Danceteria (singel)

Danceteria – utwór muzyczny z 2026 roku, wykonywany przez amerykańską piosenkarkę Madonnę. Pochodzi z jej piętnastego albumu studyjnego, Confessions II (2026). 10 lipca 2026 roku został wydany nakładem wytwórni Warner Records jako trzeci promujący go singel. Został napisany i wyprodukowany przez Madonnę, Andrewa Watta, Cirkuta i Stuarta Price’a. Zawiera interpolację z „Walk on the Wild Side” (1972) autorstwa Lou Reeda. Przed premierą został uwzględniony w krótkometrażowym filmie muzycznym Confessions II, w scenie osadzonej w łazience klubu nocnego, z występami cameo osób publicznych. 24 września 2026 ukazał się jego remiks „Danceteria Afterhours” w duecie z brytyjską piosenkarką Charli XCX.

„Danceteria” reprezentuje gatunki takie jak disco, electroclash i French house. Stanowi hołd dla klubu nocnego i artystów z Nowego Jorku lat 80., którzy są wymienieni w tekście. Zebrał pozytywne recenzje, a część krytyków muzycznych nazwało go najlepszym na albumie. Madonna i Charli XCX wykonały „Danceteria Afterhours” podczas ceremonii MTV Video Music Awards.

Geneza i powstanie thumb|upright|Lou Reed, którego piosenka „Walk on the Wild Side” została wykorzystana w „Danceteria” Na początku lat 80. Madonna uczęszczała do klubu nocnego w Nowym Jorku. W 1982 poznała w nim DJ-a i poprosiła go o zagranie jej piosenki „Everybody”, co w kolejnych miesiącach poskutkowało podpisaniem przez nią kontraktu fonograficznego z wytwórnią Sire Records. Podczas pracy nad albumem Confessions II dzieliła się ze współproducentem, Stuartem Pricem, wspomnieniami z Danceterii, co zainspirowało ją do napisania piosenki na ten temat. Następnego dnia przyszła do studia nagraniowego z trzystronicowym tekstem, w którym wspomniała o swoich przyjaciołach z tamtego czasu. Piosenkę napisała i wyprodukowała wspólnie z Andrew Wattem, Cirkutem i Pricem. Został w niej wykorzystany hook z utworu „Walk on the Wild Side” (1972) Lou Reeda, który w konsekwencji został wymieniony jako współautor.

Analiza utworu „Danceteria” reprezentuje gatunki takie jak disco, electroclash i French house. Thomas H. Green z The Arts Desk scharakteryzował go jako „euforyczny, filtrowany disco-house’owy rozdrabniacz”, ponadto napisał, że Madonna rapuje i „śpiewa z nieskazitelnym, nostalgicznym entuzjazmem”. Ed Power z „The Irish Times” wskazał na „chrupiącą, house’ową linię basu”, zaś Shaad D’Souza z portalu Pitchfork na „łąmiący i stabilny jak skała ”. Spencer Kornhaber z „The Atlantic” wypunktował zmiany w kształcie aranżacji, w tym hip-hopowy break i trzaski w stylu acid house. Lindsay Zoladz z „The New York Times” napisała, że utwór „zmienia kształt jak szczególnie dynamiczny set DJ-ski”. Joe Lynch z „Billboardu” porównał jego brzmienie do popularnej w latach 80. serii albumów kompilacyjnych .

W piosence są wymienione znane osoby z nowojorskiej sceny klubowej lat 80., w tym Debi Mazar, , , Jean-Michel Basquiat, Keith Haring, David Byrne, Nile Rodgers, , The B-52’s i , a Madonna wieńczy: „Everyone here is a work of art” („Tutaj każdy jest dziełem sztuki”). Gdy wspomina proszenie , by zagrał „Everybody”, w tle słychać hook z tej piosenki. Krytycy muzyczni wskazywali na podobieństwo do singla „Vogue” (1990), w którym Madonna wymieniała gwiazdy Hollywood. Green porównał jej rap do głosu Debbie Harry w piosence „” (1980) zespołu Blondie. Lynch napisał, że Madonna jest w „niezwykle nostalgicznym (i dosłownym) nastroju”, a jej hołd dla Nowego Jorku porównał do piosenki „I Love New York” (2005) z albumu Confessions on a Dance Floor. Mark Savage z BBC scharakteryzował tekst jako „przepocony spacer” przez klub . Eric Henderson ze Slant Magazine opisał go jako „własną historię pochodzenia Madonny”, a ją odebrał jako „prymuskę przejmującą mikrofon na własnym zjeździe absolwentów”. Roisin O’Connor z „The Independent” scharakteryzowała utwór jako „odę do hedonizmu lat osiemdziesiątych”. Sam Rosenberg z Paste odebrał go jako celebrację „płynności i indywidualności otaczających cię osób”, zaś Zoladz jako „lekcję historii Nowego Jorku, przebraną za hymn taneczny”.

Wydanie i promocja thumb|left|upright|Madonna podczas występu na koncercie w przerwie finału Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2026, gdzie uwzględniła elementy piosenki „Danceteria” 15 kwietnia 2026 Madonna ogłosiła tytuł albumu Confessions II i zapowiedziała datę jego premiery na 3 lipca 2026. 14 maja 2026 w różnych miejscach na świecie pojawiły się plakaty ujawniające listę utworów, na której znalazł się „Danceteria”.

5 czerwca 2026 odbyła się premiera krótkometrażowego film muzycznego Confessions II, w którym znalazła się skrócona wersja utworu. Scena, w której się pojawia, jest osadzona w łazience klubu nocnego. Madonna jest ubrana w opinającą sukienkę projektu Dolce & Gabbana, inspirowaną sukienką z kolekcji domu mody na wiosnę 1998. Renan Botehlo z „” porównał jej wygląd do okładki albumu Ray of Light (1998). W scenie wystąpił w rolach cameo szereg osób publicznych: aktorzy Debi Mazar (która została wspomniana w tekście), Benedict Cumberbatch, Richard E. Grant, i Gwendoline Christie, modelka Kate Moss, muzycy , Arca i , artysta performatywny Prince Lyons, a także piłkarze João Pedro i Cole Palmer. Pojawia się w niej ujęcie Madonny podnoszącej rękę nad suszarką, stanowiące nawiązanie do jej sceny z filmu Rozpaczliwie poszukując Susan (1985) i promującego go teledysku „Into the Groove”. 6 lipca 2026 Madonna opublikowała w mediach społecznościowych nagrania z kulis zdjęć do filmu.

23 maja 2026 Madonna i Price zaprezentowali utwór podczas prywatnej imprezy Club Confessions w klubie w Paryżu. 10 lipca 2026 został wysłany do radia jako singel. 21 sierpnia 2026 odbyła się premiera remiksu autorstwa .

Odbiór krytyków Mark Savage z BBC, Jeff Nelson z „People”, z „Mojo” i Sam Rosenberg z Paste nazwali utwór najlepszym na albumie. Rosenberg określił go jako „najświeższą, najbardziej rozpustną piosenkę od wieków” w dorobku Madonny. Lindsay Zoladz z „The New York Times” wyraziła opinię, że Madonna nie brzmiała tak swobodnie od lat. Savage ocenił utwór jako „ekscytującą ewokację Nowego Jorku lat 80.”, zaś Thomas H. Green z The Arts Desk jako „natychmiastowo wyróżniający się”. Nelson napisał, że jest to „najbardziej radosna piosenka, jaką [Madonna] wydała od lat”, a „autoreferencyjne nawiązania są satysfakcjonujące, nigdy wymuszone”. Shaad D’Souza z portalu Pitchfork określiła ją jako „niezwykle fajną”, wyznaczającą dla Madonny nowe terytorium i przywodzącą na myśl pierwsze doświadczenie klubowe. Eric Henderson ze Slant Magazine napisał, że „działa w swoim kontekście lepiej niż ma prawo działać”.

John Murphy z musicOMH nazwał piosenkę świetną, dodając: „Patrzenie wstecz jeszcze nigdy nie było tak ekscytujące”. Nick Levine z „NME” opisał ją jako „ekscytujący hołd dla nowojorskiego klubu”, zaś Ed Power z „The Irish Times” określił go jako „efektowną historię mówioną”. Rob Sheffield z „Rolling Stone” napisał, że jest to „jedna z najbardziej zachwycających dyskotekowych podróży na albumie”. z „The Daily Telegraph” określił go jako „epicki element centralny”, jednak skrytykował wymuszone rymy i to, jak „ujawnia często prozaiczny poziom jej tekstów”.

„Danceteria Afterhours”

W maju 2026 Madonna napisała w mediach społecznościowych: „Jeśli twój parkiet wydaje się martwy, to może grasz złą muzykę”, nawiązując w ten sposób do tekstu singla Charli XCX „Rock Music”. 23 czerwca 2026 Charli XCX pojawiła się na scenie podczas imprezy Madonny Club Confessions w Paryżu. Zapytana w wywiadzie dla BBC Radio 6 Music, czy pracują razem nad piosenką, zaprzeczyła. 19 września 2026 artystki ogłosiły wspólny remiks „Danceteria”, zatytułowany „Danceteria Afterhours” i stanowiący ich pierwszą muzyczną współpracę. W komunikacie prasowym został opisany jako „świętowanie odważnych początków i inspiracji, które ukształtowały unikalne ścieżki obu artystek”. Równocześnie rozpoczęła się przedsprzedaż singla CD w trzech wersjach. Piosenka ukazała się 24 września 2026. Dzień później została wysłana do radia jako singel.

