Кралство Албанија (тоскиски албански: Mbretëria Shqiptare) — официјалното име на Албанија помеѓу 1928 и 1939 година. Албанија била прогласена за монархија од страна на Уставотворното собрание, а претседателот Ахмед Зогу бил прогласен за крал како Зогу I. Кралството било поддржано од фашистичкиот режим во Италија, а двете земји одржувале блиски односи до ненадејната инвазија на Италија на земјата во 1939 година. Зогу побегнал во егзил и никогаш повеќе не ја видел својата земја. Комунистичката партија на трудот на Албанија ја добила контролата врз земјата кон крајот на Втората светска војна, воспоставила комунистичка влада и формално го симнала Зогу од власт.

Управувањето на Зогу Во 1928 година, претседателот Зогу обезбедил согласност од парламентот за негово распуштање. Новото конститутивно собрание го изменил уставот со што Албанија станала кралство и го трансформирал Зогу во Зог I, како „крал на Албанците“. Меѓународното признание пристигнало веднаш. Новиот устав го укинал албанскиот Сенат и создал еднодомно собрание. Иако номинално бил уставен монарх, во пракса кралот Зог ги задржал диктаторските овластувања што ги имал како претседател. Граѓанските слободи останале повеќе или помалку непостоечки, а политичките противници често биле затворани и убивани. Така, за сите намери и цели, Албанија останала воена диктатура.

Набргу по неговата официјална заклетва како монарх, кралот Зог ја раскинал веридбата со ќерката на Шефќет Верлаџи, а Верлаџи ја откажал поддршката за кралот и почнал да прави заговор против него. Зог со текот на годините собрал голем број непријатели, а албанската традиција на крвна одмазда барала од нив да се обидат да го убијат. Зог се опкружувал со стражари и ретко се појавувал во јавноста. Лојалистите на кралот ги разоружале сите племиња на Албанија, освен неговите племиња Мати и нивните сојузници, Дибра. Сепак, при посетата на Виена во 1931 година, Зог и неговите телохранители се бореле со огнено оружје со потенцијални атентатори на скалите на Операта.

Зог останал чувствителен на постојано растечкото разочарување од доминацијата на Кралство Италија над Албанија. Кралската албанска армија, иако секогаш броела до 15.600 луѓе, ги трошела средствата на земјата, а италијанскиот монопол за обука на вооружените сили го поткопал јавното мислење. Како противтежа, Зог ги задржал британските офицери во кралската албанска жандармерија и покрај силниот италијански притисок да ги отстрани. Во 1931 година, кралот Зог отворено им се спротивставил на Италијанците, одбивајќи да го обнови Првиот договор од Тирана од 1926 година.

За време на кризата од 1929-1933 година, Зог побарал од Италијанците заем од 100 милиони златни франци во 1931 година, а барањето било одобрено од страна на кралската италијанска влада. Во 1932 и 1933 година, Албанија не можеla да ги плаќа каматите на своите заеми од Друштвото за економски развој на Албанија. Како одговор на тоа, Рим го зголемил притисокот, барајќи од Тирана да ги именува Италијанците да ја насочат Жандармеријата, да и се придружат на Италија во царинската унија, да ѝ дадат контрола на Италија врз шеќерот, телеграфот и електричните монополи во земјата, да го учат италијанскиот јазик во сите Албански училишта. Зог го одбил тоа. Наместо тоа, тој наредил да се намали националниот буџет за 30 отсто, да ги отпушти италијанските воени советници и да ги национализира католичките училишта во северниот дел на земјата, управувани од Италија.

До јуни 1934 година, Албанското Кралство потпишало трговски договори со Кралството Југославија и Грција, а Бенито Мусолини ги суспендирал сите плаќања кон Тирана. Италијанскиот обид да ги заплаши Албанците со испраќање флота од воени бродови Регија Марина во Албанија пропаднал бидејќи Албанците им дозволиле на силите да слетаат единствено доколку бидат невооружени..Мусолини потоа се обидел да ги откупи Албанците. Во 1935 година, тој на албанската влада и подарил 3 милиони златни франци како подарок.

