José Maria Marin, nado en São Paulo o 6 de maio de 1932 e finado na mesma cidade o 20 de xullo de 2025, foi un avogado, futbolista, administrador deportivo e político brasileiro. Foi gobernador de São Paulo entre 1982 e 1983, sendo o penúltimo gobernador da ditadura militar, presidente da Confederación Brasileira de Fútbol de 2012 a 2015 e presidente do Comité Organizador Local da Copa Mundial de 2014.
O 27 de maio de 2015, a Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA) prohibiulle calquera actividade relacionada co fútbol e foi apartado do consello de administración da CBF. Foi condenado a prisión por corrupción no seo da FIFA.
Traxectoria Fillo do inmigrante galego Joaquín Marín Umañes, un dos introdutores do boxeo no Brasil, José Maria Marin naceu e criouse en Santo Amaro, na zona sur de São Paulo, onde máis tarde se faría un nome no fútbol e na política. Xogou ao fútbol no São Paulo FC, onde ocupaba a posición de extremo dereito. No club paulista tivo como adestrador a Vicente Feola, quen lle recomendou que estudase para conseguir unha boa profesión.
Entre 1949 e 1954 militou en clubs máis modestos de São Paulo, como o São Bento de Marília e o Jabaquara. Seguindo os consellos de Feola, Marin compaxinaba a súa faceta como futbolista cos seus estudos na Facultade de Dereito do Largo de São Francisco, graduándose en 1955.
Política Comezou a súa carreira política en 1963, ano en que foi elixido concelleiro municipal de São Paulo, afiliado ao Partido da Representación Popular (PRP), fundado polo integrista e pro-fascista Plínio Salgado, a quen Marin cualificou de "gran líder" e sinalou como o seu modelo político a seguir. En 1969 converteuse no novo presidente do Concello de São Paulo .
Na década seguinte foi deputado estatal por ARENA, pronunciando discursos acalorados contra a esquerda. O máis soado deles foi publicado o 9 de outubro de 1975 no Boletín Oficial do Estado de São Paulo. O texto criticaba a ausencia de TV Cultura na cobertura dos eventos do partido e esixía medidas para devolver a "tranquilidade" ao Estado. Máis tarde, o discurso chegou a ser visto como unha das causas que levaron á morte do xornalista Vladimir Herzog 16 días despois.
En 1978 foi elixido, nunha elección indirecta, vicegobernador de São Paulo e, entre 1982 e 1983, exerceu como gobernador durante dez meses, debido á renuncia de Paulo Maluf para presentarse a un escano na Cámara dos Deputados . Como gobernador, continuou os plan de goberno de Maluf, entre eles o proxecto enerxético do estado, a inauguración de centrais hidroeléctricas no interior e a sinatura do decreto para disolver o Departamento de Orde Político e Social (DOPS) de São Paulo, unha axencia de represión policial da ditadura militar. Non obstante, como o seu predecesor, aínda se enfrontou a acusacións de acción brutal por parte da Policía Militar contra actitudes consideradas contrarias ao goberno. Entregou o cargo en marzo de 1983 ao senador da oposición André Franco Montoro, candidato ao PMDB . Tras o fin do réxime militar, Marín foi perdendo prestixio político co paso dos anos.
En 1985, foi un dos principais coordinadores da vitoriosa campaña de Jânio Quadros para a alcaldía de São Paulo, e en 1986, presentouse a senador polo PFL, quedando en cuarto lugar con 2 256 142 votos (o 9,50 % dos votos válidos do momento). Por diante del estaban os membros do PMDB Mário Covas, que quedou en primeiro lugar e foi elixido con 7 785 667 votos (o 32,78 % dos votos válidos do momento), e Fernando Henrique Cardoso, que quedou en segundo lugar e tamén foi elixido, con 6 223 995 votos (o 26,20 % dos votos válidos). En terceiro lugar quedou o xurista do PT Hélio Bicudo, con 2 456 837 votos (o 10,34 % dos votos válidos). En 2000, presentouse ás eleccións á alcaldía, esta vez polo partido PSC, pero só quedou en noveno lugar con 9.691 votos (o 0,18 % dos votos válidos nesas eleccións). En 2002, volveu presentarse a un escano ao Senado en São Paulo, obtendo o posto 17º con 63.641 votos (o 0,2 % dos votos válidos nese momento). Posteriormente, uniuse ao Partido Trabalhista Brasileiro (PTB).
En 2023 uniuse ao PSD, por intervención do ex deputado estatal Campos Machado.
