Kaiser-Darrin 161 – samochód sportowy produkowany w 1954 roku przez amerykańskie przedsiębiorstwo Kaiser Motors we współpracy z Howardem Darrinem. Fabrycznie produkowany jako dwumiejscowy roadster, napędzany silnikiem o pojemności 2,6 l i mocy 90 KM, później także innymi silnikami. Powstało ich poniżej 500 sztuk.
Historia i opis thumb|left|Kaiser-Darrin bez dachu thumb|left|Kaiser-Darrin od tyłu thumb|left|Kaiser-Darrin od tyłu bez dachu Kaiser-Darrin 161 był owocem współpracy amerykańskiego niezależnego koncernu motoryzacyjnego Kaiser Motors ze stylistą Howardem „Dutch” Darrinem. Miał on być bardziej luksusową odpowiedzią na importowane do USA brytyjskie spartańskie roadstery (jak MG TF, Austin-Healey 100 lub Triumph TR2), a zarazem próbą konkurowania z wprowadzonym w 1953 roku Chevroletem Corvette. Samochód został zaprojektowany w 1952 roku z własnej inicjatywy Darrina i jesienią tego roku zaprezentowany Henry’emu Kaiserowi, który zdecydował skierować go do produkcjiWedług anegdotycznej relacji żona H. Kaisera przekonała go do produkcji samochodu, mówiąc, że jest on najładniejszą rzeczą, jaką widziała w życiu. . Prototyp był prezentowany na wystawie Autorama w Los Angeles we wrześniu 1952 roku. Samochód miał wejść do produkcji jesienią 1953 roku, lecz pojawiło się opóźnienie spowodowane brakiem odpowiedniego napędu. Samochód został wprowadzony na rynek w styczniu 1954 roku, który był jedynym rokiem jego produkcji. Produkowany był w należącej do koncernu Kaisera fabryce Willysa w Toledo. Panele nadwozia z włókna szklanego natomiast dostarczała firma Glasspar. Oznaczenie „161” (często pomijane w literaturze) pochodziło od pojemności skokowej silnika w calach sześciennych.
Nadwozie samochodu zbudowane było z włókna szklanego i oprócz unikalnej stylistyki przedniego pasa zawierało takie nietypowe elementy, jak drzwi wsuwane w błotniki przednie. Górna linia nadwozia miała charakterystyczne dla projektów Darrina wcięcie przed tylnymi błotnikami, tzw. Darrin dip. Samochód był wyposażony w podnoszony dach z winylu i pleksiglasu, który mógł być pozostawiony w półotwartej pozycji, oraz luksusowe wówczas dodatki, jak dywaniki, siedzenia kubełkowe i tapicerkę winylową dopasowaną do koloru nadwozia. Drzwi boczne nie miały stałych szyb. Nadwozie zamontowane było na ramie, stanowiącej zmodyfikowane podwozie kompaktowego samochodu Henry J z koncernu Kaisera, o takim samym rozstawie osi. Tylne lampy zespolone zaadaptowano natomiast z samochodu Kaiser z 1952 roku (także stylizowanego przez Darrina).
Model produkcyjny był napędzany przez 6-cylindrowy rzędowy silnik produkcji Willys-Overland o pojemności 2,6 l (161 cali sześciennych) i mocy 90 KM (brutto) przy 4200 obr./min. Również silnik był nieco wzmocnioną wersją jednostki samochodu Henry J, z nową głowicą. Silnik ten miał głowicę typu IOE (F-Head), aczkolwiek wczesne samochody miały jego oryginalną wersję dolnozaworową (L-Head) o mocy 80 KM. Silnik miał jednogardzielowy gaźnik i stopień sprężania 7,6:1. Dwa samochody otrzymały sprężarkę McCulloch. Napęd przenoszony był na tylną oś poprzez trzybiegową skrzynię mechaniczną z nadbiegiem. Opony miały rozmiar 5,90 × 15 i standardowo występowały z białymi ścianami i szprychowymi felgami. Zawieszenie przednie było na sprężynach śrubowych, tylny most – na resorach półeliptycznych.
Produkcja i sprzedaż Początkowo samochód kosztował 3668 dolarów, będąc najdroższym modelem w historii marki. Użyty silnik nie zapewniał jednak wystarczająco dobrych osiągów jak na sportowy roadster, a samochód był nieco droższy od Chevroleta Corvette ze 150-konnym silnikiem (3523 $). Kaiser opracował wcześniej niewielki silnik V8, ale nie miał funduszy na jego produkcję. Planowano produkcję 2000 samochodów, lecz powstało ich w jedynym roku produkcji tylko 435. 50 nadwozi składowanych na zewnątrz zostało uszkodzonych podczas burzy śnieżnej. W 1955 roku natomiast Kaiser zaprzestał w ogóle produkcji samochodów osobowych w USA.
Niesprzedane samochody zostały odkupione przez Darrina i były następnie sprzedawane przez niego do 1957 roku w jego salonie w Hollywood (Los Angeles). Część z nich została wyposażona w inne mocniejsze silniki, w tym Cadillac V8 o pojemności 5,4 l (331 in³). W publikacjach spotykane są jednak rozbieżne ogólnikowe informacje na temat liczby samochodów nabytych i sprzedanych przez Darrina, wahające się od około 50 do 100, jak również co do tego, czy wszystkie były wyposażane w inne silnikiWedług , Darrin nabył ok. 50 samochodów, z czego niektóre wyposażono w silniki Cadillac. Według nabył 100 samochodów, w większości wyposażonych w silniki Cadillac.. Darrin nabył również 50 uszkodzonych nadwozi, które według niektórych autorów wykorzystał do budowy samochodów i również wlicza te 50 samochodów do około 150 sprzedanych – jednakże niejasne jest, czy zaliczały się do 435 wyprodukowanych.. Model z silnikiem Cadillaca o mocy ponad 230 KM był sprzedawany w 1955 roku jako Darrin Special za 4350 dolarów. Mógł on rozwijać prędkość ok. 225 km/h (140 mph).
Obecnie Kaiser Darrin stał się klasykiem – wartość w dobrym stanie wynosi ok. 25 500 dolarów, a maksymalnie sięga ponad 127 tysięcy dolarów (2012).
Dane techniczne Maksymalny moment obrotowy: 183 Nm (135 stopofuntów) przy 1600 obr./min. Prędkość maksymalna: 155 km/h (96,7 mph) Przyspieszenie 0-97 km/h (60 mph): 14,7 s (test) Czas przejazdu ¼ mili: 19,5 s
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Folder Kaiser-Darrin
Kategoria:Roadstery Kategoria:Samochody Kaiser Kategoria:Samochody tylnonapędowe Kategoria:Samochody sportowe Kategoria:Samochody z lat 50.