Џорџ Краб (роден на 24 декември 1754 – починал на 3 февруари 1832) — англиски поет, хирург и свештеник. Најпознат е по неговата рана употреба на реалистичната наративна форма и неговите описи на животот и луѓето од средната и работничката класа.
Во 1770-тите, Краб ја започнал својата кариера како лекарски чирак, а подоцна станал хирург. Во 1780 година, заминал во Лондон за да заработи за живот како поет. Откако се соочил со сериозни финансиски тешкотии и не можел да ги објави своите дела, му пишал на државникот и автор Едмунд Берк за помош. Берк бил доволно импресиониран од песните на Краб и да му ветил дека ќе му помогне на секој можен начин. Двајцата станале блиски пријатели, а Берк многу му помогнал на Краб и во неговата книжевна кариера и во градењето улога во црквата.
Берк го запознал Креб со книжевното и уметничкото друштво на Лондон, вклучувајќи ги Сер Џошуа Рејнолдс и Семјуел Џонсон, кои го читале „Селото“ пред неговото објавување и направиле некои мали измени. Берк му ја обезбедил на Креб важната позиција на капелан на војводата од Ратланд. Креб служел како свештеник на различни места до крајот на својот живот, со постојана помош од Берк во обезбедувањето на овие позиции. Тој развил пријателства со многу од големите книжевни луѓе од своето време, вклучувајќи го Сер Волтер Скот, кого го посетувал во Единбург, и Вилијам Вордсворт и некои од неговите колеги од езерските поети, кои често го посетувале Креб како негови гости.
Лордот Бајрон го опишал како „најстрогиот сликар на природата, но сепак најдобар“. Поезијата на Креб била претежно во форма на херојски куплети и е опишана како несентиментална во прикажувањето на провинцискиот живот и општество. Современиот критичар Френк Вајтхед напишал дека „Креб, особено во неговите стихови, е важен, голем поет чие дело било и сè уште е сериозно потценето“. Делата на Креб вклучуваат „Селото“ (1783), „Поеми“ (1807), „Областа “ (1810) и неговите збирки поезија „Приказни“ (1812) и „Приказни од салата“ (1819).
Животопис
Ран живот Краб е роден во Алдебург, Сафолк, како најстаро дете на Џорџ Краб постариот. Постариот Џорџ Краб бил учител во селско училиште во Орфорд, Сафолк, а подоцна и во Нортон, во близина на Лодон, Норфолк; подоцна станал даночен собирач на сол, место која ја поседувал и неговиот татко. Како млад човек се оженил со постара вдовица по име Крадок, која станала мајка на неговите шест деца: Џорџ, неговите браќа Роберт, Џон и Вилијам, неговата сестра Мери и уште една сестра која починала како бебе.
Џорџ помладиот ги поминал првите 25 години во близина на своето родно место. Уште од рана возраст покажал склоност кон книги и учење. Во времето кога бил пратен на училиште, тој развил интерес за приказните и баладите кои биле популарни меѓу неговите соседи. Неговиот татко поседувал неколку книги и на своето семејство им читал пасуси од Џон Милтон и од разни поети од 18 век. Исто така, се претплатил на Филозофското списание на Бенџамин Мартин, отстапувајќи му го делот „поетски агол“ на Џорџ. Постариот Краб имал интереси во локалната рибарска индустрија и поседувал рибарски брод; размислувал да го одгледа својот син Џорџ за морнар, но наскоро открил дека момчето не е соодветно за таква кариера.
Таткото на Џорџ го почитувал интересот на својот син за книжевноста, поради кое тој најпрвин бил испратен во интернат во Бангеј во близина на неговиот дом, а неколку години подоцна во поважно училиште во Стоумаркет, каде што стекнал разбирање за математиката и латинскиот јазик, како и запознавање со латинските класици. Неговите рани читања ги вклучувале делата на Вилијам Шекспир, Александар Поуп, кој имал големо влијание врз идните дела на Џорџ, Абрахам Каули, Сер Волтер Рали и Едмунд Спенсер. Тој поминал три години во Стоумаркет пред да го напушти училиштето за да најде медицинско чиракување.