Dirixente deportivo Foi presidente da Federación Paulista de Fútbol entre 1982 e 1988 e xefe da Delegación Brasileira no Mundial de 1986 en México. Como un dos vicepresidentes da CBF, representando a Rexión Sueste, era o sucesor de Ricardo Teixeira. Tras a dimisión de Teixeira, quen alegou motivos de saúde, asumiu o liderado da Confederación Brasileira de Fútbol e do COL (Comité Organizador Local da Copa Mundial da FIFA Brasil 2014) o 12 de marzo de 2012.
José Maria Marín esixiu a convocatoria de Fred e Diego Cavalieri para o Superclásico das Américas de 2012. Mano cumpriu e gañou o título, pero foi despedido despois da competición. Marín anunciou o regreso de Luiz Felipe Scolari . En 2013, o Brasil gañou a Copa Confederacións, xogando a final contra España no Maracanã e recuperando así o prestixio entre os seareiros.
En 2014, o último ano do mandato de Marin, o presidente da Federación de Fútbol de São Paulo, Marco Polo Del Nero, foi elixido para sucedelo á fronte da CBF a partir de 2015.
A medalla metida no peto O 25 de xaneiro de 2012, durante a cerimonia de entrega de premios posterior ao partido final da Copa Xuvenil de Fútbol de São Paulo, celebrada no Estadio Pacaembu e gañada polo Corinthians, Marín meteu discretamente no seu peto unha medalla destinada ao xogador Mateus. O acto foi captado por unha cámara da Band e emitido en directo pola televisión nacional. O episodio causou indignación e foi amplamente debatido nas redes sociais.
Nova sede da CBF A nova sede da CBF, que foi inaugurada o 4 de xullo de 2014, leva o nome de José Maria Marin. A homenaxe foi suxerida polo presidente da Federación de Santa Catarina, Delfim Peixoto, quen afirmou que a sede da organización era un proxecto emprendido por Marín. A decisión tomouse na mesma asemblea da CBF que elixiu a Marco Polo Del Nero, presidente da Federación de Fútbol de São Paulo, como presidente da CBF a partir de abril de 2015. O nome foi retirado despois do arresto de Marín, que tivo lugar en Zürich.
Investigación do FBI e detención en Suíza O 27 de maio de 2015 foi arrestado en Suíza, xunto con outros seis executivos da FIFA, nunha investigación dirixida polo FBI. Segundo a información publicada por The New York Times, máis dunha ducia de policías suízos de paisano chegaron sen previo aviso ao Hotel Baur au Lac, onde se aloxaban executivos para o congreso anual da organización, previsto para os días 28 e 29 de maio, e detiveron os acusados de corrupción nunha operación pacífica, sen ningunha resistencia por parte dos implicados.
O Departamento de Xustiza dos Estados Unidos anunciou que acusou a 14 persoas por delitos de fraude, branqueo de capitais e extorsión . Segundo os investigadores, os acusados moveron uns 150 millóns de dólares (máis de 470 millóns de reais ao tipo de cambio da época) nun esquema que levaba vixente polo menos 24 anos. Os acordos incluirían dereitos de transmisión e acordos de mercadotecnia para campionatos en América Latina .
Condena Pasou seis meses nunha prisión de Zürich, antes de ser trasladado aos Estados Unidos, onde foi posto baixo arresto domiciliario. En decembro de 2017 foi condenado por corrupción polo Tribunal de Brooklyn, en Nova York, e enviado a prisión. Foi declarado culpable de seis cargos: conspiración para recibir diñeiro ilícito, conspiración para cometer fraude relacionada coa Copa Libertadores, conspiración para cometer branqueo de capitais relacionado coa Libertadores, conspiración para cometer fraude relacionada coa Copa do Brasil, conspiración para cometer fraude relacionada coa Copa América e conspiración para cometer branqueo de capitais relacionado coa Copa América, tras recibir 6,5 millóns de dólares desde que asumiu a xestión da CBF en 2012. O 30 de marzo de 2020, a xuíza Pamela Chen aceptou a solicitude dos avogados de liberar o político e executivo deportivo e reduciu a súa sentenza, citando na súa decisión que a saúde de Marin estaba "significativamente deteriorada" e que tiña un "alto risco de consecuencias graves para a saúde debido ao brote de COVID-19".
Morte Marin faleceu na madrugada do 20 de xullo de 2025, aos 93 anos, no Hospital Sírio-Libanês de São Paulo. Nos últimos meses, Marin estivera a enfrontarse a problemas de saúde, xa que sufriu un accidente cerebrovascular a finais de 2023, que empeorou o seu estado e o mantivo baixo coidados médicos continuos.
Notas
Categoría:Nados en São Paulo Categoría:Nados en 1932 Categoría:Brasileiros de ascendencia galega Categoría:Futbolistas do Brasil Categoría:Centrocampistas de fútbol Categoría:Xogadores do São Paulo FC Categoría:Criminais do Brasil Categoría:Finados en 2025 Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas