Klasztor Oberschönenfeld (niem. Kloster Oberschönenfeld) – opactwo cysterek znajdujące się w niemieckiej gminie Gessertshausen.
Historia Wspólnota beginek została założona w pobliskiej wsi około 1186 roku. Prawdopodobnie beginki przeniosły się do Oberschönenfeldu w 1211 roku. W 1248 roku, gdy papież Innocenty IV zatwierdził przywileje nadane placówce, klasztor należał już do zakonu cysterek. Pierwsza wzmianka podająca nazwę Ober-Schönenfeld pochodzi z 1255 roku. W 1262 roku konsekrowano pierwszy kościół klasztorny.
W 1525 roku, podczas wojny chłopskiej, zakonnice ewakuowały się do Augsburga (do należącego do nich budynku Schönenfelder Hof), a w okresie reformacji w 1546 roku – do Landsbergu am Lech. Z powodu kryzysu i spadku liczby zakonnic zdecydowano się przyjmować do klasztoru również mieszczanki (wcześniej przyjmowano jedynie przedstawicielki rodów szlacheckich), a 1571 roku jedną z nich, Barbarę Elchinger, wybrano ksienią. Elchinger przeprowadziła w klasztorze reformę życia monastycznego. W 1607 roku kompleks klasztorny przebudowano.
W 1632 roku, podczas wojny trzydziestoletniej, cysterki przeniosły się do zamku Thurnfeld w Hall in Tirol, a Oberschönenfeld stał się własnością pułkownika Thomasa Sigmunda von Schlammersdorffa. Zakonnice wróciły tu po trzech latach. Zakonnice po raz kolejny ewakuowały się z klasztoru w 1645 roku, podczas II bitwy pod Nördlingen, i w 1646 roku, podczas przejścia wojsk francuskich i szwedzkich. Kompleks odbudowano po zniszczeniach wojennych w latach 1657–1685.
5 stycznia 1718 ksieni Hildegardis Meixner zleciła barokową przebudowę opactwa. W 1721 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła klasztornego, który konsekrowano 25 lipca 1729 roku. Autorami fresków są Joseph Mages i jego uczeń . Obraz w ołtarzu głównym wykonał .
Klasztor zlikwidowano w 1803 roku, w okresie sekularyzacji. Majątek klasztoru został znacjonalizowany przez państwo bawarskie. W 1836 roku Ludwik I Wittelsbach reaktywował klasztor, wspólnotę w 1899 roku przyłączono do zakonu cystersów, a w 1918 roku ponownie nadano jej status opactwa. Podczas II wojny światowej siostry prowadziły w klasztorze ośrodek dla uchodźców. W 1951 roku zakonnice założyły swój klasztor filialny w mieście Itararé w Brazylii. W 1973 roku rozpoczęto remont kompleksu, a 5 lipca 1984 otwarto tu Muzeum Folkloru Szwabskiego. Prace renowacyjne ukończono w 1994 roku. W 2003 roku kompleks stał się siedzibą Szwabskiej Galerii Sztuki Współczesnej. W 2025 roku zainstalowano napędy elektryczne trzem zabytkowym dzwonom klasztoru (pochodzącym z lat 1510, 1732 i 1748).
Galeria
Przypisy
Klasztor Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Klasztory cysterek w Niemczech Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech