Liza May Minnelli primo voto Woolnough (ur. 12 marca 1946 w Los Angeles) – amerykańska aktorka, piosenkarka, tancerka i choreografka.
Życiorys Rodzina i edukacja Urodziła się 12 marca 1946 w szpitalu Cedars of Lebanon w Los Angeles. Jest córką reżysera i scenografa Vincente Minnellego oraz aktorki Judy Garland. Jej matką chrzestną była aktorka i pisarka Kay Thompson. Kiedy miała cztery lata, jej rodzice się rozstali, a po rozwodzie dzielili opiekę nad córką, który spędzała po pół roku z każdym z nich. Ma troje przyrodniego rodzeństwa: Lornę (ur. 1952) i Joeya (ur. 1954) z małżeństwa matki z Sidem Luftem i Christiane (ur. 1954) z małżeństwa ojca z Georgette Martel.
Wielokrotnie zmieniała szkoły. Latem 1960 przez parę miesięcy mieszkała w Annecy w północno-wschodniej Francji, gdzie odbyła kurs języka francuskiego. W styczniu 1961 rozpoczęła naukę w High School of Performing Arts w Nowym Jorku, ale semestr później przeniosła się do Scarsdale High School w Mamaroneck, w której także uczyła się tylko przez pół roku. Zakończyła edukację z końcem 1962 po pierwszym semestrze na Sorbonie, na której podjęła kurs historii cywilizacji francuskiej.
Początki kariery Zadebiutowała na ekranie w wieku trzech lat, w końcowej scenie komedii romantycznej Roberta Z. Leonarda In the Old Good Summertime (1949), w którym główną rolę zagrała jej matka. Jako dziecko często towarzyszyła ojcu na planach filmowych, poza tym tańczyła podczas występów matki w Palace Theatre w Nowym Jorku. W kwietniu 1959 wystąpiła w programie telewizyjnym The Gene Kelly Show, w którym zaśpiewała piosenkę „For Me and My Gal” w duecie z prowadzącym. W 1961 była praktykantką w Haynnisport Summer Playhouse w Massachusetts, w którym zagrała niewielkie role w spektaklach: Flower Drum Song, Wish You Were Here i Take Me Along. W grudniu 1961 premierowo zagrała główną rolę w szkolnym przedstawieniu Dziennik Anny Frank w Mamaroneck. thumb|Minnelli z matką, Judy Garland (1964) Po przeprowadzce do Nowego Jorku w 1963 kontynuowała karierę sceniczną. Otrzymała przychylne recenzje za drugoplanową rolę w off-broadwayowskim musicalu Best Foot Forward (reż. Arthur Whitelaw). W 1964 występowała w objazdowej sztuce Carnival, a następnie w spektaklu The Fantastiks. Przez dwa lata pobierała lekcje śpiewu u Davida Sorina Collyera. 12 października 1964 nakładem wytwórni Capitol Records wydała swój debiutancki album pt. Liza! Liza!, który rozszedł się w półmilionowym nakładzie. W następnym miesiącu zagrała z matką koncert w London Palladium, a zapis ich wspólnego występu został wydany w październiku 1965 na albumie pt. Live at the London Palladium. Również w 1965 zagrała tytułową rolę w musicalu George’a Abbotta Flora, the Red Menace w Alive Theater. Za swoje występy zebrała mieszane recenzje, jednocześnie wygrała nagrodę Tony dla najlepszej aktorki w musicalu. Podczas prac nad spektaklem nawiązała współpracę z autorem piosenek Freda Ebba, który w kolejnych latach, wspólnie z kompozytorem Johnem Kanderem, dostarczał jej kolejne utwory. Część z nich zaprezentowała jesienią 1965 podczas serii koncertów po klubach nocnych. Do końca roku wystąpiła także w dwóch telewizyjnych programach specjalnych: Niebezpieczna Gwiazdka Czerwonego Kapturka w ABC i CBS na lodowisku. W 1966 zagrała ciepło przyjęte koncerty w Hotelu Plaza w Las Vegas, w klubie „Talk of the Town” w centrum rozrywki Hippodrome w Londynie i w sali koncertowej Olympia w Paryżu. Bez powodzenia starała się o główną rolę Sally Bowles w broadwayowskim musicalu Kabaret (reż. Harold Prince) wystawianym w Broadhurst Theatre.
Na wielkim ekranie zadebiutowała drugoplanową rolą sekretarki Elizy w komediodramacie Alberta Finneya Charlie Bubbles (1967), za którą zebrała przychylne recenzje. W 1968 zagrała serię występów w Hotelu Waldorf w Nowym Jorku i odbyła trasę koncertową po Australii. Przełomem w jej karierze aktorskiej była główna rola Pookie Adams w filmie Alana J. Pakuli Bezpłodna kukułka (The Sterile Cuckoo, 1969), za którą zebrała pochwalne recenzje i otrzymała nominację do Oscar dla najlepszej aktorki. W 1969 podpisała kontrakt z wytwórnią A&M Records, pod której szyldem nagrała album pt. Come Saturday Morning.
Lata 70. W 1970 wydała chłodno przyjęty album pt. New Feelin’, na którym umieściła swoje interpretacje standardów. Zagrała tytułową rolę dziewczyny o zdeformowanej kwasem twarzy w filmie Otto Premingera Powiedz, że mnie kochasz, Junnie Moon (Tell Me That You Love Me, Junie Moon, 1970). W 1971 zagrała kolejne koncerty w paryskiej Olympii, a zapis jej występów został wydany w 1972 na albumie pt. Live at the Olympia in Paris. Po powrocie do USA zagrała serię koncertów w Rivierze w Las Vegas, gdzie pobiła dotychczasowe rekordy kasowe. Na początku 1972 koncertowała w hotelu Eden Roc w Miami. thumb|Minnelli na planie filmu Kabaret (1972) Światowy sukces odniosła dzięki roli amerykańskiej piosenkarki Sally Bowles z berlińskiego kabaretu „Kit Kat” w kasowym filmie muzycznym Boba Fosse’a Kabaret (1972). Za występ w filmie otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki, stając się zarazem pierwszą osobą w historii, której rodzice również byli laureatami nagrody Akademii Filmowej. Jej zdjęcia w tym samym tygodniu pojawiły się na okładkach czasopism „Time” i „Newsweek”. Ścieżka dźwiękowa do Kabaretu, na której Minnelli wykonała kilka utworów, dotarła do pierwszej „20” amerykańskiej listy przebojów Hot 100 i zyskała status złotej płyty.
W maju 1972 nagrała telewizyjny koncert Liza with a Z (pol. Liza przez Z) w nowojorskim Lyceum Theatre, za który po wrześniowej premierze w NBC zebrała przychylne recenzje i otrzymała wiele nagród, m.in. Emmy za wybitny program specjalny i Tony. Nagrana do programu ścieżka dźwiękowa była pierwszą platynową płytą w karierze artystki. Również w maju 1972 wystąpiła przed brytyjską rodziną królewską podczas telewizyjnej gali charytatywnej Royal Variety Performance, a w październiku tego samego roku zagrała kolejną serię koncertów w „Rivierze” w Las Vegas.
W kolejnych latach koncentrowała się głównie na wydawaniu płyt i trasach koncertowych. W 1973 zagrała trzy koncerty z programem Liza with the Z w Londynie , wzięła udział w sesji nagraniowej płyty zespołu Alice Cooper Muscle of Love (1973), nagrała program telewizyjny Love from A to Z (Miłość od A do Z) w londyńskim Rainbow Theater z Charlesem Aznavourem i wydała album studyjny pt. The Singer. W 1974 występowała na Broadwayu z programem Liza at the Winter Garden (Liza w Ogrodzie Zimowym), za który otrzymała nagrodę Tony za wybitny program specjalny i którego wersja albumowa okazała się bestsellerem. Również w 1974 koncertowała w „Rivierze” w Las Vegas i hotelu „Nacional” w Rio de Janeiro, a także była narratorką filmu dokumentalnego Jacka Haleya Jr. To jest rozrywka! (That’s Entertainment, 1974) nakręconego z okazji 50-lecia istnienia wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer. thumb|Minnelli i Ingrid Bergman w kadrze z filmu Kwestia czasu (1976) Wystąpiła jako Claire, przyjaciółka handlarza bronią, w chłodno przyjętej przez krytyków komedii przygodowej Stanleya Donena Szczęściara (Lucky Lady, 1975). W sierpniu 1975 powróciła na musicalową scenę Broadwayu, tymczasowo zastępując Gwen Verdon w roli Roxie Hart w spektaklu muzycznym Chicago (reż. Bob Fosse) w 46th Street Theater w Nowym Jorku. Zagrała wieśniaczkę Niny, która podejmuje pracę pokojówki u hrabiny (Ingrid Bergman) w Rzymie, w krytycznie przyjętym filmie Vincente’a Minnellego Kwestia czasu (A Matter of Time, 1976). Wykreowała postać piosenkarki big-bandu Francine Evans w dramacie muzycznym Martina Scorsese Nowy Jork, Nowy Jork (New York, New York, 1977), w którym zaśpiewała m.in. tytułowy przebój.
W sezonie 1977/1978 występowała w roli piosenkarki klubów nocnych Michelle Craig w musicalu Johna Kandera i Freda Ebba The Act (reż. Martin Scorsese/Gower Champion). Choć spektakl był słabo oceniany przez krytyków, to cieszył się popularnością wśród widzów, a Minnelli za występy w nim zebrała przychylne recenzje i otrzymała nagrodę Tony dla najlepszej aktorki w musicalu. wydała album pt. Tropical Nights. 26 czerwca 1978 zadebiutowała w musicalu Marthy Graham The Owl and the Pussycat w Metropolitan Opera, w którym następnie występowała także w Royal Opera House w Londynie. W sezonie 1978/1979 odbyła amerykańsko-europejską trasę koncertową, a jesienią 1979 występowała z programem Liza in Concert w Carnegie Hall. W październiku tego samego roku zrealizowała z Goldie Hawn program telewizyjny Goldie i Liza razem (Goldie and Liza Together), który w lutym 1980 został wyemitowany w CBS.
Lata 80. i 90. thumb|Michaił Barysznikow i Minnelli (1981) W 1980 odbyła trasę koncertową, która obejmowała występy w Brazylii i w kilku krajach w Europie. W kwietniu tego samego roku premierę w ABC miał program Barysznikow na Broadwayu (Baryshnikov on Broadway) z udziałem Minnelli. W 1981 zagrała serię koncertów po USA i wydała ciepło przyjęty album pt. Liza in Concert, a premierę miała komedia Steve’a Gordona Artur (1981), w której Minnelli zagrała niewielką rolę. Jesienią 1982 zagrała 11 koncertów w Bophuthatswanie, a w maju 1983 odbyła trzytygodniową trasę koncertową w Apollo Victoria w Londynie. W lutym 1984 premierowo zagrała Angel w musicalowej komedii Johna Kandera i Freda Ebba The Rink (reż. Terence McNally) w Martin Beck Theater na Broadwayu, a za swoją rolę w tym spektaklu była nominowana do nagrody Tony.
Za kreację pisarki Mary-Lou Weisman w telewizyjnym filmie biograficznym Ricka Wallace’a Czas na życie (A Time to Live, 1985) otrzymała w 1985 nagrodę Złotego Globu. W 1986 odbyła trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, zagrała serię koncertów z Frankiem Sinatrą w Golden Nugget w Atlantic City i wystąpiła podczas koncertu Liberty Weekene Celebration w Nowym Jorku dla 50-tysięcznej publiczności. Rozpoczęła także trasę po USA, ale odwołała ją z powodu choroby i śmierci ojca.
W 1987 wystąpiła w telewizyjnym programie dokumentalnym Minnelli o Minnelli o jej ojcu, otrzymała nagrodę za całokształt dorobku artystycznego od Friars Club, zagrała się koncertów w Royal Albert Hall i odbyła trzytygodniową rezydenturę w Carnegie Hall, z której zapis wydała na albumie koncertowym pt. Liza at Carnegie Hall. Po sześciu latach przerwy wróciła na wielki ekran rolą prostytutki w krytycznie przyjętym filmie Jerry’ego Londona Gliniarz do wynajęcia (Rent-a-Cop, 1988). Zebrała przychylne recenzje za grę w telewizyjnej serii spektakli Odkrycie Sama: tryptyk (Sam Found Out: A Triple Play, 1988), ciepło przyjęto także jej powrót do roli Lindy Marolli w komedii romantycznej Buda Yorkina Artur 2 (Arthur 2: On the Rocka, 1988), kontynuacji filmu z 1981. Również w 1988 odbyła trasę koncertową po USA z Frankiem Sinatrą i Sammym Davisem Jr.. W 1989 podjęła współpracę z duetem kompozytorsko-producenckim Pet Shop Boys, z którym nagrała album pt. Results. Płyta nie odniosła sukcesu komercyjnego, choć pochodzący z niej singiel „Losing My Mind” dotarł do 11. miejsca na liście Hot 100. thumb|Minnelli (1997) W 1990 otrzymała specjalną nagrodę Grammy za całokształt twórczości muzycznej. W 1991 zagrała kasową serię koncertów pod hasłem „Stepping Out” w Radio City Music Hall na Manhattanie, a następnie odbyła trasę obejmującą występy w 18 amerykańskich miastach. Materiał koncertowy wydała w 1992 na albumie pt. Liza Stepping Out at Radio City. Wcześniej, jesienią 1991 premierę miał film Lewisa Gilberta, również zatytułowany Stepping Out, w którym zagrała nauczycielkę tańca Mavis Turner. Nagrała dwie piosenki na eponimiczny album Billy’ego Stritcha z 1992. 20 kwietnia tego samego roku wystąpiła podczas koncertu The Freddie Mercury Tribute Concert na stadionie Wembley w Londynie, wykonując piosenkę zespołu Queen „We Are the Champions” w hołdzie Freddiemu Mercury’emu. W 1995 nagrała album pt. Gently zawierający jej interpretacje jazzowych standardów. Za album została nominowana do nagrody Grammy.