Адідовцї () суть село в окресї Гуменне в Пряшівскім краю на северовыходї Словеньска.
Історія Перша писомна змінка о селї походить з року 1543 під назвов „Adidocz“. Назва села ся в історічных документах в розлічных варіантах: в роцї 1773 є записана як „Adidowcze“ а од року 1920 ся утвердила сучасна офіціална назва „Adidovce“.
Поселїня історічно взникло на теріторії розсяглого гуменьского маєтку і довгу добу належало впливному мадярьскому шляхтічному роду Друґетовцїв. В нескоршых сторочах ся властникы міняли: в 18. сторочу селом властнила родина Чакёвцїв а в 19. сторочу перешло до рук родины Андрашіовцїв.
Подля даных з данёвого списку з року 1715 в селї фунґовав млин і было ту 7 обываных і 7 пустых підданьскых господарьстев. В роцї 1787 мали Адїдовцї 35 домів і 269 обывателїв. К року 1828 ся чісло обывателїв мірно знижыв – на 237 особ, котры бывали в 32 домах. Традічным заместнанём містных обывателїв было польногосподарьство, выроба деревяного угля і тяжка праца в містных лїсах.
Почас другой світовой войны было село ослободжено 26. новембра 1944. Пізнїше, в роцї 1958, были містны рольници зъєдинены до єдного польногосподарьского дружства (JRD).
Ґеоґрафія Село Адідовцї лежыть во выходній части Словеньска, в южній части передгоря Карпат (Бескідьске передгоря). Рельєф теріторії є переважно мірно горбковатый. Надморьска вышка в центрї села є приближно 204 метрів над морём, у рамках катастралной теріторії село ся становить од 190 до 350 метрів. Навколишнї земли суть з векшой части одлїснены і выужывають ся як польногосподарьска земля, лїсны масівы (переважно буковы і дубовы) ся заховали головно на cхылах навколишнїх горбів.
Обывательство
Реліґія і памняткы
Референції