мини|Од горе надолу, од лево кон десно: Советски тенкови ги потиснуваат невооружените цивили на Шиценштрасе во Берлин · пред Музејот Димитров во Лајпциг · на Лајпцигер Штрасе во Берлин · Комеморативна марка на Дојче Бундеспост · Зграда во пламен на Потсдамер Плац Источногерманското востание од 1953 година (Јуни 1953 година ) било востание што се случило во Источна Германија од 16 до 17 јуни 1953 година. Започнало со штрајк на градежните работници во Источен Берлин на 16 јуни против работните квоти за време на процесот на советизација во Источна Германија. Демонстрациите во Источен Берлин се претвориле во широко распространето востание против Владата на Источна Германија и Партијата за социјалистичко единство следниот ден, во кое учествувале над еден милион луѓе во околу 700 локалитети низ целата земја. Протестите против опаѓањето на животниот стандард и непопуларните политики на советизацијата довеле до бран штрајкови и протести кои не биле лесно ставени под контрола и се заканија со соборување на источногерманската влада. Востанието во Источен Берлин била насилно задушено од тенковите на советските сили во Германија и Казернирте Фолксполицај, додека демонстрациите продолжија во над 500 градови и села уште неколку дена пред да изумрат.
Востанието од 1953 година било прославено во Западна Германија како државен празник на 17 јуни до обединувањето на Германија во 1990 година, по што беше заменето со Денот на германското единство, кој се слави секоја година на 3 октомври.
Заднина Во мај 1952 година, Сојузна Република Германија (Западна Германија или ФРГ) ја отфрлила „ Забелешката на Сталин “, предлог испратен од советскиот водач Јосиф Сталин, кој нудел повторно обединување со Германската Демократска Република (Источна Германија или ГДР), поддржана од Советскиот Сојуз, како независна и политички неутрална Германија. Со зголемената вознемиреност од Студената војна, предлогот на Сталин бил дочекан со интензивно сомневање во ФРГ, која наместо тоа го потпишала Договорот за Европската одбранбена заедница тој месец. По овие случувања, и на Советскиот Сојуз и на ГДР им станало јасно дека Германија ќе остане поделена на неодредено време. Во Источен Берлин, генералниот секретар Валтер Улбрихт од Партијата за социјалистичко единство на Германија (СЕД), владејачката партија на ГДР, го протолкувал неуспешниот обид на Сталин за повторно обединување на Германија како „зелено светло“ за продолжување со „забрзаната изградба на социјализмот во ГДР“, која партијата ја објавила на својата Втора партиска конференција во јули 1952 година. Овој потег за советизација на ГДР се состоел од драстично зголемување на инвестициите наменети за тешката индустрија, дискриминаторско оданочување на последните приватни индустриски претпријатија, принудна колективизација на земјоделството и усогласена кампања против религиозните активности во Источна Германија.Kopstein, 411
Резултатот од оваа промена во економскиот правец на ГДР била брзото влошување на животниот стандард на работниците, кое продолжло до првата половина на 1953 година, и го претставувала првиот јасен тренд на намалување на животниот стандард на источните Германци од кризата со глад во 1947 година. Трошоците за патување се зголемувале, дарежливите државни субвенции, додека многу стоки за широка потрошувачка почнале да исчезнуваат од полиците на продавниците. Фабриките биле принудени да ги намалат прекувремените часови: со ограничени буџети, платите се сметале за претерано високи.Ross, 54 Во меѓувреме, цените на храната се зголемувале како резултат и на државната политика за колективизација - 40% од побогатите земјоделци во ГДР побегнале на Запад, оставајќи над 750,000 хектари на инаку продуктивно земјиште лопатар – и лоша жетва во 1952 година Ibid.; Kopstein, 411 Оттука, трошоците за живот на работниците пораснале, додека платите на голем број работници – од кои многумина зависеа од платата за прекувремена работа – се намалиле. Во зимата 1952-1953 година, имало и сериозни прекини во снабдувањето со топлина и електрична енергија на градовите во Источна Германија. До ноември 1952 година, се случиле спорадични немири за храна и индустриски немири во неколку големи индустриски центри на ГДР: Лајпциг, Дрезден, Хале и Сул . Индустриските немири продолжиле во текот на следната пролет, почнувајќи од запаливи говори и графити против СЕД до наводна саботажа. За да го олесни економскиот притисок врз државата предизвикан од „изградбата на социјализмот“, Политбирото одлучило да ги зголеми работните квоти на задолжителна основа за 10% во сите државни фабрики: односно, работниците сега морале да произведуваат 10% повеќе за иста плата.Hutchinson, 368 Дополнително, зголемени се цените на храната, здравствената заштита и јавниот превоз. Земени заедно, работната квота и зголемувањето на цените изнесувале намалување на месечната плата за 33 отсто.Ross, 55 Зголемувањето на работната квота стапило на сила на 30 јуни, на 60-тиот роденден на Улбрихт.
