Закони за слободна утроба (, ), исто така познат како слободно раѓање или закон за утробите, бил судски концепт од 19 век во неколку латиноамерикански земји, кој прогласувал дека сите утроби раѓаат слободни деца. Го укинал правниот принцип partus sequitur ventrem, според кој децата на робовите се исто така робови. Наменет како чекор кон постепена еманципација, бил нерамномерно усвоен. По земји Движењето за аболиција се развило во американските колонии во 19-ти век, под влијание на либерализмот што ги ширеле движењата за независност на овие земји. Паралелно со моменталната аболиција, концептот на постепена еманципација бил развиен во Нова Англија до крајот на 1770-тите и бил кодифициран во законите на неколку американски држави во периодот 1780–1804 година.
Еден од првите чекори кон укинување бил Леј де Либертад де Виентрес, закон од 1811 година напишан од Мануел де Салас од Чиле."Manuel de Salas"
Во Аргентина, Законот за утробите бил донесен на 2 февруари 1813 година од страна на Собранието од XIII година. Законот наведувал дека оние родени од мајки робинки по 31 јануари 1813 година ќе добијат слобода при склучување брак, или на нивниот 16-ти роденден за жени и 20-ти за мажи. По ослободувањето, тие требало да добијат земја и алатки за нејзино обработување."Pasado y presente de los Negros en Buenos Aires" Во 1853 година, Аргентина целосно го укинала ропството со Уставот од 1853 година.
Во Колумбија, Законот за утроби првпат бил донесен од владата на Антиокија во 1814 година, но земјата го прифатила дури во 1824 година. По години закони кои само навестувале делумен напредок кон укинување, претседателот Хозе Хиларио Лопез, поради растечките народни немири, го притиснал Конгресот да донесе целосна укинување на 21 мај 1851 година. Поранешните сопственици биле обесштетени од владата.
Во Перу, претседателот Хозе де Сан Мартин ја воспоставил „слободата на утробите“ за оние родени по прогласувањето на независноста во 1821 година."La sociedad a inicios de la República"
Венецуела одобрила сличен закон во 1821 година,"Ley de Abolición de la Esclavitud" како и Еквадор,"REFORMAS ECONÓMICAS DE MEDIADOS DEL SIGLO XIX" Уругвај во 1825 година,"Instrumentos Nacionales de Derechos Humanos" Парагвај во 1842 година,"De la Independencia a nuestros días" и Бразил во 1871 година."LEI DO VENTRE LIVRE"
Во Бразил, Законот Рио Бранко, исто така познат како „Закон за слободно раѓање“, бил донесен од страна на бразилскиот парламент во 1871 година. До 1870-тите, социјалните тензии се зголемувале поради ропството. Како компромис, Парламентот донел закон со кој се ослободувале децата родени од поробени жени. „Законот за слободно раѓање“ значел дека ниедно дете не смее да се раѓа како поробено. Робовите на крајот ќе добијат слобода преку ослободување, а подоцна и закони за еманципација насочени кон постарите робови.
Шпанија донела сличен закон во 1869 година за да се примени на своите плантажни колонии во Куба и Порторико, формално донесувајќи го во 1870 година, а неговата имплементација била закажана за 1872 година. На ибериското копно, Шпанија го укинала ропството во 1837 година. Познат е и како Закон на Морет."La Ley de Vientres Libres y los intereses esclavistas"
Земјите кои прво го негирале ропството на бебиња родени од поробени мајки подоцна продолжиле со целосно укинување на ропството. Слични закони за постепено укинување биле донесени во некои од северните делови на Соединетите Американски Држави по Американската револуционерна војна, имено, Њујорк во 1799 година и Њу Џерси во 1804 година. Сите робови биле ослободени во обете држави пред Американската граѓанска војна.
Поврзано
Partus sequitur ventrem Закон Рио Бранко
Наводи
Категорија:Историја на човековите права Категорија:Историја на Јужна Америка