Ропството во Соединетите Американски Држави е форма на неслободна работна сила, која како правна институција во Северна Америка постоела речиси повеќе од еден век пред создавањето на САД во 1776 година, а најмногу продолжилa во Југот сè до усвојувањето на тринаесеттиот амандман во Уставот на САД во 1865 година, по Американската Граѓанска Војна. Првата англиска колонија во Северна Америка, Вирџинија, ги добила своите први Африканци во 1619 година, по пристигнувањето на непобаран брод кој пренесувал товар од 20 Африканци. На тој начин една акција основана во шпанските колонии во почетокот на 1560- тите години се проширила во англиската Северна Америка. Повеќето од робовите биле црни и биле сопственост на белци, иако некои Индијанци и слободни црнци имале свои робови. Имало и мал број на бели робови. Европејците исто така имале Индијанци како робови и некои Афроамериканци. Ропството се ширело во области каде имало почва со добар квалитет, големи плантажи со висококвалитетни жетви за продажба како што се тутун, памук, шеќер и кафе. Робовите ја вршеле физичката работа која вклучува одгледување и берење на жетвата. До првата декада од 19 век, поголемиот дел од сопствениците на робови и робовите биле во јужниот дел на САД каде што повеќето робови биле вклучени во системи за работни групи во земјоделство на големи плантажи, а особено биле посветени на памукот и шеќерната трска. Верувале дека ваквите големи групи на робови по ефикасно работат кога се водени од менаџерска класа наречена чувари кои најчесто биле белци.
Пред широкораспространетоста на робовладетелството (целосна сопственост на едно човечко суштество и неговите/нејзините потомци) голем дел од работната сила бил организиран во систем на ропска работа познат како присилно слугување. Ова обично траело неколку години, под исти услови и за белците и за црнците. Луѓето со работа плаќале за трошоците при превозот до колониите. Тие правеле вакви договори, бидејќи имале сиромашна економија во нивните земји. Помеѓу 1680 и 1700 година, принудната работа почнала да се заменува со договорено слугување во поголемиот дел од колонијална Америка. Признавајќи ја важноста на ропството, Домот на Малограѓанството (the House of Burgesses) во 1705 година донел нов код за робовите, кој ги здружил раштраканиот закон од претходниот век и додал нови мерки кои во законот ги вметнале принципите на белата надмоќ. До 18 век, колонијалните судови и законодавства имале расно ропство, суштински создавајќи каста систем во кој ропството ќе се применува исклучиво за црните Африканци и луѓе со африканско потекло, а повремено и за Индијанците. Шпанија го укина ропството на Индијанците во своите територии во 1769 година.
Од 16-ти до 19 век, се проценува дека 12 милиони Африканци се пратени како робови во Америка. (види ропство во Америка) Од нив, околу 645.000 биле донесени во она што сега е во САД.
Со пописот на населението во САД во 1860 година, бројот на ропското население пораснал на четири милиони.
Ропството било контроверзно прашање во политиката на САД од 1770-тите, преку 1860-тите, станувајќи тема на дебата во изработката на Уставот, предмет на федерална легислатива, како што е забраната за транс-атлантската трговијата со робови и Актот за робовите бегалци од 1850 година и пресвртен предмет во случаите на Врховниот суд, како на пример одлуката на Дред Скот. Робовите се противеа на институцијата преку побуни и неусогласеност и ја избегнале патувајќи во држави каде немало ропство и Канада, со помош на подземната железница. Застапниците на забрана за ропството ангажирани во морални и политички дебати, со продолжувањето на Западната експанзија го охрабриле создавањето на држави на слободна територија. Ропството било главниот проблем кој довел до Американската граѓанска војна. Откако Унијата преовладила во војната, со усвојувањето на Тринаесеттиот Амандман во Уставот на САД, ропството станало нелегално низ Соединетите Американски Држави. Неколку примери за поробување на Индијанци од страна на други Индијанци траеле во наредните години. На Југот, сопствениците на робови ги именувале институциите како изнајмувачи на осудени лица и изнајмувачи на земја. Нелегалното поробување на заробени работници, често имигранти, се случиле во 21 век во земјите низ светот.
