Амбарќој или Амбар Ќој (, Мандрес; до 1926 г. Αμπάρ Κιόι, Амбар Ќој) — село во Кукушко, Егејска Македонија. Денес ѝ припаѓа на Општина Кукуш во Кукушкиот Округ на областа Централна Македонија, Грција. Во 2011 г. населението броело 475 жители.
Географија Селото се наоѓа на 17 км јужно од Кукуш, на левиот брег на реката Галик.
Историја Во Отоманското Царство Во XIX век Амбарќој било македонско село во Кукушката (Авретхисарската) каза. Црквата „Св. Димитриј“ е изградена во 1864 г. и има базилична архитектура. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Амбарќој (Ambarkeui) било село во Кукушката (Авретхисарска) каза со 65 домаќинства сочинети од 25 муслимани и 285 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) в 1900 година селото има 300 жители Македонци христијани и 66 Турци.
Населението на селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Амбар Ќој (Ambar-Keuy) било село во Кукушката каза со 320 жители Македонци под егзархијата и во него работело бугарско училиште.
Во 1905 година, според Крсте Петков Мисирков, село Амбар-Ќој имало 40 македонски и 20 турски куќи.
Бугарското вмешателство продолжило и за време на Хуриетот во првата половина на 1909 г. кога во селото е основан огранок на Сојузот на бугарските уставни клубови.
Според Анастасија Каракасиду на крајот од отоманското владеење на Амбарќој било претежно „словенојазична“ населба.
Во Грција Во Втората балканска војна (1913) селото настрадало од грчката војска, која го разурнала, а населението било принудено да избега во Бугарија. Истата година тоа е припоено кон Грција, кога е евидентирано без ниеден жител. На местото на Македонците се доведени погрчени Албанци од источнотракиската паланка Мандрица, јужна Бугарија. Во 1920 г. селото веќе имало 524 жители. Во 1928 г. селото е евидентирано како наполно дојденско, со 125 семејства сочинети од 412 жители. Во 1926 г. селото е преименувано во Мандрес во чест на албанската гркоманска паланка Мандрица од која дошле дојденците.
Демографија Иако во повоените децении селото забележало значителен раст, со време населението опаднало поради иселување во Солун и другите градови.
Стопанство Селото традиционално се занимавало со производство на пченица, свилени кожурци и други земјоделски производи. Сточарството било слабо развиено поради ограничените пасишта.
Личности Ангел Трајков (1889 – ?) — учесник во Балканските војни Васил Георгиев (Георгев, 1890 – ?) — учесник во Балканските војни Димо Амбарќојлиев — револуционер, деец на МРО, убиен пред 1918 г. Иван Трајков (Ване Трајков, 1879/1882 – ?) — учесник во Балканските војни Иван Христов (1889 – ?) — учесник во Балканските војни Милан Коцев Христов (1889/1892 – ?) — учесник во Балканските војни Христо Иванов (Иљов) — борец во Руско-турската војна (1877-1878) Христо Иванов (1889 – ?) — учесник во Балканските војни, Инженерно-технички единици Христо Иванов (1889 – ?) — учесник во Балканските војни, жител на Солун
Културни и природни знаменитости Цркви „Св. Димитриј“ — македонска црква од 1894 г.
Литература Μ. Μαραβελάκη, Α. Βακαλόπουλου. "Οι προσφυγικές εγκαταστάσεις στην περιοχή Θεσσαλονίκης". Ανατύπωση Εκδόσεις Βάνιας. Θεσσαλονίκη, 1993. Απόστολος Μαϊκίδης. "Μανδρίτσα. Η κωμόπολις που έσβησε." Σημειώσεις – Αναμνήσεις – Παράδοσις. Θεσσαλονίκη, 1972. Απόστολος Μαϊκίδης. "Η βιοτεχνία στη Μανδρίτσα Αν. Θράκης", Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης. Ημερολόγιο- Λεύκωμα, 4, 1985-1986.
Наводи
Надворешни врски
Категорија:Кукуш Категорија:Албански населби во Грција