Комплет тапани е збирка на тапани и други ударни инструменти поставени така да може да чука еден музичар.
Ударните инструменти можеме да ги поделиме во три главни категории: идиофони, коишто произведуваат свој сопствен звук, мембранофони, на кои звукот им зависи од мембраната која се протега над резонаторот, и хордофони, вклучувајќи жици за звук. Традиционалните тапани претставуваат збирка од идиофони и мембранофони. Во последно време на традиционалните тапани се вклучуваат и електронските инструменти.
Поспецифичен, современ комплет, како што се користи во популарната музика, кажано на многу музички школи и за кои квалификации се достапни на колеџот Тринити во Лондон (англиски: Trinity College London) се состои од:
Тапан примка, монтиран на специјален столб, поставен помеѓу колената на тапанарот и се свири со специјални стапчиња. Бас тапан, на кој се свири со педала, поставена од десната страна и управувана со десното стапало. Хај-хет сталка и чинели, управувани со левото стапало и свирени со стапчиња, најчесто, но не секогаш со стапчето во десна рака. Еден или повеќе том-том тапани, на кои се свири со стапчиња. Една или повеќе странични чинели, на кои се свири со стапчиња, со двете раце.
На тапаните обично се свири на специјален стол или на специјално направен престол.
Повеќето тапанари го прошируваат својот комплет додавајќи повеќе тапани, повеќе чинели и многу други инструменти. Во некои музички стилови екстензијата особено е многу нормална, на пример дупли бас тапан во хеви металот. Од друга страна, но многу поретко, некои изведувачи отстапуваат од основното поставување, се зависи од стилот на музиката што музичарите ја свират и исто така и од поединечните изведби.
__TOC__
Историја
Почетоци Првите препознатливи предци на модерните тапани датираат од Ваудевиле (англиски: Vaudeville) ерата. Во воената и оркестарската музичка сцена, тапаните и чинелата традиционално се свиреле одделно од еден или повеќе ударени инструменти. На пример бас тапанот, мал тапан, чинели и други ударни инструменти се свиреле со користење на палки или стапчиња за лупање. Околу 1980тата година почнало експериментирањето со ножните педали. Во ова време многу артисти веќе почнале да ги патентираат своите изуми или системи, како на пример Ди Ди Чендлер, кој е од Њу Орлеанс 1904-05. Ослободувањето на рацете за првпат е еволуција создадена кога басот е свирен од позиција кога тапанарот е во позиција на стоење, и свири со стапалата и добила име кик драм (англиски: kick drum), и претставува централна фигура што секој друг ударен инструмен подоцна би го употребил. Лудвиг- Муссер, Вилиам Ф. Лудвиг Сениор и неговиот брат Теодор Лудвиг ја основаат компанијата Лудвиг и Лудвиг (англиски: Ludwig & Ludwig Co.) во 1909 и го патентираат првиот педален систем за тапани, отворајќи го патот на еволуцијата и на модерниот сет тапани.
Развој
Од Првата светска војна тапаните се одликуваат со голем марширачки бас тапан и многу ударни предмети стационирани околу нив, кои подоцна станале централен дел во џез музиката, поточно (но не и строго) на диксиленд. Метални конзоли биле конструирани да ги држат кинеските том-томс, со сталки специјално направени за мали тапани и чинели. На врвот од конзолата има штипка или место определено за да се монтираат свирки, труби и звона. Овој комплет е наречен "трап сет" хи-хат сталките за првпат се појавуваат во 1926.
Во 1930-тите години, Бен Дункан прв го составува модерниот сет на тапани и тоа бас, снер, том- том, и флоор том. На времето нозете беа на поголемите томови и "consolettes" беа дизајнирани за да ги држат помалите томови на бас тапанот. Во 1940-тите години Луис Белсон за првпат употреби два баса или дупли бас тапани- контрабас. Гене Крупа е првиот кој имал свој оркестар и за првпат изведувал соло. После него и други артисти ги пратат неговите чекори. Гене Крупа е и првиот изведувач кој својот соло настап почнува да го снима за комерцијална употреба.