Успехот на Зог во поразувањето на двата месни бунтови го убедил Мусолини дека Италијанците мора да постигнат нов договор со албанскиот монарх. Односите со Италија биле подобрени во 1936 година. Владата на млади луѓе предводена од Мехди Фрашери, просветен бекташки администратор, ја добил обврската од Италија да ги исполни финансиските ветувања што Мусолини и ги дал на Албанија и да одобри нови заеми за подобрување на пристаништето во Драч и други проекти што ја задржале кралската албанска влада. Наскоро Италијанците почнале да заземаат позиции во државната служба на Албанија, а на италијанските доселеници им било дозволено да влезат во земјата.

Економија

Во 1928 година, бил усвоен Основниот статут, заедно со Граѓанскиот законик и била воведена аграрна реформа, со што била отстранета фереџесa. Исламскиот закон бил заменет со Граѓанскиот законик на Швајцарија, по моделот на Мустафа Кемал Ататурк во Турција. Кралот Зог го поддржал воведувањето на современа архитектура и се обидел да ја подобри благосостојбата, трговскиот биланс и образованието на албанската младина.

Во 1929 година, светот бил зафатен од голема криза предизвикана од хиперпродукција. Нејзините ефекти биле многу штетни за Албанија. Во текот на оваа година, Зог ги увидел првите знаци на криза, главно во финансискиот и монетарниот систем; тие станале почувствителни во 1930 година. Врвот на кризата бил помеѓу 1934 и 1935 година. Повеќето индустрии биле парализирани или банкротирале. Кризата длабоко ги погодило сите кредитни системи. Во тоа време, поради тековниот буџетски дефицит и финансиските потешкотии евидентни во многу области и сектори во земјата, заемите биле земени од западните земји, но мнозинството биле од Италија.

Во 1931 година, албанското земјоделство било погодено од голема суша што предизвикало сериозни последици во националното снабдување со храна. Во 1932 година, како резултат на оваа ситуација, биле увезени 33% повеќе пченица и пченка. мини| Кралот Зог Кризата од 1930-1934 година се разликува на многу начини: процентот на населението што живело со неземјоделско вработување бил намален од 15,9% во 1930 година на 15,4% во 1938 година. Албанскиот извоз пораснал од 2 милиони златни франци на 12 милиони меѓу 1923 и 1931 година, но се намалил на нивоата од 1923 година во следните две години. Тешка ситуација се случиа помеѓу 1935 и 1936 година кога владата била принудена да пренесе итна помош на храна во сиромашните области. Местата што продавале албанска стока поставиле царини за увоз на сирење и путер. Кризата ја погодило сточарската индустрија, која учествувала со 70% од вкупниот национален извоз. Друго значајно влијание било воспоставувањето на таканаречениот „даночен џелепит“, кој се однесувал на грлото/добитокот. Во 1933 година државата ги намалила даноците за 50%.

Селаните земјоделци го сочинувале огромното мнозинство од албанското население. Албанија практично немала индустрија, а потенцијалот на земјата за хидроелектрична енергија бил практично неискористен. Нафтата била главниот извлечен ресурс на земјата. Италијанците ги презеле концесиите за дупчење нафта на сите други странски компании во 1939 година со создавањето на компанијата „Свеја“. Гасоводот помеѓу нафтеното поле Кучово и пристаништето во Валона ги забрзало испораките на сурова нафта до италијанските рафинерии. Оваа компанија се занимавала со природните ресурси на Албанија. Албанија поседувала и: битумен, лигнит, железо, хромит, бакар, боксит, манган и малку злато. Скадар имал фабрика за цемент; Корча, пиварница; и Драч и Скадар, фабрики за цигари кои користеле локално одгледуван тутун.

Во 1934 година цената на житото достигнала најниско ниво, околу 7,5 златни франци. Силниот пад на цените, главно во земјоделската и сточарската индустрија, се одразил врз монетарната и кредитната политика на Националната комерцијална банка. Во годините на кризата банката го намалила количеството на валути во оптек, што ја влошило дефлацијата. Вештачки зголемената вредност на франкот ги намалило цените на производите. Во средината на 1935 година, Албанија влегла во фаза на закрепнување. Индустријата закрепнала, а Зогу создал даночни олеснувања, особено за фабриките за цемент, кои биле ослободени од даноци три години.

