Езерото Поопо () било големо солено езеро во плитка депресија во Алтиплано во Оруро (департман), Боливија, на надморска височина од приближно 3700 метри. Поради должината и ширината на езерото (90 на 32 километри), ја сочинувало источната половина на Оруро, познат како рударски регион во југозападна Боливија. Постојаниот дел од езерското тело покривало приближно 1000 километри квадратни и било второто најголемо езеро во земјата. Езерото го добивало поголемиот дел од својата вода од реката Десагуадеро, која тече од Титикака на северниот крај на Алтиплано. Бидејќи езерото немало голем испуст и имало просечна длабочина помала од 3 метри, површината значително се разликувала од сезона во сезона. мини|351x351пкс|Горната фотографија го прикажува езерото со ниски нивоа на вода, откривајќи големи површини со солени и калливи рамнини. Врнежите од дожд потоа резултираа со поплавување на Поопо со калливи води од реката Десагуадеро. Долната фотографија го покажува обемот на поплавување на западните солени рамнини, доволен за да создаде ефемерен остров - како што е прикажано со правоаголникот. Во 2002 година, езерото било означено како место за заштита според Рамсарската конвенција.11 July 2002 До декември 2015 година, езерото целосно се исушило, оставајќи само неколку мочурливи области. Покрај тоа што езерото се опоравило од две претходни сушења, од 2016 година, закрепнувањето на езерото се смета за малку веројатно. Предложени причини за опаѓањето се топењето на ледниците на Андите и губењето на нивните води, поради сушата поради климатските промени, како и континуираното пренасочување на водата за рударство и земјоделство.
Археолошки докази Археолошките истражувања спроведени од Универзитетот Сан Андрес во Ла Пас, Боливија, го покажуваат влијанието на културата Ванкарани во областа Поопо. Развиени биле сложени централни урбани области, како што се села и градови, за време на доцниот формативен период (200 п.н.е. – 200 н.е.) се прошириле во сливот на Поопо, веројатно во врска со променливите модели на земјоделство. Сточарите и начинот на живот на трговците со каравани со лами коегзистирале со земјоделците во хармоничен систем на размена на стоки и услуги.
Други истражувачи кои го испитувале следниот период, раните регионални случувања ( 300 – 900 г.) заклучиле дека големината на населените области се зголемила. Жителите на Јужен Поопо развиле уникатен стил на керамика со триаголни спирали. Источниот дел од езерото има докази за важна енклава Тиванаку, со керамички стилови од јадрото на областа Титикака и околните стилови, што ги демонстрира интеракциите меѓу различните народи во областа.
Динамика на езерото Главниот влез на езерото Поопо (приближно 92% од водата) доаѓал од реката Десагудеро, која се влевала во езерото на северниот крај. Течела јужно од езерото Титикака. На езерото имало бројни помали влезови по должината на источниот брег, од кои многу биле суви поголемиот дел од годината. Во време на многу високи нивоа на водата, Поопо бил поврзан со солената пустина Салар де Коипаса на запад. Мал излез водел до Салар де Ујуни на крајниот југ од Алтиплано, но бидејќи езерото немало никаков поголем излез, се класифицира како ендореичен слив.
лево|мини|Историски нивоа на езерото Попо лево|мини|Риболовот во езерото Поопо бил од мал обем и се вршел со веслачки чамци и мали мрежи. Сликата ги прикажува чамците во сопственост на рибари од Лапалапани. десно|мини|Кристали од сол во отпечатоци на брегот на езерото Попо
Поврзано Опустинување Тулери (езеро)
Наводи
Надворешни врски
Приказ на Google Earth Магистерска теза за тешките метали во езерото Попо НАСА - Сателитски слики и информации за езерото Попо НАСА - Езерото Титикака, езерото Пупо и Салар де Ујуни, Боливија
Категорија:Рамсарски места во Боливија Категорија:Координати на Википодатоците Категорија:Статии со текст на шпански