Hypera transsylvanica – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Hyperinae.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1901 roku przez Karla Petriego pod nazwą Phytonomus transsylvanicus. Bywał traktowany jako odmiana ziołomirka lucernowca.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 4 do 5,3 mm, tęższym niż u podobnego ziołomirka lucernowca.
Ryjek jest trochę dłuższy niż u ziołomirka lucernowca, lekko zakrzywiony, wyraźnie rozszerzony ku wierzchołkowi. Pierwszy człon biczyka czułków jest co najwyżej o ćwiartkę dłuższy niż człon następny.
Przedplecze jest dość słabo wysklepione, najszersze pośrodku długości, po bokach zwykle lekko wyokrąglone. W jego ubarwieniu występują dwa ciemne paski podłużne rozdzielone wąską, jasną linią. Łuski rosnące na ciemnych paskach są silnie wcięte.
Pokrywy są znacznie szersze od przedplecza, prawie prostokątne, z wierzchu wypłaszczone, o mocniej niż u ziołomirka lucernowca zaokrąglonych barkach. Łuski na pokrywach są rozmieszczone gęsto, wydłużone, wcięte do mniej więcej połowy długości, o równoległych wierzchołkach. Sterczące szczecinki pokryw silnie pochylają się ku tyłowi. Odnóża cechują się brunatnoczerwonymi stopami, goleniami, a czasem też wierzchołkami ud.
Ekologia i występowanie Zarówno larwy, jak i postacie doskonałe są monofagicznymi fitofagami żerującymi na wykach.
Owad palearktyczny, znany z Austrii, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii oraz europejskiej i syberyjskiej części Rosji. Na zachód sięga po okolice Wiednia.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1901 roku