Фадил Хаџиќ (Билеќа, 23 април 1922 – Загреб, 3 јануари 2011) — босански и хрватски филмски режисер и сценарист, драматург, новинар, писател, публицист, сликар и комедиограф.
Претставува незаменлива личност во културниот свет на Загреб и Хрватска во втората половина на 20 век и автор на повеќе од 50 театарски комедии, што го прави најизведуваниот современ хрватски комедиограф.
Биографија лево|мини|250x250пкс|Фадил Хаџиќ во 1949 година со соработници. лево|мини|250x250пкс|Авенија Фадил Хаџиќ во Загреб Роден во Билеќа во 1922 година во семејство на поштари и кое често се селело, па затоа тој пораснал во Лашва, Босански Брод и Сараево. Додека живеел во Босански Брод, тој посетувал Кралска државна реална гимназија во Славонски Брод (денес гимназија „Матија Месиќ“), каде што го завршил првото одделение во 1934 година, а второто во 1935 година. Дошол во Загреб во 1943 година и дипломирал сликарство на Академијата за ликовни уметности во Загреб.
Тој ги основал загрепските театри Керемпухово ведро казалиште (1950, а од 1951 година Комедија) и Сатиричниот театар Јазавац (1964, а од 1994 година Керемпух), чиј уметнички директор бил од 1964 до 1984 година. Како дел од Јазавац, го отворил театарот Видра во 1981 година и бил интендант на Хрватскиот народен театар во Загреб (1981–1982).
Тој ја основал првата хрватска продукциска куќа за анимирани филмови , Дуга-филм, во 1951 година. Режирал 14 хрватски играни филмови: воениот Дестанот на Дрвар (1963), историскиот Атентат во Сараево (1968),неколку политички драми, вклучувајќи ги Службен став (1964) Другата страна на медалот (1965), Лов на елени за повратник од странство лажно обвинет за воени злосторства (1971), „Новинар“ за слободата на печатот (1979), вкупно 60 драмски текстови.
Автор е само на едно драмско некомично дело (Дијалог за живите) и либрето за комична опера на музика од Борис Папандопуло (Пожар во операцијата).
Тој воедно ја режирал и првата хрватска комедија телевизиска серија , Седма сила и бил еден од основачите на комичниот неделник Керемпух и негов главен уредник од 1946 до 1951 година, потоа од 1952 до 1953 година и кратко кон крајот на 1955 година. Тој бил и главен уредник на Вјесник у сриједу од 1953 до 1956 година.
Во 1960 година, го лансирал културниот неделник Телеграм и воедно бил негов прв главен уредник од 1960 до 1962 година, а во 1970 година го лансираше двонеделното културно списание ОКО и бил негов прв главен уредник, а воедно и објавувал и весници или хиромантика, потпишувајќи ги под псевдонимот Зоран Зец, кои биле собрани во книгата Хрватски Олимп.
Тој беше претседател на Хрватското здружение на новинари во 1954-1955 година и добитник на неколку новинарски награди (ХНД 1956/57, Златна плакета на Вјесник во 1980 година итн.). Уредник на културната рубрика на Вјесник, Филмска култура и главен уредник на Издавачката куќа „Стварност“.
Како сликар, од 1977 година изложувал на околу 30 самостојни и групни изложби.
Во септември 2010 година, бил снимен 15-минутен документарен филм за Фадил Хаџиќ, напишан и режиран од Тонко Јовиќ и продуциран од Даворин Штетнер, во кој била сумирана целата кариера и живот на Хаџиќ.
Фадил Хаџиќ бил активен во театарот Керемпух до својот последен ден.
