Vanity Fair – brytyjski tygodnik wydawany w latach 1868–1914. Publikowano w nim m.in. artykuły o modzie, teatrze, bieżących wydarzeniach, a także gry słowne i powieści w odcinkach. Uchodził za jeden z najpopularniejszych magazynów towarzyskich swojej epoki. Zasłynął dowcipną prozą i karykaturami sławnych osób z epoki wiktoriańskiej i edwardiańskiej, w tym aktorów, artystów, członków rodzin królewskich, ludzi biznesu i uczonych, mężów stanu, naukowców, pisarzy i sportowców.

Czasopismo „Vanity Fair” – którego tytuł zaczerpnięto z powieści Williama Makepeace’a Thackeraya z 1847 – początkowo nie odniosło sukcesu; zmagało się z konkurencją ze strony innych publikacji. Założyciel obiecał swoim czytelnikom „kilka obrazów o zupełnie nowym charakterze” i 30 stycznia 1869 ukazała się całostronicowa karykatura Benjamina Disraeli (była to pierwsza z ponad 2300 opublikowanych przez czasopismo karykatur). Według National Portrait Gallery (NPG) w Londynie, „ilustracje w «Vanity Fair», natychmiast rozpoznawalne pod względem stylu i formatu, doprowadziły do ​​gwałtownego wzrostu popytu na czasopismo. Stopniowo bycie «ofiarą» jednego z licznych karykaturzystów stało się zaszczytem. Dowcipne teksty Bowlesa, pełne spostrzeżeń i aluzji, z pewnością przyczyniły się do popularności tych wizerunków”.

Historia Z podtytułem „A Weekly Show of Political, Social and Literary Wares”, tygodnik został założony w 1868 przez , którego celem było ukazanie współczesnych próżności wiktoriańskiego społeczeństwa. Pułkownik , który wniósł połowę kapitału założycielskiego (100 z 200 funtów), zainspirowany satyrą Williama Makepeace’a Thackeraya z 1847 na społeczeństwo brytyjskie początku XIX wieku zasugerował tytuł „Vanity Fair”. Pierwszy numer ukazał się w Londynie 7 listopada 1868. Znajdowały się w nim artykuły o modzie, bieżących wydarzeniach, teatrze, książkach, wydarzeniach towarzyskich i najnowszych skandalach, a także gry słowne, powieści w odcinkach i inne ciekawostki.

Bowles sam pisał większą część artykułów, posługując się przy tym różnymi pseudonimami, takimi jak „Jehu Junior”, ale wśród jego współpracowników znaleźli się m.in. Lewis Carroll (stworzył on serię łamigłówek słownych, które nazwał Doublets i które po raz pierwszy ukazały się w numerze z 29 marca 1879), , , (który był redaktorem naczelnym od czerwca 1904 do października 1906), i P.G. Wodehouse (który pisał również dla niezwiązanego magazynu wydawanego w Stanach Zjednoczonych).

W 1911 kupił borykające się z problemami finansowymi czasopismo od . Nie udało mu się go reaktywować, a ostatni numer „Vanity Fair” ukazał się 5 lutego 1914, po czym został on włączony do „Hearth and Home”.

Karykatury „Kiedy historia epoki wiktoriańskiej zacznie być pisana z prawdziwej perspektywy, najwierniejsze zwierciadło i zapis… ducha czasów będzie można znaleźć w «Vanity Fair».”– Leslie Ward W większości wydań pojawiała się całostronicowa, kolorowa litografia przedstawiająca współczesną osobistość lub dygnitarza – to właśnie z tych karykatur „Vanity Fair” było najbardziej znane w owych czasach, a także znane jest dziś. Tematyka dotyczyła aktorów, artystów, autorów, biznesmenów i uczonych, członków rodziny królewskiej, mężów stanu, naukowców, osobistości religijnych, żołnierzy i sportowców. Pojawiło się ponad dwa tysiące ilustracji, które są dziś uważane za najważniejsze dziedzictwo kulturowe magazynu, stanowiąc obrazowy zapis epoki.

Zostały one stworzone przez międzynarodową grupę artystów, w tym przez Brytyjczyków Maxa Beerbohma i Lesliego Warda (który podpisywał swoje prace „Spy” i „Drawl”), Włochów („Singe” i „Ape”), („Delfico”), („Lib”), florenckiego artystę i krytyka , francuskich artystów Jamesa Tissota („Coïdé”), („Nemo”) i Amerykanina .

Wybrane ilustracje

Przypisy

Linki zewnętrzne

Zbiór karykatur z lat 1869–1914 w bazie National Portrait Gallery

Kategoria:Brytyjskie czasopisma satyryczne Kategoria:Czasopisma wydawane od 1868 Kategoria:Czasopisma wydawane do 1914 Kategoria:Karykatura Kategoria:Niewydawane czasopisma brytyjskie Kategoria:Prasa w Londynie Kategoria:Tygodniki w Wielkiej Brytanii