Содржина
1 Колонијална Америка
2 Револуционерен период
2.1 Англија
2.2 прокламацијата на Лордот Данмор
2.3 Уставот на Обединетите Нации
2.4 укинување на север
3 1783 година до 1850 година
3.1 Присилна миграција западно и јужно
3.2 Постапување
3.3 Код на робовите
3.4 Движење на противниците на ропството
3.5 Раст на тензијата
3.6 Војната во 1812 година
3.7 Внатрешна трговија со робови
3.8 Религија
3.9 Нат Тарнер, закони за против описменување
3.10 Економија
4 1850-тите
4.1 Крвавиот Канзас
4.2 Дред Скот
5 Граѓанска војна и еманципација
5.1 претседателските избори во 1860 година
5.2 Граѓанска војна
5.3 прокламација за ослободувањето
5.4 крај на ропството
6 Реконструкција за да се претстави
6.1 Изнајмување на осуденици
6.2 Образовни теми
6.3 Извинувања
7 Оправдувања
7.1 “ потребно зло “
7.2 позитивни добра
8 Индијанци
8.1 Интер-племенско ропство
8.2 Пост-Еманципација за прокламација на ропство
9 Црни споственици на робови
9.1 Дистрибуција на робови
9.2 Дистрибуција на робовладетели
10 Историографија
11 Поврзано
11.1 Историја на ропството во поединечни држави
12 Белешки
13 Библиографија
13.1 Национални и компаративни студии
13.2 државни и локални студии
13.3 Историографија
13.4 основни извори
14 Дополнителни информации
15 Надворешни врски
Колонијална Америка
Првите африкански робови пристигнале во денешен САД како дел од колонијата Сан Мигел де Гуалдапе ( најверојатно се наоѓа во областа Винај Беј, денешна Јужна Каролина) основана од страна на шпански истражувач Лукас Васкес де Ајлон во 1526 година. Несреќната колонија беше прекината поради тепачка за водство при што робовите се кренале на бунт и побегнале од колонијата да бараат засолниште кај локалните Индијанци. Де Ајлон и многу други од колонијата кратко потоа умреле од епидемија. Шпанците ја напуштиле колонијата, оставајќи ги избеганите робови на почвата на Северна Америка. Во 1565 година, шпанската колонија на Сан Агустин во Флорида стана првата постојана населба на модерната европска територија на САД и вклучи непознат број на африкански робови.
Првите 30 црнци дошле во Вирџинија во 1619 година и се приклучиле на работна сила составена од околу 1000 Англичани кои работеле како чираци во колонијата. Како последица на африканските робови, Европејците по своја воља дошле како слуги-чираци и таму така платиле за нивните билети, нивното одржување и обуката на неплатената работна сила која најчесто била на фарма. Слугите биле млади луѓе, одбрани за постојано живеење и биле исто како дел од фамилијата. Тие не биле робови. Историчарите сметаат дека повеќе од половината бели имигранти во англиските колонии во Северна Америка за време на 17-ти и 18 век биле изнајмени слуги. Раните колонии во Вирџинија ги третирале првите Африканци во колонијата како изнајмени слуги. По одредениот период тие биле ослободени и им била дадена земја и потребни ресурси од нивните поранешни господари.
Богатите земјопоседници сметале дека најголем проблем кај слугите-чираци бил тоа што тие требало да си заминат токму кога станувале највредни работници. Трансформацијата на статусот на Африканците од слуги-чираци во робови, според кој тие никогаш не можат да си заминат, се случил постепено. Во раната историја на Вирџинија не постоеле закони за ропството. Но во 1640 година судовите во Вирџинија најмалку по еден црнец го осудиле на ропство.
