Demony (film 1985)

Demony () – włoski film grozy z 1985 roku w reżyserii Lamberto Bavy i produkcji Dario Argento.

Fabuła W Berlinie Zachodnim licealistka Cheryl dostaje od nieznajomego z twarzą częściowo zasłoniętą metalową maską, dwa darmowe bilety na premierę filmową w kinie Metropol. Drugi daje swej szkolnej przyjaciółce Kathy i decydują zamiast na pierwsze lekcje udać się do kina, mieszczącego się w budynku, którego ludzie zdawali się nigdy wcześniej nie zauważać. Dziewczyny przyciągają uwagę dwóch młodych studentów, George’a i Kena i razem z nimi zajmują miejsca. Wśród innych widzów są m.in. starsze małżeństwo Frank i Ruth, młoda para Tommy i Hannah, niewidomy Werner z opiekunką Liz oraz dwie prostytutki Rosemary i Carmen z ich sutenerem Tonym.

Przed rozpoczęciem seansu Rosemary, przymierza maskę z dekoracji na holu, niegroźnie się kalecząc. Na początku projekcji okazuje się, że to horror o grupie młodych ludzi chcących zbezcześcić grobowiec Nostradamusa, człowieka, który wieki temu przepowiedział nadejście demonów na Ziemię. Niespodziewanie jeden z nich, Jerry, znajduje i zakłada maskę, identyczną z tą widoczną z kinowej wystawy, raniąc się zadrapaniem i przemienia się w żarłoczną bestię, atakującą i gryzącą swoich kompanów. Gdy to dzieje się na dużym ekranie, Rosemary wychodzi z kina, aby obmyć bolesne zadrapanie, i z przerażeniem uświadamia sobie, że ona również przechodzi tę samą straszliwą transformację, co bohater filmu.

Opętana Rosemary wyłania się z łazienki i drapie po karku Carmen, która przyszła jej szukać. Ta próbuje wezwać pomoc, ale jej krzyki zlewają się z filmowymi krzykami. Zostaje dostrzeżona, gdy pada bez życia przedzierając się przez ekran. Po chwili, ku zaskoczeniu i przerażeniu widzów, ona również ożywa, przemieniając się w morderczego demona i zabija Franka. Z kolei Rosemary zabija Liz i jej kochanka. Ogarnięci paniką widzowie próbują dotrzeć do wyjścia, ale z odkrywają, że wszystkie wejścia do budynku, w tym to, którym weszli, zostają nagle zamurowane.

Kathy zdaje sprawę, że wydarzenia z filmu są takie same, jak te mające miejsce w kinie. Tony przejmuje dowodzenie nad ocalałymi i każe zniszczyć kopię filmu. Tommy zaś szuka Hannah, ukrywającej się w audytorium. Grupa niszczy projektor, co kończy film, ale kiedy wraca do audytorium, ranny Werner mówi, że to nie film powoduje zamieszanie, tylko sam Metropol. Tony go ignoruje i próbuje pozbyć ciała Liz. Grupę atakuje zdemonizowany Frank, ale zostaje zrzucony z balkonu na Hannah, na którą wymiotuje krwią. Tony nakazuje zrobić barykadę z krzeseł, ale wkrótce ginie z rąk Liz i jej kochanka będących już demonami. Tommy’emu i Hannah udaje się zjednoczyć i decydują się wydostać na własną rękę. Przechodzą przez szyb wentylacyjny i zdaje się im uciec, ale Hannah zmienia się w demona.

Tymczasem grupa punków – Ripper, Nina, Baby Pig i Hot Dog – jest ścigana przez policję za posiadanie kokainy. Trafiają w ślepą uliczkę będącą połączoną z Metropolem i udaje się schować do środka, uwalniając zmutowanego już Wernera atakującego policjantów. W środku kina punki natykają się na nadciągających demonów zmienionych z zabitych ludzi. Słysząc ich krzyki, zgromadzeni w audytorium biorą je za służby i odgradzają barykadę, mimo sprzeciwu George’a. Tym samym demony dostają się do środka, a punki mimo posiadania broni nie są w stanie się przed nimi obronić. Udaje się przeżyć tylko Cheryl, Kathy, George’owi i Kenowi, ale osłabienie Kathy wynika z zarażenia się od demonów prowadzącego do przemiany. Ken zabija ją, ale z jej ciała wydostaje się stwór, który go rani.

Ken prosi George’a, by go zabił. Ostatecznie Cheryl i George zostają sami w obliczu tłumu demonów, których George na motocyklu i uzbrojony w katanę mozolnie pokonuje. Po unicestwieniu demonów, helikopter spada na teatr, przebijając sufit, a ocalała dwójka wykorzystuje sytuację, by uciec z budynku, używając improwizowanego haka. Na dachu jednak czeka na nich, Jerry – zamaskowany mężczyzna, który rozdawał bilety. Chce ich zrzucić, ale Cheryl zabija go przebijając głowę metalowym prętem. Okazuje się, że demoniczna zaraza rozprzestrzeniła się na zewnątrz i całe miasto opanowały demony. Cheryl i George udaje uciec dzięki szybkiej interwencji grupy ocalałych, którzy witają ich w swoim jeepie i odjeżdżają w nieznanym kierunku. Cheryl również się transformuje, ale zanim zdąży zadrapać George’a, ginie od strzału ze strzelby i zostaje pozostawiona na śmierć na środku ulicy.

Obsada

Produkcja Po premierze thrillera La casa con la scala nel buio (1983) filmu akcji Blastfighter (1984) i horroru science fiction Monster Shark (1984), reżyser Lamberto Bava rozważał możliwość nakręcenia trzyczęściowego horroru napisanego przez Dardano Sacchettiego, podobnego do dzieła jego ojca, Mario Bavy, w filmie Czarne święto (1962). Jedna z historii opowiadała o potworach wychodzących z ekranu i atakujących publiczność. Bava polubił tę historię bardziej niż dwie pozostałe i zaczął rozwijać ją w film fabularny.

Dardano i Bava zanieśli swój 25-stronicowy opis filmu producentowi Fabrizio De Angelisowi, który chciał wykorzystać zdjęcia z filmów Lucio Fulciego jako filmy w filmie, aby obciąć koszty. Obaj zwrócili się również do Luciano Martino, który zasugerował, aby sami wyprodukowali film. Tymczasem Dario Argento, który właśnie odniósł sukces finansowy dzięki Phenomena (1985), zaczął interesować się produkcją filmów, tak jak wcześniej zrobił to w przypadku Świtowi żywych trupów (1978). Argento początkowo przeczytał scenariusz science fiction Luigiego Cozziego, co do którego nie był przekonany, zanim spotkał się z Bavą i zgodził się wyprodukować Demony.

Sacchetti nie był zadowolony z sugestii Argento dotyczących scenariusza, zauważając, że zaangażował Franco Ferriniego, który wydawał się zainteresowany jedynie zadowoleniem Argento. Ferrini stwierdził, że jego wkład w scenariusz polegał na opóźnieniu wejścia demonów, które jego zdaniem pojawiły się w filmie zbyt wcześnie. Sacchetti później powiedział, że Argento zapłacił mu i zmusił do opuszczenia projektu, tylko po to, by ponownie go wezwać, aby nadać scenariuszowi ostateczny szlif. Sacchetti zauważył również, że pierwsza połowa filmu jest taka sama jak oryginalny scenariusz, podczas gdy druga połowa ma więcej krwi i efektów specjalnych.

Zdjęcia do Demonów trwały dziewięć tygodni, od czerwca do lipca 1985 roku. Zdjęcia kręcono w Berlinie, w rzymskich studiach De Paolis In.Ci.R. oraz w prawdziwym kinie, obecnie zamkniętym, niedaleko studia filmowego. Pomysł, aby sprawić, by oczy demonów świeciły, przyszedł Bavie do głowy na planie, gdy kręcił scenę, w której bohaterowie, zbliżając się do kamery, angażowali aktorów noszących refrakcyjny papier, który powodował ten efekt.

Muzyka Oryginalne kompozycje napisał klawiszowiec zespołu Goblin, Claudio Simonetti, natomiast pozostałe utwory na ścieżce dźwiękowej skomponowali artyści rockowi i metalowi z tamtego okresu. „Tribalowy” wokal w utworze Demon jest autorstwa australijskiego wokalisty Ricka Springfielda. W amerykańskiej wersji filmu utwór Night Danger zespołu Pretty Maids został zastąpiony utworem Dynamite zespołu Scorpions.

Odbiór Łączny dochód filmu w Stanach Zjednoczonych wyniósł wówczas 1 225 490 000 lirów, co plasowało go na 39. miejscu najbardziej dochodowych filmów roku we Włoszech, wyprzedzając Oko kota, Srebrną kulę i Koszmar z ulicy Wiązów.

Morando Morandini przyznał filmowi dwie gwiazdki na pięć, stwierdzając, że gdyby poświęcono filmowi więcej uwagi postaciom i fabule, mógłby on stać się niezapomniany, natomiast Rudy Salvagnini w swoim słowniku kina grozy przyznał mu ocenę trzech na pięć.

Kontynuacje Film doczekał się oficjalnej kontynuacji zatytułowanej Demony 2, nakręconej w 1986 roku, której reżyserem również był Lamberto Bava.

Bava zaczął pisać scenariusz do trzeciego filmu z serii, zatytułowanego „Demons 3”, ale z powodu zobowiązań wobec Fininvest nie był w stanie go rozwinąć. Michele Soavi podjął pomysł, zmienił scenę otwierającą i film przyjął nazwę Kościół (1989).

Black Demons (1991) Umberto Lenziego ukazały się w kinach pod oryginalnym tytułem, ale w wersjach na kasetach wideo zmieniono ich nazwę na Demony 3. Nie mają jednak nic wspólnego z poprzednimi seriami i dlatego nie są oficjalną kontynuacją.

Nagrody i wyróżnienia NagrodaKategoriaOdbiorcaWynikŹródłoCiak d’oroNajlepsza muzykaClaudio SimonettiNominacjaFantasportoNajlepszy filmDemony

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Włoskie filmy z gatunku horror Kategoria:Włoskie filmy z 1985 roku Kategoria:Filmy w reżyserii Lamberto Bavy Kategoria:Filmy kręcone w Berlinie Kategoria:Filmy, których akcja toczy się w Berlinie