Петро́ Ли́занець, (*2. юл 1930, Извор – †8. август 2026, Ужгород) — доктор филологии, професор, Заслуженый дѣятель наукы и техникы Украины, директор-закладатель Центра гунгарологии Ужгородской универзиты, мадярско-украинскый лингвист и лексикограф.Василь Нитка (2018)Павло Роберт МаґочійХланта І. В.Некролог

Биография и научны роботы Родив ся 2. юла 1930. рока в селѣ Извор (днесь Родниковка) другым из пяти дѣтейТетяна Літераті в родинѣ сельского газды, котра ся в року 1936 переселила до Береговского району в новоселицю Шом-Колония, де осушуючи болота мала можность достати землю и розгаздовати ся. Тут Петро Лизанець за­кончив зачаточну школу, пак три класы мукачовской горожанкы (1941–1944). З октобра 1944 продовжив науку в береговской гимназии, котру закончив в року 1948. Ладив слѣдами отця быти сельскым газдом, але того року зачала ся колективизация, од родины забрали вшитко: землю, статок и серсамы, и за газдованя мусѣв забыти. Того ж року пошов на украинску филологию до недавно створеной Ужгородской универзиты, яку за­кон­чив з одзначѣньом в року 1953. Дале была ашпирантура (1953–1956), кандидатска на тему: „Українські говірки Затисся Виноградівського району Закарпатської області“ (1959), пак в року 1966 быв выбраный за ведучого катедры мадярской филологии, котрым зоставав по рок 2015. В року 1971 з дисертациов на тему: „Угорські запозичення в українських говорах Закарпаття. Угорсько–українські міжмовні кон­такти“ зыскав ступень доктора филологии. Дисертация, до року 1976 поступно опубликована в трьох томах, была высоко оцѣнена не лем в СССР, але и в заграничу (Канада, Германия, Польща, Словакия, Мадярщина, Югославия). Быв деканом филологичной факулты Ужгородской универзиты (1977–1984). В року 1988 став ся директором-закладательом Центра гунгарологии. В роках 1992–2003 опубликовав „Атлас угорських говорів Закарпаття“ в трьох томах.

Ужиткова лингвистика и краепис Еще штудентом, маючи добры знаня латины, Лизанець занимав ся перекладом граматикы Лучкая, што стало ся темов його дипломной роботы, а по вецей як 30 роках выдав у Науковій думці еѣ фототипный оригинал (Grammatica slavo-ruthena. Budae, Typis Reg. Universitatis Pestiensis, 1830) и переклад по украинскы, зоз приданым словничком и пояснѣнями, што зробило книжку доступнов широкому кругу читательох.Михайло Лучкай: Граматика слов'яно-руська. Київ, Наукова думка, 1989. Упорядкування, передмова, примітки та словник діалектних слів . Переклад з латинської та .

Петро Лизанець поважуе важным навернутя историчных назв сел Подкарпатской Руси, котры были змѣнены (украинизованы) комунистичным режимом по ликвидации автономии края и перетворѣню його в область Украины (1946). Подля Лизанця, переименованя, зроблены з мотивох идеологии, во векшинѣ припадох суть фалшивы и з погляду филологии неграмотны.Василь Нитка (2019) Ку року 1991 по 2008 професорови Лизанцю великыма трудами и клопотами удало ся вернути историчны назвы 68 населеным пунктам Закарпатской области, обываным переважно Мадярами.Петро Лизанець Але не подарило ся му вернути ани историчну назву свого родного села.

Жерела и одказы

Павло Роберт Маґочій: Лизанець Петро // Сс. 409–410.

Хланта І. В.: Лизанець Петро Миколайович //Енциклопедія Закарпаття. Визначні особи ХХ століття. Закарпатський осередок НТШ. Під наук. ред. Довганича О.Д. — Ужгород: «Гражда», 2007 — 400 c. С. 193.

Референции

Катеґорія:Педаґоґы Катеґорія:Лингвисты Катеґорія:Лексикографы