Владимир Сорокин

Владимир Георгиевич Сорокин (; роден на 7 август 1955 година) е постмодерен руски писател на романи, кратки раскази и драми. Еден од водечките и најпопуларните писатели во современата руска литература. Сорокин е познат по своите провокативни и сатирични дела кои комбинираат елементи на дистопија, алтернативна историја и научна фантастика, како и гротеска. Една од препознатливите литературни техники на Сорокин е стилската мимикрија, тој имитира различни литературни стилови, од социјалистички реализам до класична руска проза.Vladimir Sorokin

Во Русија, делата на Владимир Сорокин многупати станаа предмет на јавна дискусија.

Животопис Сорокин е роден на 7 август 1955 година во Биково, Раменски округ, Московска област. Во 1972 година, дебитирал во весникот „За кадри нефтјаников“ . Студирал на Рускиот државен универзитет за нафта и гас Губкин во Москва а дипломирал во 1977 година.

По дипломирањето, тој работел како илустратор една година за списанието „Смена“ . Во текот на 1970-тите, Сорокин учествувал на голем број уметнички изложби и дизајнирал и илустрирал речиси 50 книги. Развојот на Сорокин како писател се одвивал меѓу сликари и писатели од московската андерграунд сцена од 1980-тите. Во 1985 година, шест од расказите на Сорокин се појавиле во париското списание „A-Ya“. Истата година, францускиот издавач „Syntaxe“ го објавил неговиот роман „Ред“.

Сорокин е побожен Христијанин, кој е крстен на 25-годишна возраст. Делата на Сорокин,спаѓаат во неконформистичка уметност, вклучувајќи го и неговиот прв роман „Нормата“ (1983). Неговото дебитирање е во 1989 година, кога латвиското списание „Родник“ (Пролет) со седиште во Рига објавува збирка на негови расјази. Набргу потоа, неговите раскази се појавија во руските литературни зборници и списанија „Трета модернизација“ (Третата модернизација), „Митин Журнал“ (Дневникот на Митија), „Конец Века“ (Крај на векот) и „Вестник Новој Литератури“ (Билтен на новата литература). Vladimir Sorokin

Во 1992 година, руската издавачка куќа „Руслит“ ја објави книгата „Сборник Расказов“ (Собрани раскази) – првата книга на Сорокин номинирана за Руска Букерова награда. Раните раскази и романи на Сорокин се карактеризираат со комбинација на социјалистичко-реалистички дискурс со екстремна физиолошка или апсурдна содржина; Самиот Сорокин ги опишал своите рани дела како „мали бинарни книжевни бомби составени од два некомпатибилни дела: едниот социјалистички реализам, а другиот базиран на вистинска физиологија, што резултирало со експлозија, а ова ми даде мене, писателот, мала искра слобода“.

Во септември 2001 година, Владимир Сорокин ја доби Наградата Букер на народот; два месеци подоцна, му беше доделена Наградата Андреј Бели за извонреден придонес во руската литература.

Неговиот роман од 2006 година, „Денот на опричникот, ја опишува футуристичка Русија во 2027 година, со Цар во Кремљ, со бројни кинески изрази и „Голем руски ѕид“ што ја одделува земјата од нејзините соседи. Во 2011 година ја доби втората награда Наградата Голема книга за „Свирката“ (Свирката); Три години подоцна, тој доби уште една втора награда за „Телурија“.Vladimir Sorokin

Во декември 2019 година, рускиот режисер Иља Белов го издаде документарецот „Патувањето на Сорокин“ Vladimir Sorokin

Библиографија Романи и новели Норма (напишано 1979–1983, објавено од Три Кита и Обскури Вири, 1994). „Нормата“, превод Макс Лотон (Њујорк Ривју Букс, во печат)Очеред (напишано 1983, објавено од Синтакс, 1985). Редот, превод Sally Laird (Readers International, 1988; New York Review Books, 2008; )Тридцатая любовь Марины (напишано 1982–1984 година, објавено од Елинина, 1995). „30-та љубов на Марина“, превод. Макс Лотон (Архива на Далки, претстојно) „Роман“ (напишано 1985–1989 година, објавено од Три Кита и Обскури Вири, 1994). „Роман“, прев. Макс Лотон (Архива на Далки, претстојно) „Сердца Четырех“ (напишано 1991, објавено 1994). „Нивните четири срца“, превод. Макс Лоутон (Архива на Далки, 2022) „Голубое Сало“ (Ад Маргинем, 1999). Сина маст, превод Макс Лоутон (Њујорк Ривју Букс, 2024) „Лед“ (Ад Маргинем, 2002). Мраз, превод Џејми Гамбрел (Њујорк Ривју Букс, 2007; ) „Путь Бро“ (Захаров Букс, 2004). Бро, превод Џејми Гамбрел (и „Трилогија на мраз“, 2011). „23'000 (Захаров Букс, 2005). 23.000, превод. Џејми Гамбрел (и „Трилогија на мраз“, 2011 година). „День опричника“ (Захаров книги, 2006). Ден на опичникот, прев. Џејми Гамбрел (2010; ) „Сахарный кремль“ (AST, 2008). „Шеќерен Кремљ“, превод. Макс Лотон (Архива на Далки, 2025) „Метел“ (AST, 2010). „Blizzard“, превод. Џејми Гамбрел (Фарар, Штраус и Жиру, 2015; ) „Теллурия“ (AST, 2013). „Телурија“, превод. Макс Лотон (New York Review Books, 2022) Манарага (Корпус, 2017; ). „Манарага“ „Доктор Гарин“ (Корпус, 2021; ). „Доктор Гарин“ Наследство (Корпус, 2023; ). „Наследство“