W porównaniu do oryginalnej wersji, w remiksie pojawia się nowa druga zwrotka w wykonaniu Charli XCX. Artystka wspomina swoją historię, w tym rave’y, na które uczęszczała jako nastolatka, pracę jako DJ-ka w Londynie i wyjazd do Los Angeles w wieku 15 lat. Przytacza muzyków A.G. Cooka i Sophie oraz nawiązuje do używania serwisu Myspace. Paolo Ragusa z portalu Consequence napisał, że artystki śpiewają wspólnie „finałowy, katartyczny refren”. Anja Stanković z z czasopisma „Vogue Adria” zinterpretowała duet: „W jednej piosence splotły się dwie autobiograficzne historie – każda z własnymi klubami, współpracownikami i ludźmi, bez których ich muzyka nie brzmiałaby dziś tak samo”. Charisma Madarang z „Rolling Stone” wyraziła opinię, że każdy wers jest „równocześnie nostalgiczny i ponadczasowy”.

Odbiór komercyjny „Danceteria” zadebiutował na 126. miejscu ogólnoświatowej listy przebojów Billboard Global 200 czasopisma „Billboard” i 104. miejscu Billboard Global Excl. US, sporządzanej z wyłączeniem Stanów Zjednoczonych. W Stanach Zjednoczonych pojawił się po premierze na 13. pozycji Bubbling Under Hot 100, „poczekalni” notowania Hot 100 „Billboardu”, a także na 10. pozycji listy popularności utworów dance-popowych, . W tygodniu kończącym się 3 października 2026 dotarł, jako trzecia piosenka z albumu Confessions II, do pierwszego miejsca listy . W Kanadzie wszedł na listę Billboard Canadian Hot 100 na 93. miejscu. W Wielkiej Brytanii zadebiutował na 38. miejscu listy przebojów UK Singles Chart za sprawą 11 124 ekwiwalentów sprzedanych egzemplarzy i był 74. utworem Madonny, który dotarł do pierwszej czterdziestki notowania.

Występy na żywo 18 lipca 2026 Madonna uwzględniła elementy „Danceteria” w występie z „Music” podczas koncertu w przerwie finału Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2026. 27 września 2026 rozpoczęła ceremonię MTV Video Music Awards 2026 wykonaniem medleyu „Bring Your Love” z Sabriną Carpenter i „Danceteria Afterhours” z Charli XCX. Był to jej pierwszy występ na VMA od . Podczas drugiej piosenki odwzorowana została scena z „Danceteria” z filmu Confessions II, a na scenie została zainstalowana scenografia w stylu łazienki nowojorskiego klubu nocnego z lat 80. W występie wzięli udział w rolach cameo Debi Mazar, Julia Garner, , Tony Ward, Sombr, Seth Rogen i współautor piosenki, Andrew Watt, wystylizowany na Keitha Haringa. Na ścianie łazienki znalazło się zdjęcie Lou Reeda z okładki albumu Transformer (1972). Podczas występu Charli XCX pogłaskała łazienkową suszarkę do rąk, nawiązując w ten sposób do sceny Madonny z filmu Rozpaczliwie poszukując Susan (1985). Anja Stanković z z czasopisma „Vogue Adria” skomentowała: „Madonna przywróciła ducha i nowojorskiego centrum, podczas gdy Charli wprowadziła w to środowisko własne grono twórcze”. Rob Sheffield z „Rolling Stone” nazwał medley „jednym z najbardziej zachwycających występów w całej historii VMA”. Szczególnie wyróżnił wykonanie „Danceteria Afterhours”, opisując je jako „tak emocjonalne, tak głęboko osobiste, tak elegijne, a przy tym niepozbawione ani krztyny drapieżności disco czy euforycznej energii ciała”.

Lista utworów Digital download / streaming (Harry Romero Remix) „Danceteria” ( Remix) – 7:07 „Danceteria” – 3:55

Digital download / streaming („Danceteria Afterhours”) „Danceteria Afterhours” – 3:50

Singel CD „Danceteria Afterhours” – 3:50 „Danceteria” (Harry Romero Remix) – 7:07 „Danceteria” – 3:55

Personel i napisy Opracowano na podstawie strony internetowej Madonny i danych w serwisie Tidal. Personel Madonna – śpiew, produkcja muzyczna Andrew Watt – produkcja muzyczna, gitara, instrumenty klawiszowe, gitara basowa Cirkut – produkcja muzyczna, instrumenty klawiszowe, programowanie Stuart Price – produkcja muzyczna, dodatkowe programowanie, dodatkowe instrumenty klawiszowe, inżynier dźwięku, miksowanie Ruairi O’Flaherty – mastering Miles Showell – mastering winylowy

Miejsca Nagrania i miksowanie: Start Here, Londyn