Во 1768 година, Краб станал чирак кај аптекар во Викамбрук, во близина на Бери Сент Едмундс; аптекарот, исто така, имал мала фарма, и на крајот работел земјоделски труд и задачи, наместо медицинска работа. Во 1771 година го променил мајсторот и се преселил во Вудбриџ. Таму бил под хирургот Џон Пејџ. Останал до 1775 година.
Додека бил во Вудбриџ, Креб се придружил на мал клуб млади мажи кои се состанувале во еден гостилница на вечерни разговори. Преку неговите контакти таму ја запознал својата идна сопруга, Сара Елми. Креб ја нарекувал „Мира“, а подоцна се обраќал кон неа со ова име во некои од неговите песни. Во тоа време започнал да пишува поезија. Во 1772 година, едно женско списание понудило награда за најдобра песна на тема надеж, која Креб ја добил. Истото списание објавило и други кратки дела од Креб во текот на 1772 година. Тие биле потпишани со „.Г. Вудбриџ“ и вклучувале некои од неговите стихови упатени до Сара Елми. Други познати стихови напишани додека бил во Вудбриџ покажуваат дека тој правел експерименти во форма на строфа моделирана според делата на претходните англиски поети, но покажал само мала имитативна вештина.
1775 до 1785 година Неговото прво големо дело, сатирична песна од речиси 400 стихови во форма на двостих на Поуп под наслов „Пијаност“, била издадена во 1775 година. Креб подоцна напишал за песната, која во тоа време добила малку или никакво внимание: „Ве молам, нека не се види ова... има многу малку од тоа од што не се срамам од срце“. До тогаш тој ја завршил медицинската обука и се вратил дома во Алдебург. Имал намера да замине во Лондон за да студира медицина, но поради ниските финансии бил принуден да работи некое време како магационер. Конечно заминал во Лондон во 1777 година за да практикува медицина, враќајќи се дома во финансиски тешкотии по една година. Продолжил да работи како хирург откако се вратил во Алдебург, но бидејќи неговите хируршки вештини останале недоволни, тој ги привлекувал единствено најсиромашните пациенти, а неговите хонорари биле мали и несигурни. Ова ги намалило неговите шанси за ран брак, но Сара останала посветена на него. мини|Џорџ Краб. Кон крајот на 1779 година, тој зел решение да се пресели во Лондон и да види дали може да успее како поет, или, доколку тоа не успее, како доктор. Така, се преселил во Лондон во април 1780 година, каде што доживеал мал успех, а до крајот на мај бил принуден да заложи дел од своите поседи, вклучувајќи ги и своите хируршки инструменти. Создал голем број дела, но му било одбиено објавувањето. Напишал неколку писма барајќи покровителство, но и тие биле одбиени. Во јуни, Креб станал сведок на случаи на насилство од толпа за време на Гордонските немири и ги запишал во својот дневник. Во тоа време успеал да објави песна со наслов „Кандидатот“, но таа била лошо примена од критичарите.
Тој продолжил да ги зголемува своите долгови кои немал начин да ги плати, а неговите доверители го притискале. Подоцна им кажал на Волтер Скот и Џон Гибсон Локхарт дека „во текот на многу месеци кога работел напорно во раниот живот во Лондон, речиси никогаш не пробал месо освен во недела, кога обично ручал со семејството на некој трговец и сметал дека нивниот бут од овчо месо, печен во тава, е совршенство на луксуз“. На почетокот на 1781 година, тој му напишал писмо на Едмунд Берк барајќи помош, во кое вклучил примероци од неговата поезија. Берк бил воодушевен од писмото на Креб и последователната средба со него, давајќи му пари за да ги задоволи неговите непосредни потреби и уверувајќи го дека ќе стори сè што е во негова моќ за да ја унапреди книжевната кариера на Креб. Меѓу примероците што Креб му ги испратил на Берк биле и делови од неговите песни „Библиотеката“ и „Селото“.
