Еон () е хеленски бог поврзан со времето, кругот на вселената и на зодијакот. "Времето" претставено од страна на Еон е неограничено, за разлика од тоа на Хронос кое е емпириско време поделено во минатото, сегашноста и иднината.Doro Levi, "Aion," Hesperia 13.4 (1944), p. 274. Затоа, тој е бог на вечноста, поврзан со тајните религии кои се интересираат за задгробниот живот, како што се тајните на Кибела, Дионис, Орфеј, и Митра. Во латинскиот концепт божеството може да се појави како Евум (Aevum) или Секулум (Saeculum). Тој обично е во друштво на Мајката Природа (Земја) како божицата мајка Тера или Кибела, како што е прикажан на Парабјагоовата плоча.

Приказ и симболика мини|Детаљ од Парабјагоовата плоча на која е прикажан Еон; Тера (неприкажана) се појавува на дното од плочата, чиј централен мотив е кочијата на Кибела Еон обично се прикажува како гол или полугол млад човек внатре во еден круг кој го претставува зодијакот, или вечното и циклично време. Примерите вклучуваат два римски мозаици од Сентинум (денешен Сасоферато) и регијата Хипо во Африка од римскиот период и приказот на Парабјагоовата плоча. Но, бидејќи тој го претставува времето како циклус, може да се замисли исто така и како старец. Во делото Дионисијака, Нон го поврзува Еон со ХореNonnus, Dionysiaca 41.180ff. as cited by Levi, "Aion," p. 306. и вели дека тој:"го менува товарот на староста како змија што ја менува бескорисна и стара кожа, подмладувајќи сè додека се капе во времето." Римскиот коментатор Сервиј од 4 век п.н.е забележува дека сликата на змија што ја гризе својата опашка ја претставува цикличната природа на годината.Servius, note to Aeneid 5.85, says that "according to the Egyptians, before the invention of the alphabet the year was symbolized by a picture, a serpent biting its own tail, because it recurs on itself" (annus secundum Aegyptios indicabatur ante inventas litteras picto dracone caudam suam mordente, quia in se recurrit), as cited by Danuta Shanzer, A Philosophical and Literary Commentary on Martianus Capella's De Nuptiis Philologiae et Mercurii Book 1 (University of California Press, 1986), p. 159. Работејќи на хиероглифите, Хораполо во 5 век прави разлика помеѓу змијата која ја крие својата опашка под остатокот на своето тело, што го претставува Еон, и уроборосот, што го претставува космосот, кој е змија што си ја јаде опашката.Horapollo, Hieroglyphica 1.1 and 1.2 in the 1940 edition of Sbordone, as cited by Shanzer, A Philosophical and Literary Commentary on Martianus Capella, p. 154.мини|399x399пкс|Цртеж на леонтоцефалински лик слика од Италија (CIMRM 312)|лево Идентификации

Мартијан Капела (5 век) го идентификувал Еон со Крон (римскиот бог Сатурн), чие име според него во теологијата се меша со тоа на Хронос ("Време"), на начин како што грчкиот владетел со подземјето Плутон го помешале со Плутос (на латински: Plutus, "Богатство"). Мартијан го претставува Крон/Еон како сопруг на Реја (римската божица Опа), која се идентификува со природата.Schanzer, A Philosophical and Literary Commentary on Martianus Capella, p. 137.

Во неговата мошне шпекулативна реконструкција на Митраистичката космогонија, Франц Кимонт го прикажува Еон  како Неограничено време (понекогаш претставен како Секулум, Крон или Сатурн) како бог кој се појавил од предисторискиот Хаос, и кој го создал Небото и Земјата. Ова божество е претставено како леонтоцефалинско, како крилест лав со глава на машка фигура чие голо торзо е испреплетено со змија. Тој обично држи скептра, клучеви, или молња.Summarized by Jaime Alvar Ezquerra, Romanising Oriental Gods: Myth, Salvation, and Ethics in the Cults of Cybele (Brill, 2008), p. 78. Ликот на Времето "играло значителна, иако за нас целосно нејасна, улога" во митраичката теологија.Ezquerra, Romanising Oriental Gods, p. 128.

