Lantan (La, ) – pierwiastek chemiczny należący do bloku f w układzie okresowym.
Został odkryty w 1839 roku przez ucznia Berzeliusa Carla Gustawa Mosandera w zanieczyszczeniach tlenku ceru. Nazwę nadał Berzelius od greckiego słowa lanthanein – ukrywać się, gdyż pierwiastek ten „ukrywał się” w tlenku ceru.
IUPAC zalicza lantan do lantanowców, w podręcznikach spotyka się jednak często przypisanie lantanu do skandowców, a nie lantanowców.
Charakterystyka Lantan jest srebrzystobiałym metalem, jest miękki i kowalny. Utlenia się na powietrzu, rozkłada wodę, rozpuszcza się w kwasach z wyjątkiem stężonego kwasu siarkowego. Stosowany jest jako dodatek do stali, do stopów glinu i miedzi. Tlenek lantanu służy do wyrobu szkieł optycznych.
Występowanie Lantan występuje w skorupie ziemskiej w ilości 32 ppm (wagowo). Najważniejszymi minerałami lantanu są: monacyt (Ce,La,Th,Nd,Y,Pr)PO4 – tzw. piasek monacytowy; bastnezyt (Ce,La,Nd,Y,Pr)CO3F; ceryt fluorowy (La,Ce)F3; parazyt (Ce,La)2O3.
Zobacz też Klasyfikacja lantanowców i aktynowców
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Pierwiastki chemiczne