Нецелосен список на дела Филмови Документарен филм „Таму, покрај опасната река“ (1957) Документарен филм „Последниот шатор“ (1958) Азбуката на стравот (1961) Дали умре добар човек? (1962) Службена позиција (1964) Другата страна на медалот(1965) Коњаникот нагоре по планината“ (1966) Протест (1967) Атентат во Сараево“ (1968) Три часа за љубов (1968) Диви ангели (1969) Деновите минуваат (1970) Лов на елени (1972) Новинар (1979) Амбасадор (1984) Доктор Лудило (2003) Првокласни крадци (2005) Сеќавајте се на Вуковар (2008)
Театарски комедии Досадна комедија (1952) Жолто копче (1953) Пет луди синови (1954) Сите сме само луѓе (1956) Мали души (1957) Хотел за лудите (1961) Луѓе и мајмуни (1962) Дијалог за живите (1964) Личност (1965) Политичка свадба (1968) Продавачот (1969) Револуција во замокот (1970) Украденото божество (1971) Антигона го мрази Херкулес (1971) Телефонски именик (1972) Добро утро крадци (1973) Нарачана комедија (1974) Нарачана комедија (1974) Хитлер во партизаните (1974) Судскиот случај на Андрија Бувач (1975) Централната табла (1975) Муварачот (1976) Државниот крадец (1977) Женското прашање (1977) Кариера (1977) Човек на позиција (1979) Животот пишува романи (1979) Угледен гостин (1979) Плишана птица (1980) Чешелот (1981) Шпионот (1981) Пирамидата (1981) Љубов на прв поглед (1982) Непријател на трамвај (1983) Змијата (1983) Оган во операта (1983) Господа и другари (1983) Ангели и ѓаволи (2001) Прозни дела „Буда ме прими љубезно“, патепис, (1955) „Досадна комедија (1956) „Луѓе и мајмуни“, сатира, (1962) „Хрватски Олимп“, сатира, (1970) (под псевдонимот „Зоран Зец“) „Теле со две глави“, раскази, (1979) „Бела врана во црни ракавици: Хуморески и сатири“, (1982) „Невини крадци“, раскази, (1988) „Авантури на идеологијата“, книга есеи, (1990) „Актерот, тоа чудно суштество“, сатира, (1995) „Црвен мозок: сатиричен - фантастичен роман“, роман, (Загреб, 1997) „Анатомија на смеата“, есеи за феноменот на стрипот, (1998) „Антологија на хрватскиот хумор низ шест века (Загреб, 1999) „Корвеникот“, роман, (2000) „Кора: Исповеди на пудлица која го научила човечкиот јазик“, роман, (2001) „Државен крадец: и други комедија“, (2004) „Билмез“, роман, (2009)
Награди 1964: Голема Златна Арена на Пула за филмот „Службена позиција“.Филмски лексикон: Хаџиќ, Фадил, пристапено на 6 мај 2013 година. 1975: Награда на Град Загреб за животно дело. 1979: Златна арена за режија, за филмот „Новинар“.Филмски лексикон: Новинар (1979), пристапено на 6 мај 2013 година. 1980: Златна плакета на „Вјесник“ 1985: Награда Владимир Назор за животно дело. 1988: Награда Дубравко Дујшин за театарски активности. 1992: Награда за драмското дело „Марин Држиќ (3-та награда за „Полн погодок“).Министерство за култура на Република Хрватска: Награда за драмското дело „Марин Држиќ“: Добитници на награди и стручни одбори во периодот од 1991 до 2012 година, пристапено на 6 мај 2013 година. 2004: Награда Марјан Ротар.Културна хроника. Шести том од Хрватската општа енциклопедија :, Виенац, број 271-3, 22 јули 2004 година, пристапено на 6 мај 2013 година.
Сеќавање
Во 2011 година, Деновите на сатира биле посветени на Фадил Хаџиќ. Тоа било последното „сезонско посветување“, а од 2012 година, Деновите на сатира се нарекуваат Денови на сатира на Фадил Хаџиќ, со што трајно се посветуваат на нивниот основач и основач на сатиричниот театар Керемпух. 2014 : Преминот каде што се наоѓаат театарската зграда и администрацијата на Градскиот сатиричен театар Керемпух е наречен Премин Фадил Хаџиќ.
Извори
Vijenac, том XIX, број 440, 13 јануари 2011 година, стр. 18.
Надворешни врски
Сатиричниот театар Керемпух: In memoriam / Фадил Хаџиќ (1922-2011) Дамир Радиќ, Портрет на режисер. Фадил Хаџиќ 6 април 2019 година ( Wayback Machine ), Vijenac, број 225, 17 октомври 2002 година. Ненад Полимац, Фадил Хаџиќ - запоставен филмски класик, интервју на страниците на „Национал“ . Објавено во Национален весник'' бр. 361, 16 октомври 2002 година. Кристина Гаќариќ, Во спомен. Последното интервју на Ф. Хаџиќ - „Го резервирав времето што ми остана за комедија“, nacional.hr, 3 јануари 2011 година.
Категорија:Хрватски писатели Категорија:Хрватски новинари Категорија:Хрватски сликари Категорија:Хрватски сценаристи Категорија:Хрватски филмски режисери