Donus oxalis – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Hyperinae. Zamieszkuje Europę.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1795 roku przez Johanna Friedricha Wilhelma Herbsta pod nazwą Curculio oxalis.
Morfologia Owad dorosły Chrząszcz o ciele długości od 8 do 11 mm, w zarysie smuklejszym niż u podobnego D. ovalis, u samców pociągłym, u samic szerszym.
Przedplecze jest najszersze w ⅓ długości, stamtąd ku przodowi i ku tyłowi zwężone, przed tylną krawędzią powtórnie rozszerzone. Dolne części boków przedplecza są drobno punktowane i nie odbiegają gęstością włosowatych łusek od jego wierzchu. Pokrywy są wyraźnie szersze od przedplecza, u samca mocno wydłużone, u samicy nieco pękate; krawędź nasadową mają wyraźnie wykrojoną, kąty barkowe zaokrąglone, a wierzchołki silnie do siebie przylegające i niewysunięte ku dołowi poniżej zewnętrznych brzegów. Na międzyrzędach występują płaskie ziarenka słabo odróżnialne od reszty ich rzeźby. Wysokości międzyrzędów parzystych i nieparzystych są podobne lub jednakowe. Pierwszy międzyrząd jest u wierzchołka zwężony, pozbawiony zgrubienia. Międzyrzędy trzeci i dziewiąty w tyle łączą się formując wysoki wzgórek przeciągnięty ku szczytowi pokryw i zwykle separujący rzędy pierwszy i dziesiąty oraz drugi i dziewiąty. Odnóża samca są chudsze niż u samicy. Szczecinki w wieńcach na wierzchołkach goleni są żółte.
Genitalia samca charakteryzują się środkowym płatem edeagusa (prąciem) symetrycznie zbudowanym, smuklejszym niż u D. ovalis, o długim, prostym i zaokrąglonym na końcu wierzchołku.
Larwa Ciało larwy jest zielone z długim, białym owłosieniem.
Ekologia i występowanie Owad górski, zasiedlający stanowiska wilgotne, chętnie na pobrzeżach potoków. Jest polifagicznym fitofagiem. Do jego roślin pokarmowych należą chabry, gwiazdnice, lepiężniki, miłosny, starce, szczawie, świerząbki i złocienie. Żerowanie larw i postaci doskonałych odbywa się na liściach. Przepoczwarczenie ma miejsce w białym, siateczkowatym oprzędzie na roślinie pokarmowej.
Gatunek palearktyczny, europejski, znany z Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Ukrainy, Rumunii i Bułgarii. W Polsce liczny jest tylko w Bieszczadach, w pozostałej części Karpat spotyka się go rzadko, natomiast w Sudetach brak go zupełnie.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1795 roku