermarán.
Home de Perak O esqueleto humano máis antigo atopado en Malaisia foi en Gua Gunung Runtuh, no estado de Perak, na Malaisia peninsular. A cova foi o seu lugar de descanso final, situado en Bukit Kepala Gajah ou outeiro da cabeza de elefante, no val de Lenggong, en Ulu Perak. O esqueleto era o dun home cunha altura aproximada de 157 cm, que se estima que tiña uns 50 anos. O esqueleto descubríuse en 1991 e datase nunha antigüidade duns 11 000 anos. É un dos esqueletos máis completos deste período nesta rexión.
Enterrárono en posición fetal, con depósitos de ósos de animais no ombreiro dereito, á esquerda e no traseiro, e depósitos de ferramentas de pedra arredor do corpo. Non había outros enterramentos na cova. O home de Perak tiña unha man esquerda malformada, o seu brazo e man esquerdos eran moito máis pequenos en comparación co seu brazo e man dereitos. Esta deformidade podería deberse a un trastorno xenético coñecido como braquimesofalanxia. Esta evidencia está apoiada polo feito de que a súa columna vertebral está curvada cara á dereita debido a que só vivía cunha man boa.
Os ósos que se atoparon depositados preto del identificáronse como procedentes de xabaril, mono, varano e cervo e pénsase que eran depósitos de comida. Había unhas dez ferramentas de pedra esparexidas arredor do corpo, e a maioría delas eran ferramentas de seixo e algunhas pedras de martelo.
Unha conclusión á que chegou o estudo foi que debeu ser un membro importante da sociedade porque o seu enterro foi moi elaborado e requiriu moita man de obra. Ao home de Perak metérono na fosa con ofrendas de comida, cuberto con pequenas cunchas, despois máis ofrendas e ferramentas, e despois outra capa de cunchas, seguida dunha capa final de terra. Ademais, estimouse que tiña uns 50 anos, o que era moi vello para unha persoa desa época con discapacidade. A xente tiña que coidalo, e a xente non o faría por si mesma a menos que fose respectado ou ocupase un posto alto nunha especie de xerarquía social.
En 2004, un equipo de arqueólogos da Universiti Sains Malaysia (USM) atopou outro esqueleto en Gua Teluk Kelawar en Lenggong, Perak. Este esqueleto foi alcumado a "muller de Perak", que medía 148 cm de altura e críase que tiña uns 40 anos. Crese que a muller de Perak morreu hai 8.000 anos.
Accesibilidade A cidade de Lenggong é accesible por estradas principais que a conectan coas cidades e vilas veciñas. A cidade de Lenggong está situada a uns 100 quilómetros ao norte de Ipoh na estrada Kuala Kangsar a Gerik (autoestrada 76). A estrada cara a Lenggong está rodeada principalmente por plantacións de palma aceitera e selvas.
Para visitar Lenggong, desde a Autoestrada Norte-Sur, colle a saída nº 143 en Kuala Kangsar; está a unhas 3 horas de Kuala Lumpur. Despois, colle a Ruta 76 ata Lenggong.
Notas
Referencias
Véxase tamén
Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Malaisia
Ligazóns externas
Perak Man and the Lenggong Archaeological Museum Fish dishes of Lenggong Centre for Archaeological Research Malaysia
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Malaisia