мини|280x280пкс| Кога лигандот прикажан лево е обработен со 3 еквиваленти на злато(I) халид (при што секоја фосфинска група се координира со засебно средиште на злато), златофилната интеракција помеѓу атомите на злато ја попречува слободната ротација околу единечните врски. Температурата неопходна за повторно воспоставување на слободна ротација во однос на временскиот период НМР е мерка за јачината на златофилната интеракција. Во хемијата, златофилноста се однесува на тенденцијата на комплексните соединенија на злато да се агрегираат преку создавање слаби злато-злато врски.
Главен доказ за постоењето на златофилноста доаѓа од кристалографската анализа на комплексното соединеније. Златофилната врска има должина од околу 3,0 Å и јачина од околу 7-12 калории, што е споредливо со јачината на водородната врска. Златофилната интеракција се смета дека е резултат на електронската корелација на компонентите со затворена обвивка, што е невообичаено бидејќи атомите со затворена обвивка обично имаат занемарливи интеракции на растојанија во големина на врска. Овие интеракции се донекаде слични на интеракциите на Ван дер Валс, но обично се посилни поради релативистичките ефекти. Набљудувањата и теоријата покажуваат дека во просек 28% од врзувачката енергија во златофилната интеракција може да се припише на релативистичкото проширување на d орбиталите на златото.
Манифестацијата на златофилност е склоност на центрите на златото да се агрегираат. Иако се познати интра- и меѓумолекулски златофилни заемодејства, забележана е само внатремолекулска агрегација.
Наводи
Категорија:Хемиски врски Категорија:Злато Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