Помеѓу 1933 и 1935 година, економскиот развој се појавил и во земјоделството, сточарството и индустрискиот капитал. Започнало изградбата на патишта и мостови, заедно со педесет и три телеграфски врски.

Во поголемиот дел од меѓувоениот период, Италијанците ги извршувале повеќето технички работи во албанската економија. Албанија имала четири пристаништа: Драч, Шенѓин, Валона и Саранда. Главниот извоз на Албанија била нафтата, животински кожи, сирење, добиток и јајца. Примарен увоз бил жито и други прехранбени производи, метални производи и машини. Во 1939 година вредноста на увозот на Албанија бил четири пати поголем од нејзиниот извоз. Околу седумдесет проценти од извозот на Албанија заминувал во Италија. Италијанските фабрики обезбедувале околу четириесет проценти од увозот на Албанија, а италијанската влада го плаќала остатокот.

Во 1938 година дошло до општо активирање на националниот капитал во индустријата. Во овој период бројот на претпријатија достигнал 244, додека бројот на вработени во државната администрација се искачил на 7.435. Индустриското производство пораснало, додека земјоделството опаднало. Во 1938 година, вкупната површина на земјоделско земјиште се проценува на 1,163 хектари, или околу 39,5% од окупираната државна и приватна сопственост, додека малите стопанственици поседувале 60%.

Производството на жито во Албанија не ги задоволувало нејзините потреби. Производството на пченица било проценето на 38.000 тони, додека производството на пченка, 143.000 тони. По кризата, производството на индустриски култури пораснало. Тутунот изнесувал околу 1,100 хектари. Се одгледувале и житни култури. Била засадени околу 1,2 милиони корени за житни култури, 100.000 корени од цитрус, 41,5 милиони корени од лозје и 1,6 милиони корени од маслинки.

Во периодот помеѓу 1936 и 1938 година економијата започнала да закрепнува. Трговијата изнесувала 32,7 милиони златни франци, со раст од 65%. Извозот пораснал за 61,5%, а увозот за 67,3%. Извозот во 1938 година претставувал 66,3% од нивото од 1928 година. Во периодот 1936-1938 година, државниот буџет се зголемил. Периодот на албанското кралство се карактеризира со зголемен број на комунални работи; во 1939 година имало триесет и шест претпријатија во градежната индустрија.

Во овој единаесетгодишен период биле направени сериозни напори да се создаде национална патна мрежа со инвестиција од шеесет милиони златни франци позајмени од Кралство Италија. Во текот на десетгодишниот период помеѓу 1929 и 1939 година биле изградени 850 км главни патишта, 456 км секундарни патишта, 4.062 мали мостови долги 10.250 милји и седумдесет и шест големи мостови во должина од 2.050 милји. Овој период бил воведен и изградба на канализациона мрежа, а за првпат биле вложени пари за изградба на сегменти од патишта во северниот дел на Албанија. Најважните патишта биле: Скадар-Пука, Мат-Епископ мост, Круја-Мат, Тирана-Елбасан, Лушње-Мбростар, Корча-Бурел, Бурел-Дибар, Тирана-Шијак-Драч, Тирана-Ндрок-Драч и Тирана- Краба-Елбасан. За завршување на овие проекти биле ангажирани инженери од Европа. Во 1938 година вредноста на инвестициите достигнала 150 милиони албански леки (цени на валутите од 1961 година). Во предвечерието на фашистичката инвазија, Албанија имала 300 камиони, 20 автобуси и 200 автомобили и пикапи.

Во текот на 1938 година биле превезени 95.000 тони товар, што е еднакво на 1 милион тони на километар. Во истиот период, вкупниот промет на стоки во трговијата на мало изнесувал 3.900 милиони по цени од 1947 година. На 28 ноември 1938 година, радио Тирана, националната радио станица започна да емитува програма. Започнала изградбата на пристаништето Драч. Со почетокот на Втората светска војна (1939–1945) била прекината изградбата на загради, канали за наводнување итн.

Војска