Додека одговорот на Улбрихт на последиците од падот на советизацијата бил затегнување на ремените на Источните Германци, одговорот на многу Источни Германци бил едноставно да ја напуштат ГДР, феномен познат како Републикфлухт. Во 1951 година заминале 160.000 луѓе; во 1952 година, 182.000; во првите четири месеци од 1953 година, уште 122.000 источногерманци заминале на Запад, и покрај сега претежно затворената граница.Ostermann, 3
Новото колективно раководство во Советскиот Сојуз, формирано по смртта на Сталин во март 1953 година, било шокирано од вознемирувачките статистички податоци кога на почетокот на април го примило извештајот од Советската контролна комисија во Германија, кој дал детален, разорен извештај за економската ситуација на Источна Германија.Richter, 677 До 2 јуни, раководството на Советскиот Сојуз издало наредба „За мерки за подобрување на здравјето на политичката ситуација во ГДР“, во која политиката на СЕД за забрзана изградба на социјализмот било остро критикувана. Огромниот излив на сите професии и потекло од Источна Германија кон Запад создаджло „сериозна закана за политичката стабилност на Германската Демократска Република“. За да се спаси ситуацијата, било неопходно да се стави крај на присилната колективизација и војната против приватните претпријатија. Петгодишниот план сега требало да се промени на сметка на тешката индустрија и во корист на стоките за широка потрошувачка. Требало да се олабават политичко-судските контроли и полкот, а присилните мерки против Протестантската црква мораа да престанат. Дополнително, било осудено и „ладното практикување на власта“ на Улбрихт. Сепак, немало експлицитно барање за поништување на многу непопуларните зголемени работни квоти. Советскиот декрет им бил даден на водачите на СЕД Валтер Улбрихт и Ото Гротевол на 2 јуни, денот кога тие слетаа во Москва. Советскиот премиер Георгиј Маленков ги предупредил дека промените се суштински за да се избегне катастрофа во Источна Германија.Ostermann, 18
На 9 јуни, Политбирото на СЕД се состанало и утврдило како да одговори на упатствата на советското раководство. Иако повеќето членови на Политбирото сметале дека објавувањето на „Новиот курс“ бара внимателна подготовка во партијата и населението во целина, советскиот висок комесар за Германија Владимир Семјонов инсистирал тоа да се спроведе веднаш.Ostermann, 20 Така, СЕД судбоно ја објавило програмата Нов курс во Нојес Дојчланд, официјалниот партиски весник на СЕД, на 11 јуни. Во коминикето совесно се критикувале грешките направени од СЕД и најавиле дека поголемиот дел од кампањата за советизација на Улбрихт сега ќе биде обратна, како што било наложено од Москва. Имало промена кон инвестиции во стоки за широка потрошувачка; ќе престанат притисоците врз малите приватни претпријатија; ќе престане присилната колективизација; а политиките против верските активности би биле прекинати. Но, најважно, зголемувањето на работните квоти не било отповикано, што претставува закана за легитимитетот на марксистичко-ленинистичката држава која тврдеше дека ги претставува своите работници: буржоазијата и земјоделците требаше да имаат многу повеќе корист од Новиот курс отколку пролетаријатот. Комуникето и неговото искрено признавање на грешките од минатото ги шокирало и збунило многу Источни Германци, и членовите на СЕД и пошироката популација. Разочарување, неверување и збунетост ги опфатиле локалните партиски организации, чии членови се чувствувале вознемирено и изневерено. Пошироката популација гледаше на Новиот курс како знак на слабост од страна на источногерманскиот режим.
На 12 јуни, следниот ден, 5.000 луѓе учествувале на демонстрациите пред затворот Бранденбург-Герден во Бранденбург ан дер Хавел .Ostermann, 163
На 14-ти јуни, следело поголема конфузија бидејќи уредникот во Нојес Дојчланд ги осудил новите работни квоти, но сепак написите во вестите во истиот број ги пофалиле работниците кои ги надмина.
На 15-ти јуни, работниците на локацијата „Блок 40“ на Сталинали во Источен Берлин, сега со поголема надеж за укинување на зголемените работни квоти, испратиле делегација кај источногерманскиот премиер Ото Гротевол за да достави петиција со која се повикувало на нивно отповикување. Гротевол ги игнорирал барањата на работниците.Ostermann, 163
Востание Во написот во синдикалниот весник „Трибјун“ се повторувало за потребата од зголемување на работните квоти од 10 отсто но, владата не била подготвена да се повлече по ова прашање, и покрај широко распространетата непопуларност на новите квоти.
Во 9 часот наутро на 16 јуни, 300 работници од градилиштата во „Болницата Фридрихшајн“ и „Сталинали блок 40“ во Источен Берлин штрајкувале и маршираа кон седиштето на Слободната германска федерација на синдикати (ФДГБ) на Валштрасе, потоа до центарот на градот, кревајќи транспаренти и барајќи враќање на старите работни квоти. Барањата од работниците што штрајкуваат се прошириле за да ги опфатат политичките прашања надвор од квотите. Преку Александарплац и Унтер ден Линден, повеќето од демонстрантите се преселиле до седиштето на владата на улицата Лајпцигер ; други отишле во седиштето на СЕД на улицата Вилхелм-Пик. На пат, тие презеле два камиони со звук и ги искористиле за да ги шират своите повици за генерален штрајк и демонстрации, поставени на плоштадот Штраусбергер во 7:00 часот следниот ден. Пред Домот на министерствата на ГДР, брзо растечката толпа барала да разговара со Улбрихт и Гротевол. Од зградата излегле само министерот за тешка индустрија Фриц Селбман и професорот Роберт Хавеман, претседател на Советот за мир на ГДР. Нивните обиди да ги смират работниците биле задушени од вревата на толпата, која го извикуваше парот надолу.Ostermann, 162