Filozofia fińska – część filozofii Zachodu, narodowa tradycja filozoficzna, uprawiana na terytorium Finlandii.
Rozwinęła się znacznie później niż w sąsiadujących krajach skandynawskich, ponieważ Finlandia od XII w. do 1809 była Szwecji, potem wchodziła w skład (do 1917) Imperium Rosyjskiego. Nauczanie filozofii zaczęło się w połowie XVI w. w luterańskiej , gdzie panowały idee Melanchtona. Po przyłączeniu Finlandii do Rosji rozpoczęto w tej akademii nauczanie , przeważnie Kanta i J. Fichtego. Na początku XIX w. powstały w Finlandii samodzielne nurty filozoficzne. wychodził z filozofii szkockiej szkoły zdroworozsądkowej, jego uczeń stał się później zwolennikiem filozofii Schellinga.
Od lat 30. do końca XIX w. decydujący wpływ na filozofię fińską miała filozofia Hegla, którego najbardziej znaczącym kontynuatorem był lewicowy heglista Johan Vilhelm Snellman. W końcu XIX i na początku XX w. w filozofii fińskiej toczy się walka pomiędzy zwolennikami Hegla i Ludwiga Feuerbacha. z początku był heglistą, potem zaś przyłączył się do teorii Rudolfa Hermanna Lotzego. Przeciwnikiem Hegla był , który w swych pracach popularyzował teorie Spinozy i Feuerbacha. W dziedzinie socjologii i etyki wybitną rolę w tym okresie odgrywa Edvard Westermarck. Od 1918 roku, gdy założona została Komunistyczna Partia Finlandii, w tym kraju silnie obecna jest myśl marksistowska. Wybitnymi propagatorami idei socjalistycznych na terenie Finlandii byli i Otto Kuusinen.
Zobacz też Acta Philosophica Fennica
Przypisy
Bibliografia