Омнибусни изданија Ледена трилогија (Њујорк Ривју Букс, 2011; ). „Брат“, „Лед“ и „23.000“ објавени заедно во еден том.

Кратка проза „„Збирки““ Первый субботник (напишано 1979–1984, објавено од Раслит, 1992). „Првиот субботник / Мојата прва работна сабота“ Месяц в дахау (напишано 1990, објавено 1994). „Еден месец во Дахау“ „Пир“ (Ад Маргинем, 2000). „Празник“ Заплыв (AST, 2008). "Пливање" Monoklon (АСТ, 2010). „Моноклониус“ Белый квадрат (Корпус, 2018). „Белиот плоштад“ Русские народные пословицы и поговорки (Корпус, 2020; ). „Руски народни поговорки и изреки“ „De feminis“ (Corpus, 2022; ). „Црвената пирамида и други приказни“, превод. Макс Лотон (Њујорк Ривју Букс, 2024; ) „Испратени извештаи од Окружниот комитет“, превод Макс Лотон (Архива на Далки, 2024) 'Приказни' НасловГодинаПрво објавеноПрепечатено/собраноБелешкиЦрвена пирамида2021Настја2022

Дрански дела Пелмени (1984–1987). Пелмени Земљанка (1985). Крчма Руска баба (1988). Руска баба Доверба (1989). Доверба Дисморфоманија (1990). Дисморфоманија Годишнина (1993). Годишнина Hochzeitsreise (1994–1995). Постбрачното патување Шчи (1995–1996). Шчи Достоевски-патување (1997). С Новый Год (1998). „Среќна Нова Година“ „Каптал“ (2006). „Каптал“ „Зано“ (2009). „Снежниот нанос“

Филмски сценарија „Безумный Фриц“ (1994). Режисери: Татјана Диденко и Александар Шамајски. „Москва“ (2000). Режисер: Александар Зелдович. Прва награда на фестивалот во Бон; Награда на Федерацијата на руски филмски клубови за најдобар руски филм на годината. „Копец“ (2002). Режисер: Иван Диховични. Номиниран за наградата „Златна рерна“ за најдобро филмско сценарио. „Работа“ (2002). Режисер: Иван Диховични. „Четири“ (2005). Режисер: Иља Хржановски. Голема награда од жирито на Меѓународниот филмски фестивал во Ротердам. „Цел“ (2011). Режисер: Александар Зелдович.

Други дела Фото албум „Во длабочините на Русија“, во соработка со уметникот Олег Кулик. Либрето за операта „Деца на Розентал“ („Децата на Розентал“), со музика од Леонид Десјатников; напишано по нарачка на Бољшој театар, Москва. „Нормална приказна“ (2019), збирка есеи на Сорокин напишани во 2010-тите. Десетици раскази објавени во руски и странски периодични изданија.

Наводи

Надворешни врски Official Webpage. Full bibliography

. "Russia Is Slipping Back into an Authoritarian Empire", interview to Der Spiegel, 2 February 2007. "The Wait: On Vladimir Sorokin", The Nation, Elaine Blair, 25 March 2009 "Ice by Vladimir Sorokin", Bookslut, February 2007

"Ice Trilogy by Vladimir Sorokin" , nthWORD Magazine Shorts'', Ryan O'Connor, July 2011 "Red Pyramid" by Sorokin, translated by Max Lawton, 2021 "Nastya" by Sorokin, translated by Max Lawton, 2022

Категорија:Раѓања во 1955 година Категорија:Живи луѓе Категорија:Руски драматурзи Категорија:Руски писатели