Во 1654 година, Џон Касор, Африканец, станал првиот правно признат роб во денешен САД. Во неговиот костум на слобода тој потврдил дека бил изнајмен слуга чијшто период завршил. Судот во округот Нортхемптон пресудил против Касор, го прогласил за жива сопственост, сопственост на неговиот поранешен господар црниот колонист Ентони Џонсон. Бидејќи лицата со африканско потекло не биле англиски предмети од раѓање, се сметале за странци и биле надвор од англискиот закон. Елизабет Ки Гринстед е жена од измешана раса која успешно ја стекнала нејзината слобода и слободата на нејзиниот син во судот во Вирџинија во 1656 година со тоа што таа во случајот се водела како ќерка на слободен англичанец Томас Ки. Таа исто така е покрстена христијанка. Таткото на нејзиниот син е англичанец.
Набргу по судењето на Елизабет Ки и некои други слични случаи, во Вирџинија во 1662 година се донел закон кој го усвоил Partus sequitur ventrum, според кој секое дете чија мајка е роб ќе го преземе нејзиниот статус и ќе биде родено под ропство, без разлика ако неговиот татко е роден како слободен англичанец. Ова ги институционализирало моќните врски, ослободувајќи ги белите мажи од правна одговорност за образување или поддршка на нивните деца и на некој начин ги избегнало можните скандали за дворасни деца кои се во рамките на ропството (нирмално децата ја поминувале расната граница).
Кодот за робови во Вирџинија од 1705 година како робови ги дефинира оние луѓе кои биле донесени од не христијански нации, а исто така и Индијанците кои од други Индијанци им биле продадени на колониите. Ова ја поставило основата за легално поробување на сите не христијански странци.
Во 1735 година, доверителите на колонијата на Џорџија се поставиле на тој начин што на работниците ќе им се овозможи да имаат нов почеток и го донеле законот за забрана на ропството кој во тоа време бил легален во дванаесет други англиски колонии. Тие сакале да го намалат ризикот од бунтување на робовите и ја направиле Џорџија подобра држава која ќе може да се брани од нападите од шпанците од југот. Законот ја поддржал оригиналната повелба на Џорџија, дел од англиското сиромашно население да го претвори во мали фармери.
Протестантските шкотски хајландери, кои се населиле на денешен Дариен, Џорџија додаде морален аргумент против ропството што било реткост во тоа време, во нивната Петиција од жителите од Њу Инвернес во 1739 година.
До 1750 година Џорџија го легализирала ропството во државата. За време на британските колонии, ропството постоело речиси во сите колонии. Во голем број во градовите, луѓето поробени на северот, најчесто работеле како куќни слуги, занаетчии, работници, мајстори. На Југот во земјоделието имало значително поголем број на робови, бидејќи растенијата што тие ги одгледувале биле значително по успешни. Пред тоа робовите во југот главно работеле во земјоделството, на фармите и плантажите со индиго, ориз и тутун. Памукот станал главна култура по 1970-тите години. Тутунот бил многу трудоинтензивен како и полињата со ориз. Во јужна Каролина во 1720 година околу 65 % од населението се состоело од робови. Плантажерите (дефинирани како лица кои имаат по 20 или повеќе робови) користеле робови коишто им одгледувале стокови култури. Порано земјоделците кои едвај опстојувале, бран од доселеници во 18 век, ретко имале робови.
Некои од британските колонии се обиделе да ја укинат меѓународната трговија со робови, стравувајќи дека носењето на нови Африканци ќе им создаде проблеми. Вирџинија донела закон што влијалел врз ветото на Британскиот Совет за Суверенитет. Род Ајленд забрани увоз на робови во 1774 година. Сите колонии освен Џорџија го забраниле или намалиле увозот на робови од Африка во 1786 година. Џорџија тоа го сторила во 1798 година. Некои од овие закони подоцна биле укинати.
Револуционерна ера
Англија