Семејството Белели — слика од Едгар Дега, започната во 1858 година и завршена во 1869 година. На неа се прикажани членови на семејството Белели, кои се поврзани со семејството Гас.
Сликата е дел од збирките на Музејот Орсе.
Историја Оваа голема слика ја започнал Едгар Дега во 1858 година за време на неговите години на формирање, по престојот што сликарот го поминал во Фиренца со својата тетка Лоре Белели. Лево, се гледа портретот на оваа тетка, Лоре Белели, сестра на таткото на уметникот, со нејзините ќерки Џована и Џулија, а десно, Џенаро Белели, тетин на уметникот. Композицијата е високо структурирана, но оваа слика е пред сè портрет на раздор во двојката „помеѓу цветните тапети, камениот камин и ограничувањата на буржоаските семејни конвенции“, несогласување на кое сликарот бил сведок неколку недели. Ова несогласување е потврдено со приватна преписка. Делото било изложено на Салонот во 1867 година.
Сопственост Сликата останала во сопственост на уметникот до 1913 година, кога била депонирана во галеријата Диран-Руел. По смртта на сликарот во 1917 година, сликата била купена од француската држава преку Музејот на Луксембург за 300 000 франци, со помош на семејството на сликарот, кое ја намалило цената, и на патроните, вклучувајќи ги грофот и грофицата де Фелс. Сликата преминала во Музејот Лувр во 1929 година, а во 1947 година била префрлена во Музејот „Же де пом“. Изложена е во музејот Орсе од 1986 година.
Уметничкото дело, одраз на семејната атмосфера „Портретот на семејството Белели“ е иконско дело на францускиот сликар Едгар Дега, познат член на импресионистичкото движење. Иконско дело е затоа што тој работел на оваа слика речиси десет години, стремејќи се да ја направи свое ремек-дело.
На оваа слика истовремено е прикажано и буржоаско семејство од 19 век и семеен судир. Практично не се разменуваат погледи меѓу членовите на семејството. Секој лик гледа во различна насока. Само таткото, Џ. Белели, се чини дека ја гледа својата најстара ќерка. Всушност, секој лик претставува посебна ментална состојба.
Мајката, Л. Белели, стои од десната страна на сликата, малку зад своите ќерки. Косата ѝ е собрана во цврста пунџа, а облечена е во црно; погледот ѝ се чини изгубен во левата страна на платното, како да е впиен од тажна мисла. Таа тагува по својот починат татко, чиј врамен портрет виси на ѕидот зад неа. Нејзиниот став се издвојува од другите фигури прикажани во уметничкото дело. Таа е физички присутна, но нејзиниот ум е на друго место. Најстарата ќерка стои покрај нејзината мајка. На напореден начин, таа ги следи стапките на нејзината мајка. Нејзиното држење на телото, линиите и бојата на фустанот ги одразуваат оние на нејзината мајка, зајакнувајќи ја врската меѓу нив. Исправена и добра ученичка, нејзиниот портрет во цел раст претставува добро воспитано и мирно девојче, кое се придржува до стандардите за добро однесување на буржоаската класа. Со скрстени раце, во уметничка поза, таа гледа непосредно во гледачот. Најмладиот член на семејството е седната. Во остра спротивност со нејзината сестра, таа ја зазема средишната позиција на сликата. Свртена кон гледачот, нејзината положба сугерира досада. Нејзиниот поглед е насочен нанадвор и таа не седи „правилно“ на столот, како да сака да ја напушти собата што е можно побрзо. Можеби сака да ја следи мачката како ја напушта собата. Мачката, згора на тоа, создава наративен фрагмент во сликата, бидејќи не ја гледаме нејзината глава: таа е единствената што се движи на овој портрет. Таткото Џ. Белели, од своја страна, добил посебен третман. Всушност, бидејќи не бил присутен за време на семејните сеанси бидејќи бил во прогонство од политички причини, тој е прикажан сам во својот агол од десната страна на сликата. Свртен кон каминот и седнат во голема, темносина фотелја, тој изгледа ограничен на мал простор во собата и платното. Овој мал простор го нагласува неговото отсуство од семејството.
На оваа слика, сè е ладно. Дега, преку обработката на секоја од прикажаните фигури, ја нагласува нивната сопствена осаменост. Освен плашливиот мајчински гест на раката на Лоре Белели на рамото на нејзината ќерка, ниедна од фигурите не се допира. Секоја е изгубена во своите мисли.
Дега усвојува карактеристичен пристап на импресионизмот во своето дело „Семејството Белели“ . Со вешта употреба на светлина и боја за да ја долови мигновеноста и атмосферата на сцената, тој ги нагласува комплементарните бои на сина и жолта присутни низ целата просторија (жолта на подот, во лајсните, рамката и сина во тапетите, перничињата на столчињата и каминот).
Во 19 век биле забележани значителни подобрувања во областа на фотографијата, која подоцна станала подостапна. Самиот Дега бил голем ентузијаст за фотографија, а тоа се одразува во неговата работа. На оваа слика, може да се забележи одредено фотографско влијание во композицијата и кадрирањето на сцената, како и во начинот на кој фигурите се распоредени во просторот.
Наводи
Категорија:Уметнички слики од 1860-тите Категорија:Слики од Едгар Дега Категорија:Википедија:Статии со нормативна контрола