Во оваа ера џез тапанарите имаат големо влијание во развојот на двата правци во тапанарскиот концепт на музика, односно модерниот тапанарски сет и сите додатни свирачки техники. Важни тапанари кои ја обележале оваа ера се Гене Крупа, „Папа“ Џо Џонс, Арт Блејки, Макс Роах, Елвин Џонс, Фили Џо Џонс, Рој Хајнес, Бади Рич, Луис Белсон. Тони Вилиамс, Џек Деџонет, Џо Морело и други.
Рокенрол
Со доаѓањето на рокенролот, за пресвртен момент се сметаат годините помеѓу 1962 и 1964 година кога Сурфарис (англиски: Surfaris) го издаваат Вајп аут (англиски: Wipe Out) и кога Ринго Стар од Битлси (англиски: The Beatles) свирел на неговиот Лудвиг сет на Американска телевизија, тоа се настани кои мотивирале легиите да почнат да свират тапани.
Трендот кон поголемите тапани започнал во почетокот на 1960-тите години и добива значаен импулс во 1970-тите години. Во 1980 години широко популарните тапанари како Били Кобхам, Карл Палмер, Нико МекБрејн, Фил Колинс, Стјуарт Коупленд и најпрепознатливиот меѓу нив Нил Пјарт употребувале голем број на тапани и чинели, а исто така почнале со употреба и на електронските тапани. Во 1990-тите и 2000-тите, многу тапанари од поп-музиката и од независната музичка сцена се враќаат на стандардниот тапанарски сет од четири основни делови.
Во 21. Век не е необично за тапанарите да користат различни помошни ударни инструменти, најдени предмети и електроника, како дел од нивната “тапан” колекција. Популарната електроника вклучува: електронски апарати за звук; подвижни компјутери користени за да ги вклучат петелките; секвенци и примероци; метрономии и темпо метри; уреди за снимање; и опрема за засилување на личниот звук. (на пример: мал систем за озвучување кој ќе ги засили електронските тапани и ќе обезбеди монитор за пеење.
Снимање Во раните почетоци на средствата за снимање на звук (до 1925 година) како што се фонографот и грамофонската плоча врежани со гравирачка игла, за да се постигне хармоничен звук музичарите морале буквално да излезат од собата каде што се снима. Тапаните често биле преместувани подалеку од рогот (дел од механичкиот систем) за да се намалат пречките во звукот. Додека ова било пречка за да се сними матрица со чинелите на плејбек, експертите за звук на време ја поправаат ситуацијата предлагајќи им на тапанарите содржината на чинелите да ја свират на дрвени кутии, храмски кутии и звона за да се намали нивната јачина.
Оваа специфична снимка има посебен ефект за менување на развојот на сетот тапани и остава белег на звукот на музиката снимена во тој момент. Сетот тапани е обележје на многу Рокенрол песни и тој период игра голема улога во модернизацијата на сетот тапаните.
Компоненти
Тапани
Големина на тапани
Традиционално големината на тапаните е изразена како длабочина по пречник, двете во инчи. Во поново време производителите на комплет тапани започнале големината на тапаните наместо пречник по длабочина да ја изразуваат повторно во инчи.
Производителите сè уште го употребуваат традиционалниот формат во нивните каталози, вклучувајќи ги: ddrum Drum Workshop Gretsch Drums Ludwig-Musser Slingerland Drum Company Tama Drums додека тие што употребуваат пречник по длабочина вклучуваат: Brady Drum Company Mapex Drums Meinl Percussion Pearl Drums Premier Percussion Rogers Drums Sonor Yamaha Drums
На пример, хенгинг том 12“ во пречник и 8“ длабок би бил опишан од Тама како 8*12, но од Перл би бил опишан како 12*8, а основен пречник Лудвиг мал тапан 5“ длабок е 5*14, додека Премиер со истите димензии е 14*5.
Мал тапан
Малиот тапан е центар на комплетот. Го овозможува најсилниот редовен нагласок, свирен со левата рака, и `рбетот во многу изведби.
Томови
Том-том тапани или скратено томови се тапани без педали и на нив се свири со стапчиња, и се најбројни тапани скоро во сите сет-тапани. Тие го обезбедуваат најголемиот дел од повеќето избедби на тапани и соло.
