Stefan de Latour (ur. w Równem, zm. 5 czerwca 1920 pod Ozierną) – podporucznik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Pochodził z dworian guberni radomskiej. Urodził się 25 (13) maja 1896 w Równem jako syn Stefana Ludwika (1866–1923), generała brygady Wojska Polskiego, i Hipolity z domu Zastyrzec. Był młodszym bratem Napoleona (1893–1920), kapitana artylerii Wojska Polskiego, kawalera Orderu Virtuti Militari.
W 1915 ukończył Korpus Kadetów w Niżnym Nowogrodzie, a w 1916 ośmiomiesięczny kurs oficerski w Jelizawietgradzkiej Szkole Kawalerii. został mianowany chorążym ze starszeństwem z . przybył do 6 zaamurskiego pogranicznego pułku konnego i wyznaczony na stanowisko młodszego oficera 1 sotni. W szeregach tego oddziału walczył w czasie I wojny światowej. Wyróżnił się w bojach stoczonych w marcu i kwietniu 1916. został ranny odłamkami granatu ręcznego w biodra i podudzia. Leczył się w szpitalu polowym hrabiny Szuwałowej w Wiśniowcu. został mianowany kornetem ze starszeństwem z . został przeniesiony do dywizjonu strzelców Zaamurskiej Dywizji Konnej.
21 stycznia 1918 wstąpił do III Korpusu Polskiego w Rosji. Służył w szwadronie ochrony sztabu korpusu rotmistrza Zygmunta Rudnickiego, który w marcu tego roku został włączony do 7 pułku ułanów jako 4 szwadron. Wyróżnił się 14 kwietnia 1918 w obronie cukrowni Niemirów, kiedy po wyczerpaniu amunicji, „nie posiadając bagnetów, z wielką brawurą odparł nieprzyjaciela w pieszym szyku lancami, mając za sobą jeden tylko pluton”. 27 lipca 1918 został przyjęty do 4 Dywizji Strzelców Polskich.
6 października 1919 został powołany z poboru do służby czynnej na czas wojny, przyjęty do Wojska Polskiego z Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika, zaliczony do Rezerwy armii i przydzielony do 6 pułku ułanówDz. Rozk. Wojsk. Nr 94 z 10 listopada 1919, poz. 3621, błędnie jako de la Tour Stefan.. Później został przeniesiony do 12 pułku ułanów na stanowisko młodszego oficera 2 szwadronu. W jego szeregach wziął udział wyprawie kijowskiej. Wyróżnił się 26 kwietnia 1920 w bitwie pod Ślipczycami. 20 maja 1920 dowódca pułku, pułkownik Józef Tokarzewski sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał:
Poległ 5 czerwca 1920 pod Ozierną, w trakcie bitwy pod Samhorodkiem. 27 sierpnia 1920 został pośmiertnie zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4029 – pośmiertnie 1921 Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę” – ()
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Równem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie III Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie 12 Pułku Ułanów Podolskich Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wyprawy kijowskiej (1920) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1920