Руска Ерменија — поим кој се однесува на период на ерменската историја кога земјата била под руска власт од 1828 година, кога Источна Ерменија станала дел од Руското Царство по поразот на Иран во Руско-персиската војна (1826-1828) и последователното отстапување на нејзините територии во кои биле вклучени Источна Ерменија преку договорот од Туркменџај од 1828 годинаTimothy C. Dowling Russia at War: From the Mongol Conquest to Afghanistan, Chechnya, and Beyond pp 729 ABC-CLIO, 2 dec. 2014 .
Источна Ерменија останала дел од Руското Царство до неговото распаѓање во 1917 година.
Заднина
Стотици години, жителите на Источна Ерменија живееле под владеење на последователни ирански царства. Почнувајќи од почетокот на 16 век, до 1828 година, Источна Ерменија била владеена од иранската династија Сефевиди, Афшариди и Каџари. Последователните војни меѓу Отоманското и Сефевидското Царства довеле до уништување на голем дел од ерменските градови и значително го отежнале животот на Ерменците.
Во 1678 година, ерменското раководство тајно спровело конгрес во Вагаршапат и одлучило дека Ерменија мора да биде ослободена од странска доминација. Во оваа фаза, Ерменците не можеле да се борат против две царства одеднаш, па барале помош од странство. Израел Ори, роден во Ерменија од Карабах, син на ерменски мелик односно принц, побарал помош во многу европски престолнини. Израел Ори починал во 1711 година, без да го види ерменскиот сон. Во 1722 година, царот на Русија, Петар Велики, објавил војна против сефевидските Иранци, кои во тоа време биле во тежок пад. Грузијците и Ерменците на Карабах им помогнале на Русите да се побунат против владеењето на Сефевидите.
Руска анексија и отстапувањето на Персија
Пресвртна точка дошла во 1801 година, кога Русите го зазеле грузиското Кралство Картли-Кахети. Во текот на следните три децении, Русија се обидела и понатаму да ја прошири својата територија на Кавказ, на сметка на Отоманското Царство и Персија. Руските кампањи пронашле ентузијастичка поддршка меѓу Ерменците, предводени од бискупот од Тбилиси, Нерсес V, кој учествувал во борбите лично Ternon, Yves. Les Arméniens. Paris: Seuil, 1996 pp. 46-47Bournoutian, George. "Eastern Armenia from the Seventeenth Century to Russian Annexation" in The Armenian People From Ancient to Modern Times: Vol. II: Foreign Dominion to Statehood: The Fifteenth Century to the Twentieth Century. Hovannisian, Richard G. (ed.) New York: Palgrave Macmillan, 1997 pp. 103-104. Во Руско-персиската војна од 1804 до 1813 година Русите ја освоиле територијата на Источна Ерменија.
Во 1826 година, спротивно на договорот со Ѓулистан, Русите окупирале делови од персиското Ериванско Ханство Ова го предизвикало конечниот напад на непријателствата меѓу двете земји преку Руско-персиската војна од 1826-1828. Во последователната војна што беснеела, (Русо-персиска војна, 1826-1828), Иранците претрпеле уште поголема катастрофа, додека Русија ја окупирала територијата до Тебриз. На крајот на војната, во 1828 година, со договорот од Туркменчај, Иран бил принуден да ги отстапи своите територии кои го сочинувале Ериванското Ханство (кој се состоел од денешна Ерменија), Нахчиванското Ханство, како и остатокот од Азербејџан. Во тоа време, во 1828 година, вековното иранско владеење над Источна Ерменија официјално завршило.
Демографски промени
До средината на XIV век, Ерменците биле мнозинство во Источна Ерменија. На крајот на XIV век, по кампањите на Тимур, исламот станал доминантна вера, а Ерменците станале малцинство во Источна Ерменија.
Околу 80% од населението на Персиска Ерменија биле муслимани (Персијци, Турци и Курди), додека христијанските Ерменци сочинувале малцинство од околу 20%. Како резултат на Договорот од Ѓулистан (1813) и Договорот од Туркменчај (1828), Персија била принудена да ја отстапи Персиска Ерменија (која, исто така, ја сочинувала и денешната Република Ерменија), на Русите.
Откако руската администрација ја презела Персиска Ерменија, етничкиот состав се променил и за првпат по повеќе од четири века етничките Ерменци започнале повторно да формираат мнозинство во еден дел од историската Ерменија. Новата руска администрација поттикнала населување и решение за етничките Ерменци од Иран и Отоманското Царство. Како резултат на тоа, до 1832 година, бројот на етнички Ерменци бил еднаков на оној на муслиманите. Бројот на Ерменците значително се зголемил по крајот на Кримската војна и Руско-турската војна од 1877-1878 година, по кое етничките Ерменци станале повторно мнозинство во Источна Ерменија. Сепак, градот Ериван останал да има муслиманско мнозинство до 20 век. Според патникот Х. Ф. Б. Линч, градот имал околу 50% ерменски и 50% муслимански граѓани (Азери и Персијци) во почетокот на 1890-тите.
Воспоставување на руско владеење
Ерменските патриоти, како што бил бискупот Нерсес, се надевале на автономна Ерменија во рамките на Руското Царство, но тие требало останале разочарани од новата влада, бидејќи царот Николај и неговиот гувернер во Закавказот, Иван Паскевич, имале други планови. Тие сакале Руското Царство да биде централизирана држава и кога Нерсес се пожалил, набргу бил испратен во Бесарабија, далеку од регионот на КавказBournoutian. Armenian People, p. 106.
Во 1836 година, руската влада донела регулатива, што во голема мера ги намалило политичките овластувања на ерменското верско водство, вклучувајќи го и оној на Католикосот, притоа зачувувајќи ја автономијата на ерменската цркваSuny, Ronald Grigor. "Eastern Armenians under Tsarist Rule" in Armenian People, p. 115. По 1836 година, во согласност со новата регулатива, католикосот Ечмијаѕин требало да биде избран на конгрес во Ечмијаѕин, на кој ќе учествуваат верски и не-верски достоинственици. Царот ќе има последен збор во изборот на Католикосот. Ерменците во голема мера профитирале од фактот што Католикосот го задржал авторитетот да отвора училишта Освен тоа, тој отворил и печатарски куќи и го охрабрил објавувањето на ерменските весници.
Ерменците во рамките на Руското Царство
Значителен број Ерменци веќе живееле во Руското Царство пред 1820-тите. По уништувањето на последните преостанати независни ерменски држави во средниот век, благородништвото се распаднало, оставајќи го ерменското општество составено од мноштво селани и средна класа, кои биле или занаетчии или трговци. Таквите Ерменци требало да се најдат во повеќето градови во Закавказот. На почетокот на 19 век тие го формирале мнозинството од населението во градовите како Тбилиси. Ерменските трговци ја спроведувале својата трговија низ целиот свет, а многумина поставиле и свои бази во Русија. Во 1778 година, Катерина Велика ги поканила на ерменските трговци од Крим во Русија и тие основале населба во Нахичеван, во близина на Ростов на ДонSuny. Armenian People, p. 110. Руската владејачка класа ги поздравила претприемачките вештини на Ерменците како поттик за економијата, но тие исто така ги сметале за сомнителни. Сликата за Ерменците како лукави трговци веќе била широко распространета. Руските благородници ги добивале своите приходи од нивните имоти што ги работеле крепосните слуги и, со својата аристократска непристојност за ангажирање во бизнисот, немале доволно разбирање или сочувство за начинот на живот на ерменските трговци.
Сепак, Ерменците од средната класа напредувале под руско владеење и тие први ги искористиле новите можности и се трансформирале во просперитетна буржоазија кога капитализмот и индустријализацијата дошле во Закавказот во подоцнежната половина на 19 век. Ерменците биле многу повеќе вешти во приспособувањето кон новите економски околности од нивните соседи како Грузијците и Азерите. Тие станале најмоќниот елемент во општинскиот живот на Тбилиси, градот што го сметале Грузијците за нивни главен град, а кон крајот на 19 век започнале да ги купуваат земјите од грузискиот благородник. Ерменските претприемачи брзо го експлоатирале нафтениот бум што започнал во 1870-тите, имале големи инвестиции во нафтените полиња во Баку во Азербејџан и рафинериите на Батуми на брегот на Црно Море. Сето ова значело дека тензиите меѓу Ерменците, Грузијците и Азерите не биле едноставно етнички или религиозни по природа, но се должиле и на социјалните и економските фактори. Сепак, и покрај популарната слика на типичниот Ерменец како успешен стопанственик, кон крајот на 19 век, 80% од руските Ерменци сè уште биле селани кои работеле на полетоSee Suny Chapter 2 "Images of Armenians in the Russian Empire" in Looking Toward Ararat: Armenia in Modern History. Bloomington: Indiana University Press, 1993 .
Руско владеење до 1877 година
Односите меѓу руските власти и нивните нови ерменски субјекти не започнале без конфликти. Откако Ерменија станала дел од линијата на Русија против соперничките царства на Османлиите и Персијците, првично била третирана како воена зона. До 1840 година, Руска Ерменија била посебна административна единица, наречена Ерменска област, но потоа била споена во други кавкаски провинции без оглед на нејзиниот национален идентитет. Работите се подобриле кога Нерсес бил отповикан од Бесарабија и станал Католикос на Ерменската црква во 1843 година. Освен тоа, Михаил Воронцов, кој владеел со Руска Ерменија како вицекрал на Кавказот помеѓу 1845 и 1854 година, имал симпатии кон Ерменците.
Како последица на тоа, до средината на 19 век, поголемиот дел од ерменската интелигенција станала русофилна. Ерменската култура цветала во овие години, кога новата обединета покраина под руско владеење уште еднаш им дала на Ерменците чувство за нивниот заеднички идентитет. Од друга страна, како дел од Руското Царство, Ерменија се оддалечила од културата на Блискиот Исток и се свртела кон Европа и модерните интелектуални струи, како што биле просветителството и романтизмот. Голем број ерменски весници биле објавувани и имало литературно преродување на чело со Микаел Налбандијан, кој сакал да го модернизира ерменскиот јазик, како и поетот и романописец Рафи. Прорускиот изглед на ерменската интелегенција продолжил под царот Александар II, кој бил широко прифатен поради неговите реформи.
Руско-турска војна
Руско-турската војна од 1877-78 означила пресвртница во односите меѓу руските власти и нивните ерменски субјекти. Ерменците кои сѐ уште живееле во Западна Ерменија под отоманска власт биле повеќе од незадоволни и гледале кон Русија како нивен ослободител од турската власт. Во 1877 година, меѓу Русија и Османлиите избувнала војна во врска со третманот на христијаните на Балканот. Русите биле подготвени да го мобилизираат ерменскиот патриотизам кога напредувале на вториот фронт против Турците на Кавказ, а голем дел од командантите што ги вработиле биле од ерменско потекло. Русите направиле големи територијални придобивки во Западна Ерменија, пред да започне примирјето во јануари 1878 година.
Договорот од Сан Стефано, потпишан во март 1878 година, не ја доделил на Русија цела Западна Ерменија, но содржел посебна клаузула, член 16, со која Русија ги гарантирала правата на Ерменците кои сè уште се под османлиска власт против угнетувањето. Сепак, соперниците на големите сили на Русија, Велика Британија и Австрија, биле вознемирени од придобивките што Русија ги направила на сметка на Османлиите и притискаше за ревизија на договорот. На Берлинскиот конгрес, меѓу другите територии, Русија беше принудена да се откаже од сите ерменски добивки, освен оние од Карс и Ардахан, а членот 16 бил заменет со членот 61Suny. Looking Toward Ararat, p. 43, во кој се вели дека реформите треба да бидат извршени во османлиските ерменски провинции по повлекувањето на руската армијаTernon. Les Arméniens, pp. 61-74Suny. Looking Toward Ararat, pp. 42-43.
Владеењето на Александар III (1881-1894) По атентатот на цар Александар II во 1881 година, ставот на руските власти кон националните малцинства на царството драматично се промениле.