Тие вклучуваат: Традиционални двоглави томови, со различни длабочини. Подни томови. Едноглави концертни томови. Вртачки томови.
Најмалиот и најдолгиот тапан без стапалки, како што се Октобанс и Гонг драмс понекогаш се сметаат за тапани без стапалки, а понекогаш и не, дококу не тогаш постојат многу гранични случаи.
Именувањето на заедничката конфигурација е во глобала одраз на бројот на тапаните без стапалки, како што само тапаните конвенционално се сметаат, и тие конфигурации сите содржат еден мал тапан, а ретко повеќе бас тапани.
Бас тапани
Бас тапанот дава вообичаена, но честопати изменета основа на ритамот. Почетниците се стремат кон тоа да свират на едноставни модели на бас тапани, просечните музичари претпочитаат покомплексни модели со многу удари и вештите музичари свират на поделикатни модели со помалку удари.
Други тапани Октобаните беа дизајнирани за употреба во комплет тапани, проширувајќи го опсегот на том тапаните со поголема снага.
Тимбалите се синхронизирани многу повисоко од том тапаните со ист пречник, и вообичаено на нив се свири со многу лесни стапчиња. Тие имаат релативно тенки, нежни глави и многу различен тон од том тапанот, може да бидат поставени со том глави и синхронизирани како плитки концертни том тапани. Разорните тимбали и мини тимбалите се тимбали со намален пречник дизајнирани конкретно за употреба на комплетот тапани, при што помалиот пречник овозможува потенки глави за истиот замав и тензија на главата.
Слично на тоа, на повеќето рачни тапани не може да се свири со стапчиња за тапани без да постои ризик од оштетување на главата и работ на лежиштето, кој не е заштитен со тапански обрач. За употреба кај комплетот тапани тие може да бидат поставени со соодветна глава на тапанот и внимателно да се свири на нив, или да се свири со раце.
Чинели
Чинелите се важни кај повеќето комплети тапани како и самите тапани. Најстарите идиофони во музика се чинелите, кои традиционално се поврзуваат со Турција каде што претежно ги изработувал Зилџиан (англиски: Zildjian) уште од 1623.
Пакувањата од чинели за почетници вообичаено содржат четири чинели: стандардна (рајд), една многу звучна (креш) и пар од фус (хај-хет) чинели. Неколку видови содржат само три чинели, со користење на стандардни (рајд) и многу звучни (крес) чинели наместо одделните стандарни и многу звучни чинели. Големините значително ги следат оние дадени во Заедничките конфигурации подолу.
Повеќето тапанари потоа го прошируваат ова со додавање на уште една креш, сплеш или кинеска чинела, или дури и сите три.
Рајд (стандардни) чинели Рајд чинелите најчесто се користат за одржување постојан ритам, на секој такт, дури и почесто. Развојот на оваа рајд техника генерално се доделува на Бејби Додс.
Повеќето тапанари имаат една главна рајд чинела, близу нивната десна рака, најчесто 20" но и 16"-24" не се невообичаени. Најчесто станува збор за тешка, стандардна чинела, но некои тапанари користат свиш чинела, црцоречка чинела или друга екзотична чинела како главна или единствена рај чинела, особено за џез. Во 1960-тите Ринго Стар користеше црцоречка чинела како втора рајд чинела конкретно за употреба за време на гитарски самостојни изведби.
Хај-хетс Хај-хет чинелите имаат слична фунцкија од однос на рајд чинелите. Двете ретко се свират истовремено, но едната или другата го зачувува финиот ритам во текот на најголем дел од времето, при што се свири со десното стапче на тапанарот од десна страна. Промената помеѓу рајд и хај-хет, или во случај на кое било од наведените звуци со ниеден основ, се користи за да се направи разлика помеѓ стих и рефрен.
Креш чинели Креш чинелите имаат најсилни звуци, вршејќи крешендо и врвни точки, вокални влезови и поголеми промени на расположението. Креш чинелите честопати се придружувани од силен удар на педал на бас тапан, од музички аспект како и поддршка за ударот.