Кратко време по нивната прва средба, Берк му кажал на својот пријател Сер Џошуа Рејнолдс дека Креб има „ум и чувства на господин“. Берк му дал на Креб место на пријател, дозволувајќи му да се приклучи на неговиот семеен круг во Биконсфилд. Таму му бил даден стан, снабден со книги по кое станал член на семејството. Времето поминато со Берк и неговото семејство му помогнало да ги прошири своите знаења и идеи и да го запознае со многу нови и вредни пријатели, вклучувајќи ги Чарлс Џејмс Фокс и Семјуел Џонсон. Тој ги завршил своите недовршени песни и ги ревидирал другите со помош на критиката на Берк. Берк му помогнал неговата песна, „Библиотеката“, да биде објавена анонимно во јуни 1781 година, од издавач кој претходно одбил некои од неговите дела. Библиотеката била пречекана со скромни пофалби од критичарите и мало јавно признание.
Преку нивното пријателство, Берк открил дека Креб бил посоодветен за свештеник отколку за хирург. Креб добро го познавал латинскиот јазик и имал очигледна природна побожност, а бил добро начитан во Светото писмо. Тој бил ракоположен за курат (помошник на свештеникот) во неговиот роден град на 21 декември 1781 година, по препорака на Берк. Се вратил да живее во Алдебург со својата сестра и татко, бидејќи неговата мајка починала во негово отсуство. Креб бил изненаден кога открил дека неговите сограѓани лошо се однесувале кон него, кои не се согласувале со неговото искачување во општествената класа. Со помош на Берк, Креб успеал да го напушти Алдебург следната година, станувајќи капелан на војводата од Ратланд во замокот Белвоар во Лестершир. Ова бил невообичаен потег од страна на Берк, бидејќи ваков вид предност обично му се давал на член на семејството или личен пријател на војводата или поради политички интерес.
Искуството на Креб како капелан во Белвоар не било сосема големо. Војводата и војвотката се однесувале кон него со љубезност, но неговите малку нерафинирани манири и неговата положба како книжевен зависен човек ги отежнувале неговите односи со другите во куќата на војводата, особено со слугите. Сепак, војводата и војвотката и многу од нивните благородни гости имале интерес за книжевниот талент и дело на Креб. За време на неговиот престој таму, неговата поема „Селото“ била објавена во мај 1783 година, постигнувајќи популарност кај јавноста и критичарите. Семјуел Џонсон во писмо до Рејнолдс напишал за поемата „Ви ја вратив поемата на г-дин Креб, која ја прочитав со големо задоволство. Таа е оригинална, енергична и елегантна“. Пријателот и биограф на Џонсон, Џејмс Босвел, исто така ја пофалил „Селото“. Во времето на објавувањето било кажано дека Џонсон направил обемни измени во поемата, но Босвел одговорил дека „помошта што Џонсон ја дал за поемата, како и за <i id="mwxA">„Патникот“</i> и <i id="mwxg">„Напуштеното село</i> Голдсмит“, била толку мала што во никој случај не може да ја наруши истакнатата заслуга на авторот“.
Креб успеал да ги одржи своите пријателства со Берк, Рејнолдс и други за време на повремените посети на војводата во Лондон. Тој го посетувал театарот и бил импресиониран од актерките Сара Сидонс и Доротеја Џордан. Околу ова време било одлучено дека, како капелан на аристократско семејство, на Креб му е потребна факултетска диплома, а неговото име било запишано во одборите на колеџот „Тринити“ во Кембриџ, преку влијанието на бискупот Вотсон од Ландаф, за да може Креб да добие диплома без престој. Ова се случило во 1783 година, но речиси веднаш потоа добил диплома за право на образование од надбискупот од Кентербери. Оваа диплома му овозможила на Креб да добие два мали живеалишта во Дорсетшир, Фром Сент Квинтин и Евершот. Се смета дека ова унапредување не се мешало во престојот на Креб во Белвоар или во Лондон; веројатно е дека во овие ситуации биле поставени курати.