Terra da Raíña Maud (en noruegués: Dronning Maud Land) é o sector da Antártida reclamado por Noruega. Atópase ao sur do continente africano, na Antártida Oriental, e abarca entre os meridianos 20º O e 45º E, cunha área de terra de aproximadamente 2.500.000 km² (aínda que o seu límites norte e sur non foron definidos), a maior parte cuberta por bloques de xeo antártico de enorme espesura. Este territorio foi reclamado por Noruega o 14 de xaneiro de 1939, mais esta reclamación, como todas as demais na Antártida, non están universalmente recoñecidas e a área está suxeita aos termos do Tratado Antártico. O outro territorio antártico reclamado por Noruega é a Illa Pedro I.
A Terra da Raíña Maud foi nomeada por Roald Amundsen en honra á raíña Maud de Noruega.
Sectores A terra da Raíña Maud divídese en cinco áreas costeiras que poden ser consideradas como sectores que se prolongan até o polo sur, como na seguinte táboa, de oeste a leste son:
Nº Sector Área (km²) Límite occidental Límite oriental 1 Costa da Princesa Marta 970.000 020°00' W 005°00' E 2 Costa da Princesa Astrid 580.000 005°00' E 020°00' E 3 Costa da Princesa Ragnhild 540.000 020°00' E 034°00' E 4 Costa do Príncipe Harald 230.000 034°00' E 040°00' E 5 Costa do Príncipe Olav 180.000 040°00' E 045° E TERRA DA RAÍÑA MAUD 2.500.000 020°00' W 045° E
Historia A área foi visitada por primeira vez en 1930 por Hjalmar Riiser-Larsen como parte dos esforzos por cartografar a Antártida. Roald Amundsen bautizáraa previamente en honra á raíña Maud de Noruega e ao total da meseta que rodea o polo sur como Haakon VII's Vidde en honra ao rei Haakon VII de Noruega. A área orixinalmente identificada por Amundsen como Terra da Raíña Maud abarcaba desde os 37° até os 50° de lonxitude este.
Cando Amundsen converteuse no primeiro home en alcanzar o polo sur o 14 de decembro de 1911, reclamou a meseta polar para o rei Haakon VII de Noruega. Con todo, o Goberno noruegués non aceptou a reclamación do polo sur debido a que contradicía as súas posicións na disputa coa Unión Soviética no ártico, ao rexeitar a Teoría dos Sectores Polares.
En 1928 Noruega reclamou a subantártida illa Bouvet e o 15 de abril de 1929 expresou mediante unha nota aos Estados Unidos que en base aos descubrimentos realizados por Amundsen no polo sur, tiña:The polar regions and the development of international law Volume 3 de Cambridge studies in international and comparative law. pp. 57. Autor: Donald Rothwell. Editor: Cambridge University Press, 1996. ISBN 0-521-56182-5, 9780521561822
A Terra da Raíña Maud foi reclamada por Noruega mediante un decreto real do 14 de xaneiro de 1939:Antarctica and the law of the sexa. pp. 48. Volume 18 de Publications on ocean development. Autor: Christopher C. Joyner. Editor: Martinus Nijhoff Publishers, 1992. ISBN 0-7923-1823-4, 9780792318231
Bases antárticas As Bases Antárticas permanentes (operativas todo o ano) instaladas neste territorio son: Georg von Neumeyer Sanae Novolazarevskaya Dakshin Gangotri Maitri Syowa Mizuho
En 1985, Noruega estableceu a Base Tor en Svarthammaren na Costa da Princesa Marta; e en 2005, a raíña Sonia de Noruega inaugurou outra base chamada Troll en Jutulsessen. A parte do océano Antártico que baña as costas da Terra da Raíña Maud foi chamada Mar de Haakon VII.
Notas
Categoría:Xeografía da Antártida Categoría:Xeografía de Noruega Categoría:Reclamacións territoriais de Noruega