Еон се идентификува со Дионис кај христијанските и неоплатонски писатели, иако пред христијанскиот период не постојат показатели дека Дионис е Еон. Еврипид, сепак, Еон го нарекува син на Зевс.Euripides, Heracleidae 899f.

Во енциклопедијата Суда Еон се идентификува со Озирис. Во Историјата на Александрија хеленскиот синкретички бог Серапис се идентификува како Плутонски Еон (латински: Aion Plutonius).Pseudo-Callisthenes, I.30–33, as cited by Jarl Fossum, "The Myth of the Eternal Rebirth: Critical Notes on G.W. Bowersock, Hellenism in Late Antiquity," Vigiliae Christianae 53.3 (1999), p. 309, note 15. On the oracle and for the passage in which Aion Plutonius is named, see Irad Malkin, Religion and Colonization in Ancient Greece (Brill, 1987), p. 107, especially note 87. Епитетот плутонски е знак дека функционални аспекти споделува со Плутон, сопругот на Персефона и владетел на подземјето во Елефсинската традиција. Епифаниј вели дека во Александрија Еоновото раѓање од девицата Кора се славело на 6 јануари: "На овој ден и во овој час Девицата го родила Еон."Fossum, "The Myth of the Eternal Rebirth," pp. 306–307. Датумот се совпаѓа со христијанскиот празник Водици, со кој се заокружува прославата на Нова година и се заокружува временскиот циклус којѓто го отелотворува Еон.Gilles Quispel, "Hermann Hesse and Gnosis," in Gnostica, Judaica, Catholica: Collected Essays (Brill, 2008), p. 258; Gary Forsythe, Time in Roman Religion: One Thousand Years of Religious History (Routledge, 2012), p. 122. Александрискиот Еон може да биде форма на Озирис-Дионис, кој секоја година одново се раѓа. Неговиот лик бил одбележан со крстови на рацете, колената, и челото.Fossum, "The Myth of the Eternal Rebirth," pp. 306–307, 311.

Римското Царство Овој синкретичен Еон станал симбол и гарант за вечноста на Римското владеење и императори како Антонин Пиј ковале монети со легендарниот ЕонFossum, "The Myth of the Eternal Rebirth," p. 314., чиј женски римски еквивалент била божицата Етернита.Ittai Gradel, Emperor Worship and Roman Religion (Oxford University Press, 2002), pp. 310–311. На римските монети стојат и Еон и Етернита заедно со феникс како симбол на преродбата и цикличната обнова.Levi, "Aion," pp. 307–308.

Еон се вбројува меѓу доблестите и во божествените персонификации во подоцнежниот хеленистички дискурс, во кој фигурира како "креативен дејствувач во големата космолошка шема."J. Rufus Fears, "The Cult of Virtues and Roman Imperial Ideology," Aufstieg und Niedergang der römischen Welt II.17.2 (1981), p. 939.

Поврзано Еон (гностицизам) Interpretatio graeca Зурванизам Хронос

Библиографија Kákosy, László (1964). "Osiris-Aion". Oriens Antiquus 3. Nock, Arthur Darby (Jan 1934). "A Vision of Mandulis Aion". The Harvard Theological Review 27 (1). Zuntz, Günther (1989). Aion, Gott des Römerreichs (германски). Carl Winter Universitatsverlag. Zuntz, Günther (1992). AIΩN in der Literatur der Kaiserzeit (германски). Verlag der Osterreichischen Akademie der Wissenschaften.

Надворешни врски Суда, записи кои го именуваат Еон Поглед на Еонскиот мозаик во Минхен Слики на Еон во Базата на податоци  и слики во Варбуршкиот институт

Наводи

Категорија:Старогрчка митологија Категорија:Старогрчки богови